پژوهش دربارهٔ دترنزیشن حوزهای نوظهور است. افزایش چشمگیر تشخیص دیسفوریا جنسیتی در دههٔ اخیر—بهویژه در میان دختران نوجوان—جمعیت رو به رشدی از دترنزیشنرها را به وجود آورده است، اگرچه جمعآوری دادهها همچنان به دلیل پیگیری ضعیف، شکاف ایدئولوژیک و محدودیتهای روششناختی با چالش مواجه است.
بیماریهای روانی در نوجوانان و جوانان بزرگسالی که در سالهای ۱۹۹۶ تا ۲۰۱۹ با خدمات تخصصی هویت جنسی در فنلاند تماس گرفتند: یک مطالعه ثبتی(2026)
Ruuska et al.
mental healthcohort studytransition outcomesdiagnostic trends
مطالعه کوهورت سراسری فنلاند از ۲٬۰۸۳ فرد زیر ۲۳ سال ارجاع شده بر اساس جنسیت (۱۹۹۶-۲۰۱۹) در مقایسه با ۱۶٬۶۴۳ کنترل جفت شده. نوجوانان ارجاع شده بر اساس جنسیت از نظر بیماریهای روانی به طور قابل توجهی بیشتر از کنترلها بودند هم قبل (۴۵٫۷٪ در مقابل ۱۵٫۰٪) و هم ≥۲ سال پس از ارجاع (۶۱٫۷٪ در مقابل ۱۴٫۶٪). آنهایی که پس از ۲۰۱۰ ارجاع شده بودند نیازهای روانپزشکی بیشتری نسبت به گروههای قبلی داشتند. در میان نوجوانانی که تغییر جنسیت پزشکی را انجام دادند، بیماریهای روانی در طول پیگیری به طور قابل توجهی افزایش یافت – از ۹٫۸٪ به ۶۰٫۷٪ در تغییر جنسیت زنانهسازی و از ۲۱٫۶٪ به ۵۴٫۵٪ در تغییر جنسیت مردانهسازی. پس از تنظیم برای درمان روانپزشکی قبلی، همه نوجوانان ارجاع شده بر اساس جنسیت خطرات مشابهی از بیماریهای روانی داشتند، با نسبتهای خطر تقریباً سه برابر بیشتر از کنترلهای زن و پنج برابر بیشتر از کنترلهای مرد. نتیجهگیری میکند که بیماریهای روانی شدید در میان نوجوانان ارجاع شده بر اساس جنسیت شایع است، به نظر میرسد در کسانی که پس از افزایش اخیر ارجاعات ارجاع شدهاند شایعتر است، و نیازهای روانپزشکی پس از تغییر جنسیت پزشکی کاهش نمییابد.
onlinelibrary.wiley.com/doi/10.1111/apa.70533Key Findings
- Far higher psychiatric morbidity: Gender-referred adolescents were about three times more likely to have received specialist psychiatric treatment before referral compared to matched controls, and this gap widened after referral.
- Post-2010 surge linked to greater needs: Youth referred after 2010 showed roughly double the pre-referral psychiatric morbidity of the earlier cohort, suggesting increasingly complex cases.
- Psychiatric needs increased after medical transition: Among those who underwent medical gender reassignment, the proportion needing specialist psychiatric care rose sharply during follow-up—especially among those receiving feminising treatment (from ~10% to ~61%).
- Risk remains elevated even after accounting for prior mental health: After adjusting for pre-existing psychiatric treatment, all gender-referred groups still had a 3- to 5-fold higher risk of severe psychiatric morbidity than controls, regardless of whether they underwent medical transition.
- Clinical takeaway: The findings emphasize the need for thorough psychiatric evaluation and continuous mental health support before, during, and after any medical gender reassignment, as psychiatric needs often persist or worsen rather than resolve.
مسیرهای درمانی در میان کودکان و نوجوانان ارجاع شده به مرکز ملی نروژ برای ناهمخوانی جنسیتی(2025)
Cecilie Bjertness Nyquist, Leila Torgersen, Linda W. David, Trond Haaken Diseth, Kjersti Gulbrandsen, Anne Waehre (Acta Paediatrica)
cohort studytransition outcomesdetransitionpuberty suppression
این مطالعه کوهورت نروژی بر روی 1,258 جوان ارجاع شده به مرکز ملی ناهمخوانی جنسیتی نشان داد که 22٪ بدون درمان پزشکی تأیید جنسیتی ترخیص شدند. از کسانی که تستوسترون را شروع کردند، 18 زن از انتقال جنسیت بازگشتند (11 نفر به دلیل توقف هویت تراجنسیتی). این مطالعه نرخ بالای ادامه از مسدودکنندههای بلوغ به هورمونها (97٪) را برجسته میکند، که نگرانیهایی درباره اثر خط لوله ایجاد میکند، و نیاز به پیگیری بلندمدت را با توجه به مسیرهای مختلف درمان از جمله بازگشت از انتقال جنسیت تأکید میکند.
pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/39648282/Key Findings
- Among 1,258 children and adolescents referred to Norway's national gender clinic from 2000-2020, 62% started gender-affirming hormone treatment (GAHT) and 11% received puberty blockers (GnRHa).
