آسیب‌های گذار مدت‌ها پیش از مطب پزشک آغاز می‌شوند
بستن سینه‌هایم در ۱۲سالگی به من آسیب دائمی عصبی و درد مزمن داد—آسیب سال‌ها پیش از آن‌که هیچ پزشکی به من دست بزند شروع شد. ترنزیشن منویی از انتخاب‌ها نیست؛ یک نوار نقالهٔ یک‌طرفه از آسیب‌های برگشت‌ناپذیر است.
نمای کلی
مایا پوئت، یک بازگشت‌کننده از تغییر جنسیت که به مدت یک دهه به عنوان یک مرد ترنس زندگی کرد، recount می‌کند که چگونه بستن سینه‌هایش از دوازده سالگی باعث درد مزمن دنده، آسیب عصبی و آتروفی عضلانی برگشت‌ناپذیر شد، long قبل از اینکه هیچ پزشکی involved شود. او استدلال می‌کند که آسیب انتقال در لحظه‌ای آغاز می‌شود که یک کودک باور «من در بدن اشتباه به دنیا آمده‌ام» را adopt می‌کند، و یک series فزاینده از مداخلات برگشت‌ناپذیر—اجتماعی، فیزیکی و پزشکی—را set off می‌کند که damage ماندگار leave می‌کنند regardless از پشیمانی بعدی.
خلاصه کامل ویدیو
مایا پوئت، یک بازگشت‌کننده از تغییر جنسیت، نویسنده و سخنران عمومی، سفر خود را از یک کودک بسیار نامنطبق با جنسیت و غیرمعمول از نظر رشدی تا یک بزرگسال با هویت ترنس به مدت یک دهه پیگیری می‌کند. او که در یک شهر مترقی در غرب آمریکا بزرگ شده، خاطراتی از آشفتگی حسی اولیه، سردرگمی اجتماعی و سبکی فکری و «سر در ابرها» دارد که باعث شد او «در سیاره‌ای متفاوت از همسالانش وجود داشته باشد». بلوغ در نه و نیم سالگی ناراحتی شدید بدنی به همراه آورد؛ یک آی‌پد در دوازده سالگی درهای الگوریتمی را از کلیپ‌های الن دجنرس تا یوتیوبرهای ترنسی باز کرد که زنان مردانه را به عنوان «مردان ترنسی که هنوز متوجه آن نشده‌اند» قاب می‌کردند. مایا که مجذوب جزئیات فناوری-پزشکی بود—تکنیک‌های جراحی بالای سینه، زمان‌بندی‌های تستوسترون—دانش انتقال را فهرست‌بندی کرد در حالی که همزمان سینه‌های خود را با باندهای ایس و بعداً با چندین سوتین ورزشی می‌بست، و از قبل محاسبه می‌کرد که چگونه از جای زخم‌های ماستکتومی اجتناب کند. در دوازده سالگی به والدین شوکه‌شده خود گفت که ترنس است؛ امتناع آنان از «تأیید»، خانواده را در یک بن‌بست ناشی از هراس قفل کرد. گزینه‌های درمانی در سال ۲۰۱۲ به ندرت وجود داشت، بنابراین او در نوزده سالگی در اسرائیل تحصیل کرد، به صورت اجتماعی انتقال جنسیت داد، به مدت ده سال روزانه بستن سینه انجام داد، و شغل‌های عجیب و غریب داشت—نظافت خانه در حالی که به عنوان یک نوجوان یهودی ارتدکس disguise شده بود، فعالیت صلح در کرانه باختری—در حالی که تنها برای دسترسی به انتقال پزشکی، تابعیت اسرائیل را دنبال می‌کرد. زندگی به عنوان مرد «سرگرم‌کننده» و متقاعدکننده felt (دستور زبان جنسیت‌دار عبری تأیید می‌کرد که غریبه‌ها او را پسر می‌خوانند)، با این حال او «عمر مفید» انتقال را بدون هورمون حس می‌کرد. حمله حماس در هفتم اکتبر نقطه عطف شد. زنده ماندن از جنگ غیرعملی بودن یک هویت وابسته به پزشکی را در یک محیط پرخطر exposed و بازگشت او را متبلور کرد. مایا اکنون استدلال می‌کند که آسیب نه در مطب، بلکه در لحظه‌ای آغاز می‌شود که یک کودک روایت «من در بدن اشتباه به دنیا آمده‌ام» را می‌پذیرد، و یک مسیر از مداخلات فزاینده—بستن، tucking، هورمون‌ها، جراحی‌ها—را آغاز می‌کند که هر یک damage برگشت‌ناپذیر累积 می‌کنند. او درد مزمن دنده، آسیب عصبی و آتروفی عضلانی خود را از بستن detailed می‌کند و تأکید می‌کند که این مراحل «برگشت‌پذیر» نیستند. او اصرار دارد که بازگشت باید هر کسی را توصیف کند که بر هر بخشی از مسیر انتقال—اجتماعی، قانونی، پزشکی یا جراحی—مبتنی شده و سپس متوقف شده است، صرف نظر از درجه؛ gatekeeping این اصطلاح، او می‌گوید، از آسیب‌های عینی که صرف نظر از ابراز پشیمانی یا عدم آن وجود دارند، distraction می‌کند. در بازتاب اینکه چرا نسل زد به «نسل ترنس» تبدیل شد، مایا به parenting هلیکوپتری، از دست دادن بازی بدون ساختار، نظارت constant بزرگسالان و arrival دقیق گوشی هوشمند در اوج nadir روانی-اجتماعی بلوغ اشاره می‌کند. این عوامل نوجوانانی با مهارت‌های قوی تحصیلی اما بدون تحمل پریشانی produced که از طریق pathology آنلاین rather than risk-taking دنیای واقعی فردیت می‌یابند. او از جامعه urge می‌کند که beyond شعارهای جنگ فرهنگی move کند، interrogate کند که چگونه هر نهاد بزرگسالانی در محافظت از کودکان fail کرده است، و راهبردهای sober برای موج جوانانی develop کند که اکنون یک «panacea پزشکی» به آنها promise شده که هرگز دریافت نخواهند کرد.