آرایش آنلاین و قرص صورتی | داستان بازگشت از تغییر جنسیت، با رابین
من یک پسر گمشده بودم که جوامع آنلاین با قرص صورتی به سمت هورمون‌ها سوقم دادند. من تستوسترون در بدنم نمی‌خواهم، اما دروغ گفتن به همه مرازقف کرد. انتقال درمان نبود - یک مکانیسم مقابله‌ای بود.
نمای کلی
رابین رشد خود به عنوان یک پسر زنانه و مورد آزار را توصیف می‌کند که در نه سالگی با پورنوگرافی آشنا شد و توسط یک تماس آنلاین مسن‌تر با ایدئولوژی تراجنسیتی آشنا شد. او در شانزده سالگی به صورت اجتماعی انتقال جنسیت داد و در هجده سالگی پس از تحت تأثیر قرار گرفتن توسط جوامع آنلاینی که انتقال پزشکی را تشویق می‌کردند، شروع به تهیه هورمون به صورت خودسرانه کرد. پس از شش سال شناسایی به عنوان ترنس، او در سال 2020 و پس از درک این که جراحی نمی‌تواند او را به یک زن تبدیل کند و پریشانی او ناشی از شرایط همراه از جمله اوتیسم، OCD و تروما است، از تغییر جنسیت بازگشت. او اکنون از پذیرش مردان غیرمطابق با جنسیت advocacy می‌کند و یک فضای پشتیبانی برای مردان بازگشته از تغییر جنسیت اداره می‌کند.
خلاصه کامل ویدیو
رابین از دوران کودکی خود به عنوان یک پسر کوچک و زنانه می‌گوید که به دلیل اینکه همجنس‌گرا به نظر می‌رسید، در مدرسه به شدت مورد آزار و اذیت قرار می‌گرفت. او می‌گوید یک آسیب سر در پنج سالگی، که زمانی که یک پسر بزرگتر او را به زمین زد رخ داد، به بی‌اعتمادی مادام‌العمر به مردان منجر شد. در نه سالگی، یک دوست او را با پورنوگرافی آشنا کرد، که آن را نه به عنوان یک محرک جنسی، بلکه به عنوان یک وسواس شدید نسبت به آناتومی زنانه توصیف می‌کند. کمی بعد، همان دوست به او درباره یک برنامه تلویزیونی گفت که در آن یک فرد تراجنسیتی قرصی مصرف می‌کرد که اندام تناسلی او را کوچک کرده و به واژن تبدیل می‌کرد؛ رابین بلافاصله پاسخ داد که وقتی بزرگتر شد این کار را انجام خواهد داد. در اوایل نوجوانی، رابین می‌گوید که فمینیسم تامبلر و پیام‌هایی که مردان را سمی می‌دانستند جذب کرد، که بر دیدگاه منفی او از مردانگی ناشی از ناپدری‌های آزارگرش افزود. در حدود سیزده سالگی، او با یک فرد تراجنسیتی بیست و سه ساله در یک انجمن پوکمون آشنا شد که بازی‌ها را به صورت زنده پخش می‌کرد و در نهایت او را در اسکایپ اضافه کرد. این فرد از او درخواست عکس کرد و او را با گروهی از دوستان آشنا کرد که انتقال جنسیت را ترویج می‌کردند. در حدود همان زمان، او به صفحه LGBT در 4chan برخورد، جایی که به گفته او پسران همجنس‌گرا و غیرمطابق با جنسیت، به طور جمعی یکدیگر را متقاعد می‌کردند که انتقال جنسیت انجام دهند - فرآیندی که او آن را «قرص صورتی خوردن» می‌نامد. او در چهارده سالگی به مادرش اعلام کرد و در شانزده سالگی در کالج به عنوان زن ظاهر شد، نام، صدا و لباس خود را تغییر داد. او متوجه شد که زورگویی‌ها متوقف شده‌است. در هجده سالگی، از ناامیدی ناشی از لیست‌های انتظار طولانی سرویس سلامت ملی (NHS)، او شروع به تهیه هورمون از دارک وب کرد و استات سیپروترون و استروژن را بدون نظارت پزشکی مصرف کرد. او بعداً وارد سیستم کلینیک جنسیت شد، جایی که به گفته او پزشکان دوز او را افزایش دادند اما در بررسی بیماری‌های همراه مانند اوتیسم مشکوک، OCD و تروما کوتاهی کردند. در دوران دانشگاه، او یک شوک فرهنگی دوم را در میان همتایان زن تجربه کرد و احساس کرد که نشانه‌های اجتماعی و مراجع فرهنگ عامه را از دست داده است. او همچنین می‌گوید که بیش از پیش توسط آزار و اذیت خیابانی از سوی مردان آشفته می‌شد. نقطه عطف زمانی فرا رسید که او یک ویدیوی گرافیکی را تماشا کرد که جزئیات نتایج جراحی تغییر جنسیت را شرح می‌داد. او نتیجه گرفت که جراحان نمی‌توانند یک واژن ایجاد کنند، فقط یک «وارونگی آلت» ایجاد می‌کنند، و کل مسیر انتقال یک کلاهبرداری است. در فوریه 2020، او تصمیم گرفت تا از تغییر جنسیت بازگردد، نام خود را به حالت اول تغییر داد و هورمون‌ها را قطع کرد. او اکنون خود را یک طرفدار الغای جنسیت و مطلق‌گرای جنسی می‌داند، هنوز هم به شکل زنانه ظاهر می‌شود اما تصدیق می‌کند که مرد است. او یک سرور پشتیبانی فقط برای مردان بازگشته از تغییر جنسیت اداره می‌کند و استدلال می‌کند که فضاهای مختلط با زنان یا تشویق به تغییر جنسیت مجدد قبلاً به او کمکی نکرده‌اند. او معتقد است که انتقال او توسط ترکیبی از آرایش آنلاین، سرایت اجتماعی، اوتیسم درمان‌نشده، OCD و همجنس‌گراهراسی driven شده است، و او برای پذیرش بیشتر مردان زنانه rather than پزشکی‌سازی عدم انطباق جنسیتی advocacy می‌کند.