- Nearly all (97%) of those who received puberty blockers went on to hormone treatment, raising questions about whether blockers allow for meaningful exploration of gender identity.
- Eighteen individuals assigned female at birth (2.3% of those on GAHT) detransitioned after testosterone treatment, with most ceasing to identify as transgender entirely.
- Because of loss to follow-up and incomplete external treatment data, the authors acknowledge their detransition figure (2.3% of those who started GAHT) may be too low. They cite a Finnish nationwide register study finding a 7.9% discontinuation rate to support the concern that their number is probably an underestimate.
- About 22% of those who attended at least one appointment were discharged without any medical treatment, most commonly due to mental health concerns.
- The study highlights significant shifts in Norwegian clinical practice over time, with declining use of puberty blockers in recent years amid growing international scrutiny of evidence for these treatments.
اپیدمیولوژی دیسفوریا جنسیتی و ناهمخوانی جنسیتی در کودکان و جوانان مراجعه کننده به مراکز مراقبت های اولیه در انگلستان: مطالعه کوهورت گذشته نگر(2025)
Jarvis et al.
mental healthcohort studydiagnostic trends
این مطالعه گسترده از سوابق مراقبت های اولیه انگلیسی افزایش ۵۰ برابری (۵۰۰۰٪) در دیسفوریا/ناهمخوانی جنسیتی ثبت شده در بین کودکان و جوانان ۰-۱۸ ساله بین سال های ۲۰۱۱ و ۲۰۲۱ را نشان داد. شیوع از ۰.۱۶ به ۸.۳ در هر ۱۰،۰۰۰ نفر افزایش یافت، با افزایشی که پس از سال ۲۰۱۴ در زنان ثبت شده هنگام تولد بیشترین برجستگی را داشت. این مطالعه همچنین نرخ بالایی از شرایط همزمان سلامت روان را نشان داد - ۵۲.۷٪ سابقه اضطراب، افسردگی یا خودآزاری داشتند. مداخلات پزشکی نسبتاً غیرمعمول بود، با ۴.۷٪ مسدودکننده های بلوغ و ۸.۰٪ هورمون های متقابل جنسی تجویز شده بود. نویسندگان به نیاز فوری به حمایت بهتر سلامت روان برای این جمعیت اشاره می کنند.
pmc.ncbi.nlm.nih.gov/articles/PMC12320607/Key Findings
- A 50-fold increase in recorded diagnoses
- Between 2011 and 2021, the recorded prevalence of gender dysphoria/incongruence in English primary care rose from roughly 1 in 60,000 to about 1 in 1,200 among 17–18 year olds.
- The rise is driven mainly by recorded females
- After 2014, incidence increased far more rapidly in females than males; by 2021, prevalence was approximately twice as high in females, reversing historical patterns.
- Mental health co-conditions are very common
- Over half (52.7%) of affected children and young people had a record of anxiety, depression, or self-harm—substantially higher than matched youth with autism or eating disorders, especially for depression and self-harm.
- Medical hormone treatment remains rare in primary care records
- Only 4.7% received puberty-suppressing hormones and 8.0% received masculinising/feminising hormones, likely reflecting long specialist waiting times and under-recording of treatments initiated elsewhere.
- Strongly age-linked, but not deprivation-linked
- Cases were rarely recorded before age 11 and peaked at ages 17–18; there was no consistent association between prevalence and neighbourhood deprivation levels.
مسدودکنندههای بلوغ برای دیسفوری جنسیتی در جوانان: یک بررسی سیستماتیک و متاآنالیز(2025)
Anna Miroshnychenko, Yetiani Roldan, Sara Ibrahim, Chan Kulatunga-Moruzi, Steven Montante, Rachel Couban, Gordon Guyatt, Romina Brignardello-Petersen (Archives of Disease in Childhood)
mental healthcohort studypuberty suppressionmedical ethicsgender dysphoria
این بررسی سیستماتیک و متاآنالیز از Archives of Disease in Childhood، 10 مطالعه درباره مسدودکنندههای بلوغ برای جوانان مبتلا به دیسفوری جنسیتی را بررسی کرد. نویسندگان "عدم قطعیت قابل توجهی در مورد اثرات مسدودکنندههای بلوغ" با شواهد "قطعیت بسیار پایین" برای نتایج شامل عملکرد جهانی، افسردگی و تراکم مواد معدنی استخوان یافتند. مطالعات مشاهدهای مقایسهای شواهد با قطعیت بسیار پایین ارائه دادند و مطالعات قبل و بعد نیز قطعیت بسیار پایین نشان دادند. نویسندگان نتیجه میگیرند که "مطالعات آیندهنگر روشمند دقیق مورد نیاز است" قبل از اینکه بتوان این مداخلات را با اطمینان توصیه کرد.
pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/39855724/Key Findings
- The evidence for puberty blockers' effects on youth with gender dysphoria is mostly 'very low certainty' across all measured outcomes, meaning we cannot reliably conclude whether they help or harm.
