آگاهی‌رسانی دترنز: آلی – «زاویه اوتیسم»
علی در ۱۹ سالگی ۳۰۰ پوند برای یک تماس زوم ۳۰ دقیقه‌ای پرداخت و با تستوسترون بیرون آمد — بدون تشخیص، بدون درمان. ۱۸ ماه بعد فهمید پریشانی‌اش اوتیسم تشخیص‌داده‌نشده بود، نه ناهمخوانی جنسیتی، و پیش از از دست دادن باروری‌اش متوقف شد.
نمای کلی
علی، دترنزیشنر ۲۲ ساله از بریتانیا، روایت می‌کند که اوتیسم تشخیص‌داده‌نشده و آسیب اجتماعی چگونه او را در ۱۹ سالگی پس از یک مشاوره خصوصی ۳۰ دقیقه‌ای و ۳۰۰ پوندی در GenderGP — بدون درمان و بدون تشخیص ناهمخوانی جنسیتی — به شروع تستوسترون کشاند. پس از ۱۸ ماه فهمید پریشانی‌اش از دشواری‌های اجتماعی اوتیستیک می‌آمد نه از هویت مردانه ذاتی، و در مه ۲۰۲۱ هورمون را برای حفظ آرزوی بچه‌دارشدن قطع کرد؛ او هشدار می‌دهد روایت‌های «ترنزیشن یا مرگ» دختران اوتیستیک آسیب‌پذیر را گرفتار می‌کند.
خلاصه کامل ویدیو
علی، دترنزیشنر ۲۲ ساله از بریتانیا، توضیح می‌دهد که در ۱۹ سالگی پس از مشاوره خصوصی سه‌ماهه با GenderGP ژل تستوسترون را شروع کرد، بی‌آنکه هرگز تشخیص رسمی دیسفوریا جنسیتی یا هیچ درمان اکتشافی دریافت کرده باشد. او که در خانه‌ای تحت سلطه پدر و دو برادر بزرگ‌ترش بزرگ شد، همیشه پسرنما بود و فوتبال را بر باربی ترجیح می‌داد و از قوانین اجتماعی پیچیده دوستی‌های دخترانه احساس بیگانگی می‌کرد. او در ۲۰ سالگی — تنها پس از آنکه مددکار اجتماعی دانشگاه ویژگی‌های کلاسیک را در او، وقتی مردانه ظاهر می‌شد، متوجه شد — اوتیسم تشخیص داده شد و اکنون باور دارد اوتیسمش، همراه با سال‌ها تقلید رفتارهای مردانه، او را متقاعد کرد که «مغز مردانه» دارد و بنابراین قرار بوده پسر باشد. اینفلوئنسرهای ترانس‌مدیکالیست آنلاین مانند کالوین گرا و کانال‌های یوتیوب «سیاه‌وسفید» این ایده را که «در بدن اشتباه به دنیا آمده» تقویت کردند، و موج ۲۰۱۴ برچسب‌های جنسیتی تازه در تامبلر ابتدا «جندرفلوئید» و سپس «مرد ترنس» را برای امتحان کردن به او داد. او توضیح می‌دهد که چگونه تمرکز بیش از حد اوتیستیک ترنزیشن را به علاقه ویژه تبدیل کرد و چگونه حس بالاتر عدالت اجتماعی دختران اوتیستیک روایت حقوق ترنس را به‌ویژه جذاب کرد: هم هدفی درست و هم جامعه‌ای آماده برای کسی فراهم می‌کرد که همیشه احساس بیرونی بودن داشت. پس از ۱۸ ماه تستوسترون، علی شروع به زیر سؤال بردن فرایند کرد: دور شدن برای دانشگاه روال‌هایش را درهم شکست، اقدام به خودکشی در ۲۰ سالگی سرانجام او را به خدمات سلامت روان وصل کرد و چشم‌انداز از دست دادن باروری — او همیشه فرزند می‌خواست — تحمل‌ناپذیر شد. او که دریافت دیسفوریایش از دشواری اجتماعی اوتیستیک برمی‌خیزد نه هویت مردانه ذاتی، در می ۲۰۲۱ هورمون را قطع کرد. علی با رد پیام «ترنزیشن یا مرگ» که زمانی جذب کرده بود پایان می‌دهد و استدلال می‌کند که پزشکان، والدین و جوامع آنلاین باید اوتیسم و تروما را عوامل رایج ترنس‌شناسی در دخترانی مانند او به رسمیت بشناسند.