پرسش‌های ساده‌اش مرا از هویت خودم آزاد کرد. ممنون @BillboardChris
۱۸ سال استروژن از ۱۶ سالگی؛ به سختی یاد گرفتم: ترنزیشن پزشکی آسیب کودکی را درمان نمی‌کند — دفنش می‌کند. دترنزیشن بدن و زندگی‌ام را نجات داد.
نمای کلی
آریل دی. سالواتوره، پس از ۱۸ سال استروژن از ۱۶ سالگی، ویدیویی دوساله از بیلبورد کریس، جیمز لیندزی و پیتر بوگوسیان را مدیون پرسش‌های ساده و تابو می‌داند که سرانجام به او اجازه داد با اینکه کودک‌آزاری چگونه ترنزیشنش را پیش برد روبه‌رو شود. دترنزیشن هزینه‌های بلندمدت جسمی و روانی دارویی‌کردن آسیب روانی را آشکار کرد و او اکنون امیدوار است داستانش را برای کمک به دیگران به اشتراک بگذارد.
خلاصه کامل ویدیو
ایریل دی. سالواتوره، مردی که با بیلبورد کریس صحبت می‌کند، ویدیویی دو ساله با حضور کریس، جیمز لیندسی و پیتر بوقوسیان در دانشگاه ایالتی پورتلند را محرکی می‌داند که سرانجام «مرا وادار کرد باز شوم و به دیگران گوش بدهم». ایریل که درون چیزی زندگی می‌کرد که آن را «حباب» عایق‌بندی‌شده می‌نامد، هرگز با پرسش‌های ساده و تابو — مانند «به دنیا آمدن در بدن اشتباه یعنی چه؟» — که کریس و همکارانش مطرح می‌کردند، روبه‌رو نشده بود. آن پرسش‌ها باور بی‌چون‌وچرایش را سوراخ کردند که «باید به‌عنوان زن زندگی کنم و به‌عنوان زن شناخته شوم تا خوشحال باشم» و او را پس از ۱۸ سال هورمون جنس مخالف به دترنزیشن رساندند. ایریل در ۱۶ سالگی در سال ۲۰۰۵ ترنزیشن پزشکی را آغاز کرد، تستوسترون را مسدود کرد و تا دو سال پیش به‌طور مداوم استروژن مصرف کرد. چون بلوغ این‌قدر زود قطع شد، هرگز به لیزر موهای زائد نیاز نداشت؛ موی صورتی که اکنون دارد فقط پس از قطع هورمون‌ها و از سرگیری تولید درونی تستوسترون در بدنش رشد کرد. این شروع دوباره جسمی با یک شروع دوباره عاطفی همزمان شد: او به نقطه‌ای از فرسودگی، افسردگی و اضطراب رسیده بود که او را برای نخستین بار مجبور کرد به‌جای «با زور از میان زندگی گذشتن»، «درد را دنبال کند». در آن حالت تأملی، ایریل رشد دوران اولیه کودکی را مطالعه کرد و با خاطرات آزار والدین روبه‌رو شد. پدرش، معتاد به متامفتامین، او را بی‌امان با عباراتی مانند «مرد باش» و «می‌خواهی دختر کوچولو باشی؟» مسخره می‌کرد و در عین حال غیرقابل‌پیش‌بینی کناره می‌گرفت. ایریل یاد گرفت گسسته شود و به‌صورت خاموش تکرار کند: «ای کاش دختر بودم؛ شاید این‌طور با من رفتار نمی‌کرد.» با گذر زمان آن سازوکار مقابله‌ای کودکی به این اطمینان سفت شد که او در واقع زن است. تنها پس از شنیدن چالش بیرونی‌ها با ایدئولوژی ترنس‌جندر دریافت که «بی‌آنکه بفهمم [پدرم] را در مرکز دنیایم گذاشته بودم»، و ظرف یک هفته از این بینش، کل هویتش «از هم گسست». ایریل از زمان دترنزیشن با اعتیاد به کانابیس دست‌وپنجه نرم کرده که ابتدا به او کمک کرد کنار بیاید اما به‌سرعت مانع شد؛ از آوریل هشیار بوده و اکنون با الهام از نمونه کریس می‌خواهد علناً صحبت کند. او می‌داند تجربه زیسته‌اش به او «ابرقدرتی» می‌دهد که منتقدان به‌آسانی نمی‌توانند رد کنند، و امیدوار است همان «موج‌هایی» را بیافریند که زمانی به او رسید.