- Only 10 studies met inclusion criteria, with no randomized controlled trials found; most studies had serious methodological flaws like missing data and lack of proper comparison groups.
- Potential mental health benefits (improved global function, reduced depression and gender dysphoria) were suggested but remain highly uncertain due to weak study designs. Another study (Olson-Kennedy et al., 2025) shows that depression got worse.
- Bone mineral density at the hip, spine, and femoral neck appeared lower after puberty blocker use, though this finding also carries very low certainty.
- The authors call for methodologically rigorous prospective studies and possibly randomized controlled trials to better understand both short-term and long-term effects of this intervention.
هورمون درمانی تأیید جنسیت برای افراد مبتلا به دیسفوری جنسیتی زیر 26 سال: یک مرور سیستماتیک و متاآنالیز(2025)
Anna Miroshnychenko, Sara Ibrahim, Yetiani Roldan, Chan Kulatunga-Moruzi, Steven Montante, Rachel Couban, Gordon Guyatt, Romina Brignardello-Petersen (Archives of Disease in Childhood)
mental healthcohort studypuberty suppressionmedical ethicsgender dysphoriasystematic reviewmeta-analysis
این مرور سیستماتیک جامع و متاآنالیز 24 مطالعه در مورد هورمون درمانی تأیید جنسیت (GAHT) برای افراد زیر 26 سال را ارزیابی کرد. این مرور عمدتاً شواهدی با "قطعیت بسیار پایین" در مورد دیسفوری جنسیتی، عملکرد کلی و افسردگی یافت. در حالی که یک مطالعه احتمال کمتر افسردگی (OR 0.73) را نشان داد، این به عنوان شواهد با قطعیت پایین ارزیابی شد. نویسندگان نتیجه گرفتند: "عدم اطمینان قابل توجهی در مورد اثرات GAHT وجود دارد و ما نمیتوانیم امکان سود یا ضرر را رد کنیم. مطالعات آیندهنگر روشمند دقیق برای تولید شواهد با قطعیت بالاتر مورد نیاز است."
pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/39855725/Key Findings
- The evidence for most effects of gender affirming hormone therapy (GAHT) in young people under 26 is very low certainty, meaning we cannot confidently determine benefits or harms.
- Only one study found low certainty evidence that depression may be lower in those who received GAHT compared to those who did not.
- Cardiovascular events were the only outcomes with higher certainty evidence: about 4% of natal females experienced cardiovascular events 7-109 months after GAHT (high certainty), and about 0.2% at 26 months (moderate certainty).
- All 24 included studies had serious methodological limitations, including failure to adjust for important confounders like mental health conditions, missing data, and participants receiving other treatments.
- The authors conclude that better designed prospective studies are urgently needed to understand the true effects of GAHT on gender dysphoria, mental health, bone density, and other outcomes.
آیا میخواهیم بدانیم؟(2025)
D'Angelo, R. (The International Journal of Psychoanalysis)
detransitiontraumagender exploratory therapycountertransferencemedical ethics
این مقاله استدلال میکند که پایه شواهد ضعیف و پیامدهای عمیق مداخلات تأیید جنسیت برای جوانان، نیازمند بررسی حساس روانکاوانه است. این مقاله انتقاد میکند که چگونه روندهای اجتماعی-سیاسی بررسی عمیق دلایل اینکه چرا جوانان به دنبال تغییر پزشکی هستند را به عنوان 'ممنوع' یا درمان تبدیلی قالببندی میکنند. نویسنده خاطرنشان میکند که بالینگران با انگیزه سیاسی، کسانی که معنای شناسایی ترنس را بررسی میکنند، به اشتباه نشان میدهند، پایه شواهد ضعیف و خطرات جدی را کماهمیت جلوه میدهند و در عین حال درد روانی زیر دیسفوریای جنسیتی را پنهان میکنند.
pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/39327914/Key Findings
- Trauma can hide behind a fixed trans narrative. In the case of Elly, a history of maternal abuse and emotional neglect only emerged after 18 months of analytic work, revealing her gender dysphoria was deeply entangled with unprocessed psychic pain that brief clinic assessments would never have uncovered.
