پیامدهای تراژیکِ پیوستن به فرقهٔ ترنس
“این چیزی است که وقتی به یک زن تستوسترون میدهید اتفاق میافتد. این پنج سال است… من واقعاً نمیبینم که اینها قابل اصلاح باشند… من خیلی دور رفتهام.”
نمای کلی
کیسی میلر که اکنون ۲۱ سال دارد، در ۱۶سالگی مصرف تستوسترون را آغاز کرد و حالا خود را «بیش از حد از دسترفته» مینامد و از ریزش موی برگشتناپذیر، کلفتشدن صدا و عقبرفتن خط رویش مو سخن میگوید که بهگفتهٔ او قابل اصلاح نیست. مت والش او را قربانی یک «فرقه» ترنس معرفی میکند که به نوجوانان خیالِ مردانگیِ آرمانی میفروشد اما در نهایت فقط آسیب جسمی و طرد اجتماعی تحویل میدهد. او ادعا میکند که ترنساکتیویستها افرادی را که از گذار بازمیگردند، مانند کیسی، بهعنوان خائن مسخره میکنند و خودشیفتگیشان باعث میشود دیگران سکوت کنند؛ و استدلال میکند این جنبش جوانان را در «بدترینِ همهٔ جهانهای ممکن» گرفتار میکند.
خلاصه کامل ویدیو
کیسی میلر که اکنون ۲۱ سال دارد، در ۱۶سالگی روند گذار پزشکی را آغاز کرد و حالا خود را «بیش از حد از دسترفته» توصیف میکند. او در یک کلیپ کوتاه که خودش فیلمبرداری کرده توضیح میدهد که اخیراً سرش را تراشیده، چون تماشای ادامهٔ نازک شدن موهایش «کمتر آزاردهنده» است از تماشای ریختن آنها. او نشان میدهد صدایش چقدر بم شده و میگوید در فرکانسی «جا افتاده» که هرگز انتظارش را نداشت، و خط رویش موی عقبرفتهاش را بهعنوان شاهدی از آندروژنیزهشدنِ برگشتناپذیر نشان میدهد. او میگوید: «واقعاً فکر نمیکنم اینها قابل درست شدن باشند»، و اضافه میکند که بنابراین احساس میکند مجبور است «همینطور که هستم بمانم، فارغ از اینکه چه احساسی دارم»، چون هیچ راهی برای بازگشت به بدنِ پیش از گذارش نمیبیند. ویدئو با هشداری صریح پایان مییابد: «این است اتفاقی که وقتی به یک زن تستوسترون میدهید میافتد. این پنج سال است. اساساً این است آنچه رخ میدهد.» مجری، مت والش، کیسی را نه کسی که «از کاری که کرده پشیمان است»، بلکه قربانیای معرفی میکند که «خودش تصمیم نگرفت بهطور تهاجمی خودش را در یک فرقه شستوشوی مغزی دهد.» او هزینهٔ جسمی را فهرست میکند—ریزش سریع مو، افزایش وزن، آکنه—و استدلال میکند که اینها فقط پیامدهای سطحیِ توهمی عمیقترند. به گفتهٔ والش، به کیسی و افراد مشابه او «یک خیال» از مردانگیِ ایدهآلشده فروخته شد، اما در نهایت آنها «برخی از بدترین جنبههای مرد بودن» را مجسم میکنند بیآنکه هرگز به مردانگیِ واقعی برسند. او نتیجه را «بلیتی به بدترینِ همهٔ جهانهای ممکن» مینامد؛ برزخی که در آن زنانگی از دست میرود اما مردانگیِ خیالی هرگز تحقق پیدا نمیکند. سپس والش به پیامدهای اجتماعی میپردازد. او میگوید پستهای کیسی در توییتر «پر شده از افراد ترنس که بیرحمانه به او توهین و مسخرهاش میکنند»، از جمله فعالان سرشناسی که پیروانشان را تشویق میکنند «این دختر را تکهتکه کنند.» او ادعا میکند این فعالان همچنان او را «او (مذکر)» خطاب میکنند، دترنزیشن او را خیانت میدانند و برچسب «خائن» به او میزنند. والش استدلال میکند این واکنش تند بسیاری از دترنزیشنرها را ساکت نگه میدارد؛ ترس از طرد شدن و آزار، آنها را از سخن گفتن علنی بازمیدارد. او معتقد است همان فعالانی که از «تأیید» سخن میگویند، در واقع «کمترین میزان تأیید و پذیرش را در میان انسانهای روی کرهٔ زمین» دارند و از خودشیفتگی و میل به گرفتار نگه داشتن دیگران در همان بدبختی تغذیه میشوند.