- The medical evidence base is shaky. Systematic reviews from the UK (Cass Review), Sweden, Finland and Germany consistently find that evidence for the benefits of puberty blockers and cross-sex hormones in youth is of very low quality, while serious physical harms—including cardiovascular risks and infertility—are well established.
- There is a "prohibition on knowing" at every level. Patients like Elly fiercely defend against exploration of their gendered experience, and this individual resistance is reinforced by a socio-political climate that frames any questioning of trans identity as transphobic or a form of conversion therapy.
- Advocacy within psychoanalysis is misrepresenting exploratory work. Prominent analysts who promote medical affirmation are, in D'Angelo's view, distorting the intent of clinicians who ask "why," erasing the suffering of detransitioners, and abandoning the analytic mandate to understand unconscious meaning.
- The profession may be over-correcting for its past. The analytic community's defensive rush to affirm medical transition may be driven by unconscious guilt over its history of pathologising homosexuality, coupled with clinicians avoiding the dread and helplessness that arise when sitting with a young person pursuing irreversible body modification.
روایتهای بزرگسالان ثبتشده به عنوان زن در هنگام تولد که یک انتقال پزشکی را آغاز کردند و بعداً دترنزیشن کردند(2025)
Jane Lomax, Catherine Butler (Archives of Sexual Behavior)
mental healthdetransitionnarrative analysisgender dysphoriaqualitative researchautism
یک مطالعه کیفی از شش زن بریتانیایی (سنین 21-32 سال) که پس از مداخلات پزشکی دترنزیشن کردند. چهار موضوع روایی ظاهر شد: محدودیتهای انتقال پزشکی در حل دیسفوریا، نگرانیهای سلامتی بلندمدت در مورد تستوسترون، چالشهای اجتماعی زندگی به عنوان مردان و دترنزیشن به عنوان یک فرآیند مداوم. شرکتکنندگان نیازهای حمایتی برآوردهنشده را گزارش کردند و بر اهمیت انتظارات واقعی از نتایج انتقال تأکید کردند.
link.springer.com/article/10.1007/s10508-025-03083-9#ref-CR61Key Findings
- Medical transition had limits: Participants found that hormones and surgery did not fully resolve their gender dysphoria or underlying mental health struggles, with some experiencing intensified distress or 'reverse dysphoria' after physical changes.
- Long-term health concerns drove decisions: Anxiety about unknown long-term effects of testosterone on female bodies—such as cardiovascular risks, uterine atrophy, and infertility—contributed to detransition, with participants feeling inadequately informed beforehand.
- Social belonging shifted over time: Many discovered they felt more authentic connecting with women and lesbian communities rather than living as men, with some realizing narrow stereotypes of womanhood had influenced their initial decision to transition.
- Detransition is complex and ongoing: The process involved grief, guilt, and practical challenges like navigating a masculinized appearance, with most finding alternative ways to manage distress rather than through medical intervention.
- Support systems are largely inadequate: Participants reported unmet needs from healthcare providers and therapists, often turning to online detransition communities for information, practical guidance, and emotional support instead.
دیسفوری جنسیتی و بازگشت از تغییر جنسیت در بزرگسالان: تحلیل نه بیمار از یک کلینیک هویت جنسیتی در فنلاند(2025)
Kaisa Kettula, Niina Puustinen, Lotta Tynkkynen, Liisa Lempinen, Katinka Tuisku (Archives of Sexual Behavior)
mental healthcohort studydetransitiontraumamedical ethicsgender dysphoria
این مطالعه فنلاندی بر روی نه نفر که از تغییر جنسیت برگشتهاند (7 زن، 2 مرد) نشان داد که همه گزارش کردند که تغییر جنسیت اولیه آنها نه توسط هویت تراجنسیتی واقعی، بلکه توسط عوامل استرسزای روانی حلنشده از جمله تروما در کودکی، سوء استفاده جنسی، اختلالات خوردن و علائم شخصیت مرزی هدایت شده است. هر هفت زن 'پشیمانی عمده' داشتند با میانگین زمان پشیمانی 7 سال. به صورت گذشتهنگر، بیماران تشخیص دادند که نیاز به تغییر جنسیت ناشی از چالشهای بلوغ و مسائل دلبستگی بوده است، نه دیسفوری جنسیتی. این مطالعه اهمیت حیاتی ارزیابی روانشناختی دقیق قبل از مداخله پزشکی را برجسته میکند.
pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/40394447/Key Findings
- This study of nine Finnish adults who detransitioned found that most (seven of nine) experienced 'major regret' and sought to reverse their gender-affirming treatments, with an average of seven years passing before regret emerged.
- The detransitioners had very high rates of psychiatric conditions, including mood disorders (89%), anxiety disorders (78%), borderline personality disorder (56%), eating disorders or symptoms (78%), and childhood trauma or sexual abuse affecting nearly all patients.
- Patients retrospectively reported that their original desire to transition stemmed not from true transgender identity, but from factors like trauma, misogyny, dissociative disorders, difficult life circumstances, or confusion about sexuality.
- The clinic made several practice changes in response, including removing referral requirements for detransitioners, increasing psychiatric collaboration, offering psychotherapy, and emphasizing professional neutrality rather than affirmation.
- The authors stress that thorough psychological evaluation—especially for trauma, dissociation, and attachment issues—should precede irreversible interventions to reduce adverse outcomes.
تأثیر مسدودکنندههای بلوغ و پیری بر وضعیتها و عملکرد سلولهای بیضه(2024)
Murugesh et al
puberty supressioninfertility
تجزیه و تحلیل پسرانی که از مسدودکنندههای بلوغ استفاده میکنند، نشاندهنده آسیب پایدار به سلولهای بنیادی اسپرماتوگونیال است که نشاندهنده ناباروری برگشتناپذیر حتی پس از قطع مصرف است.
pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/38585884/Key Findings
- Widespread use, limited data — 100% of gender dysphoria patients in this pediatric biorepository were on puberty blockers, yet long-term effects on testicular development remain poorly understood.
- Physical atrophy observed — Histology revealed mild-to-severe seminiferous tubule atrophy in PB-treated children, with some patients showing fully atrophied glands and microlithiasis.
- Developmental block at stem cell stage — Single-cell analysis showed >90% of germ cells in PB-treated juveniles were arrested at the spermatogonial stage, failing to progress toward meiosis.
- Machine learning flags "prepubertal" profile — Models trained on normal developmental data classified PB-treated patients as prepubertal across all cell types, suggesting incomplete or absent maturation of the testicular niche.
- Reversibility questioned — The combination of gland atrophy, abnormal cell proportions, and persistently immature gene expression signatures raises concerns about whether complete reproductive recovery is guaranteed after discontinuing puberty blockers.
خطر خودکشی و آسیب به خود پس از جراحی تأیید جنسیت(2024)
John J. Straub, Krishna K. Paul, Lauren G. Bothwell, Sterling J. Deshazo, Georgiy Golovko, Michael S. Miller, Dietrich V. Jehle (Cureus)
mental healthcohort studydiagnostic trendstraumamedical ethicsgender dysphoriasurgeries
یک مطالعه گذشتهنگر با استفاده از پایگاه داده TriNetX (شامل ۵۶ سازمان مراقبتهای بهداشتی در ایالات متحده و بیش از ۹۰ میلیون بیمار) به بررسی خطر خودکشی و آسیبرساندن به خود پس از جراحی تأیید جنسیت پرداخت. این مطالعه ۱۵۰۱ بزرگسال را که جراحی تأیید جنسیت داشته و به اورژانس مراجعه کرده بودند با گروههای کنترل مقایسه کرد. یافتههای کلیدی: افرادی که جراحی تأیید جنسیت انجام داده بودند، ۱۲.۱۲برابر بیشتر در معرض خطر اقدام به خودکشی نسبت به افراد بدون جراحی بودند (۳.۴۷٪ در مقابل ۰.۲۹٪)؛ در مقایسه با گروه کنترل لگاریسکوپی لولههای رحم یا وازکتومی، خطر قبل از تطبیق پیشآهنگ ۵.۰۳برابر و پس از تطبیق ۴.۷۱برابر بیشتر بود (۳.۵۰٪ در مقابل ۰.۷۴٪)؛ نتایج با استفاده از گروه کنترل فارنژیت نیز همینگونه بود. مطالعه نتیجهگیری میکند که بیمارانی که جراحی تأیید جنسیت انجام دادهاند، خطر خودکشی بهطور قابلتوجهی بالاتری دارند و این نیاز به حمایت روانپزشکی جامع پس از عمل را برجسته میسازد.
pmc.ncbi.nlm.nih.gov/articles/PMC11063965/Key Findings
- Patients who underwent gender-affirming surgery had a 12.12 times higher risk of suicide attempts compared to general emergency department patients, and a 4.71 times higher risk compared to patients who had tubal ligation or vasectomy procedures.
- The study found significantly elevated risks across all measured outcomes: suicide attempts, death, self-harm, and PTSD—persisting even after propensity matching for age, race, ethnicity, and sex.
- PTSD risk was notably elevated, with a 7.76-fold increase compared to general emergency patients and 3.23-fold increase after matching with surgical controls, suggesting pre-operative trauma and post-operative challenges both play important roles.
- The large-scale retrospective study used real-world data from over 90 million patients across 56 U.S. healthcare organizations over a 20-year period, making it one of the largest studies of its kind.
- The authors emphasize that their findings show association rather than causation, and conclude that comprehensive psychiatric support and mental health care are essential in the years following gender-affirming surgery.
بررسی کاس(2024)
Hilary Cass (The Cass Review)
mental healthtransition outcomespuberty suppressionmedical ethicsgender dysphoriaautismsystematic review
یک بررسی سیستماتیک مستقل که توسط NHS England انگلستان سفارش داده شده و بیش از 100 مطالعه در مورد خدمات هویت جنسیتی برای جوانان زیر 18 سال را ارزیابی میکند. این بررسی نمایانگر نقدی سطح بالا از مدلهای مراقبت تأییدی است که بر نقصهای روششناختی در تحقیقات موجود تأکید دارد. نتیجه گرفته است که شواهد برای مسدودکنندههای بلوغ و هورمونهای متقابل جنسی "به طور قابل توجهی ضعیف" یا کمکیفیت است، فاقد آزمایشهای تصادفیسازی شده، با خطراتی مانند کاهش تراکم استخوان و مزایای نامشخص برای سلامت روان.
https://segm.org/Final-Cass-Report-2024-NHS-Response-SummaryKey Findings
- The review emphasizes evidence-based, holistic care for gender-questioning youth rather than a social justice model, calling for individualized assessments that screen for co-occurring conditions like autism and mental health issues.
- The evidence base for medical interventions—particularly puberty blockers and hormones—was found to be weak, prompting recommendations for a full research program and extreme caution, especially for hormones starting at age 16.
- A nominated medical practitioner should take overall clinical responsibility for patient safety, and every case for medical treatment must be reviewed by a national multidisciplinary team.
- Social transition decisions for pre-pubertal children should involve early consultation with experienced clinical professionals, reflecting a more cautious approach than previously standard.
- All children being considered for medical pathways must be offered fertility counseling and preservation before starting treatment.
شیوع بازگشت از تغییر جنسیت در افراد جویای درمانهای هورمونی تأیید جنسیت: یک بررسی سیستماتیک(2024)
Eva Feigerlova (Journal of Sexual Medicine)
cohort studydetransitionpuberty suppressiongender exploratory therapymedical ethicsgender dysphoriasystematic review
این بررسی سیستماتیک در مجله پزشکی جنسی، تحقیقات موجود در مورد نرخهای بازگشت از تغییر جنسیت در میان افرادی که درخواست یا شروع به درمانهای هورمونی تأیید جنسیت کردهاند را بررسی کرد. این بررسی شکافهای قابل توجهی در ادبیات یافت و منابع بالقوه سوگیری در مجموعههای داده مختلف را شناسایی کرد. نویسنده خاطرنشان میکند که علیرغم شواهد اخیر که نشاندهنده مزایای روشهای تأیید جنسیت است، تقاضاهای نوظهور برای بازگشت از تغییر جنسیت و گزارشهای پشیمانی نشاندهنده شکافهای دانشی حیاتی هستند. این بررسی نیاز به مطالعات پیگیری بلندمدت بهتر برای درک شیوع واقعی بازگشت از تغییر جنسیت و علل زیربنایی آن را برجسته میکند.
pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/39724926/Key Findings
- Detransition rates are relatively low: shifts in treatment requests before any medication ranged from 0.8-7.4%, puberty blocker (GnRHa) discontinuation from 1-7.6%, and hormone therapy (GAHT) discontinuation from 1.6-9.8%.
- The 15 included studies were highly heterogeneous and generally low quality—most were retrospective, had insufficient follow-up times, used inconsistent definitions of detransition, and failed to account for confounding factors like social or financial pressures.
- Reasons for stopping treatment varied widely and were not limited to identity changes; they included side effects, financial barriers, social issues, treatment goals being met, and poor compliance, making it difficult to isolate true identity-based detransition.
- There is no standardized definition of detransition across studies, with some counting anyone who stopped identifying as transgender regardless of medical steps taken, while others required actual hormone discontinuation with intent to revert to birth-assigned gender.
- The authors conclude that detransition remains insufficiently studied and call for well-designed long-term prospective research with consistent measurement tools, adequate follow-up, and control for confounding variables to better inform healthcare providers and policymakers.
هدف مراقبت 'تأیید جنسیت' کودکان چیست؟(2024)
Gorin, M.
mental healthpuberty suppressionmedical ethicsgender dysphoriasystematic reviewautonomygender-affirming care
منتشر شده در گزارش مرکز هستینگز، این تحلیل زیستاخلاقی، تغییر از توجیهات مبتنی بر شواهد برای مراقبت تأیید جنسیت کودکان به استدلالهای 'مبتنی بر خودمختاری' که به 'اهداف تجسم' متوسل میشوند، را نقد میکند. نویسنده استدلال میکند که بررسیهای سیستماتیک اخیر به این نتیجه رسیدهاند که شواهد علمی نامطمئن هستند، که باعث میشود برخی بهبود سلامت را به عنوان هدف رها کرده و در عوض مداخلات را از طریق خودمختاری بیمار توجیه کنند. گورین نتیجه میگیرد که این استدلالهای مبتنی بر خودمختاری جایگاه خودمختاری در تصمیمگیری بالینی را درک نمیکنند و در نتیجه بیماران را در معرض آسیب پزشکی قرار میدهند.
pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/38842886/Key Findings
- Current U.S. clinical guidelines endorse puberty blockers, cross-sex hormones, and surgery for youth gender dysphoria, but international bodies in England, Sweden, and Finland have pulled back after systematic reviews found weak evidence of medical benefits.
- The Dutch protocol—the original research basis for pediatric medical transition—had significant methodological flaws, including no control group, confounded measurement of gender dysphoria, and a population very different from today's patients.
- Some bioethicists argue youth should have a right to transition-related interventions based on 'embodiment goals' and autonomy alone, without requiring evidence of mental health benefits or even a diagnosis.
- The author argues this autonomy-based view contradicts medicine's core principle of nonmaleficence: patient desire for body modification is not sufficient justification for risky medical interventions without evidence of health benefits.
- International discrepancies in treatment guidelines stem partly from different standards of evidence assessment (systematic reviews vs. narrative reviews) and partly from deeper value disagreements about whether medicine's aim is health improvement or fulfilling patient identity goals.
نرخ بازگشت از تغییر جنسیت ناشناخته است(2023)
J. Cohn (Archives of Sexual Behavior)
detransitionpuberty suppressionmedical ethicsgender dysphoriasystematic reviewsurgeriesgender-affirming care
این مقاله استدلال میکند که نرخ واقعی بازگشت از تغییر جنسیت، قطع درمان و پشیمانی به دلیل نقصهای قابل توجه در تحقیقات موجود ناشناخته است. این مقاله مطالعاتی را که به طور گسترده مورد استناد قرار گرفتهاند، به دلیل مشکلاتی مانند دورههای پیگیری کوتاه (زیرا پشیمانی ممکن است سالها طول بکشد تا ظاهر شود)، نرخ بالای از دست دادن پیگیری و استفاده از نمونههایی که افزایش اخیر موارد نوجوانان را منعکس نمیکنند، مورد انتقاد قرار میدهد. نویسنده نتیجه میگیرد که ادعاهای مربوط به نرخ بسیار پایین پشیمانی غیرقابل اعتماد هستند و این عدم قطعیت برای رضایت آگاهانه حیاتی است.
link.springer.com/article/10.1007/s10508-023-02623-5Key Findings
- The true rates of detransition, regret, and discontinuation of gender-affirming medical interventions are unknown, despite frequent claims that they are very low (0.3-0.6%).
- Existing studies on regret and detransition suffer from serious methodological flaws: too-short follow-up periods, high loss to follow-up, inadequate measurement instruments, and samples that don't represent today's patient population.
- Observed times to regret or detransition are often long—averaging 3-10+ years—meaning studies with short follow-up periods systematically underestimate true rates.
- The current evidence base for medical interventions for gender dysphoria is of 'low' to 'very low' quality, with no randomized controlled trials comparable to those standard in other fields like depression treatment.
- Young people and families considering medical intervention should be informed that reliable data on risks like regret and detransition are unavailable, as this uncertainty is essential for truly informed consent.
تغییرات در درخواستهای پزشکی مرتبط با جنسیت در نوجوانان تراجنسیتی و جنسیتمتنوع(2023)
Ariel Cohen, Veronica Gomez-Lobo, Laura Willing, David Call, Lauren F. Damle, Lawrence J. D'Angelo, Amber Song, John F. Strang,
transition outcomespuberty suppressiongender dysphoriaqualitative researchautismgender-affirming caremixed-methods
این مطالعه بر روی 68 نوجوان در یک کلینیک جنسیت (47% اوتیستیک) نشان داد که تقریباً یک سوم (29%) درخواستهای خود را برای انتقال پزشکی تغییر دادند. تغییرات در میان جوانان غیردودویی شایعتر بود و به عنوان بخشی 'نه غیرمعمول' از فرآیند تشخیص جنسیت در نظر گرفته شد. رایجترین الگو، پس گرفتن درخواست و سپس از سرگیری آن بود.
https://www.sciencedirect.com/science/article/abs/pii/S1054139X22007194Key Findings
- Nearly one-third (29%) of gender-diverse youth in the study shifted their requests for gender-affirming hormones or surgery over time, suggesting such changes are not uncommon during adolescent gender exploration.
- Nonbinary youth were significantly more likely to experience shifts in medical requests compared to binary transgender youth, though no differences were found by age, autism status, or sex assigned at birth.
- The most common pattern (45% of those with shifts) involved youth making a request, withdrawing it, and later re-requesting treatment—indicating that stepping back from medical requests is often temporary rather than final.
- Most shifts (85%) occurred before any treatment began, and only one participant in the entire study expressed regret after starting treatment, consistent with prior research that regret is rare.
- Key reasons for shifts fell into two main themes: ongoing gender discovery (wanting more time, exploring identity) and interpersonal influences (lack of support, coming-out worries, peer pressure), with mental health clinicians playing a valuable role in supporting youth through this non-linear process.
عدم انتقال و توقف در میان جوانانی که پیشتر خود را تراجنسیتی میدانستند(2023)
Sasha Ayad, Lisa Marchiano, Kenneth J. Zucker (Archives of Sexual Behavior)
mental healthtransition outcomesdetransitiontraumagender dysphoriaqualitative researchrapid-onset gender dysphoria
یک مطالعهٔ پیمایشی بر ۷۸ جوان بزرگسال آمریکایی (۱۸ تا ۳۳ ساله) که پیشتر خود را تراجنسیتی میدانستند و دستکم شش ماه پیش از آن دیگر چنین هویتی نداشتند، انجام شد. مطالعه نشان داد که اکثر شرکتکنندگان (۸۳٪) گامهایی در انتقال اجتماعی برداشته بودند و ۶۸٪ گامهایی در انتقال پزشکی. یافتههای کلیدی عبارتاند از: کمتر از ۱۷٪ معیارهای DSM-۵ را برای نارضایتی جنسیتی کودکی داشتند، در حالی که ۵۳٪ معتقد بودند نارضایتی جنسیتی با شروع ناگهانی بر آنها صدق میکند؛ ۹۱٪ از شرکتکنندگان مادهٔ مادرزاد بودند؛ شرکتکنندگان نرخ بالایی از تشخیصهای روانپزشکی پیش از شناسایی تراجنسیتی گزارش کردند؛ سلامت روان پس از بازگشت از انتقال بهطور چشمگیری بهبود یافت و آسیبرسانی به خود و نارضایتی جنسیتی کاهش یافت؛ رایجترین دلیل برای شناسایی اولیهٔ تراجنسیتی، اشتباه گرفتن مسائل سلامت روان یا واکنشهای آسیب روانی با نارضایتی جنسیتی بود؛ دلایل بازگشت از انتقال بیشتر تغییرات درونی را منعکس میکرد تا فشارهای بیرونی. این مطالعه نشان میدهد که بازگشت از انتقال برای برخی افراد هم ممکن است و هم سودمند.
pmc.ncbi.nlm.nih.gov/articles/PMC10794437/Key Findings
- The vast majority of participants (91%) were natal females, and most reported that their psychological health improved dramatically after detransition, with large decreases in self-harm and gender dysphoria and increases in well-being.
- Fewer than 17% of participants met diagnostic criteria for childhood gender dysphoria, while 53% believed 'rapid-onset gender dysphoria' applied to them—suggesting many developed gender dysphoria suddenly during or after puberty without prior history.
- Participants had very high rates of psychiatric diagnoses (95% had at least one lifetime diagnosis) and self-harm (79%), with most mental health issues predating their transgender identification.
- The most common reason for initial trans-identification was confusing mental health issues or trauma reactions for gender dysphoria; reasons for detransition were primarily internal (own thought processes, realizing causes were more complicated) rather than external pressures like family or discrimination.
- Most participants (68%) had taken medical transition steps including hormones, and 28% had undergone surgery, yet the majority felt inadequately informed about risks and alternatives during the informed consent process.
آسیب یاتروژنیک در پزشکی جنسیت(2023)
Sarah C. J. Jorgensen (Journal of Sex & Marital Therapy)
mental healthdetransitiontraumamedical ethicsgender dysphoriagender-affirming careiatrogenic harm
این تفسیر استدلال میکند که «مدل تأیید جنسیت» باعث آسیب یاتروژنیک میشود، همانطور که تعداد فزایندهای از جوانانی که از انتقال جنسیت خود بازمیگردند، نشان میدهد. نویسنده این مدل را به دلیل ارزیابی روانشناختی ناکافی، کماهمیتدادن به خطرات پزشکی و اتکا به شواهد ضعیف مورد انتقاد قرار میدهد. این متن خواستار شناخت کسانی که از انتقال جنسیت خود بازمیگردند به عنوان بازماندگان آسیب پزشکی است و خواستار بحث باز و تحقیق در مورد اثرات بلندمدت انتقال جنسیت در جوانان است و خاطرنشان میکند که بسیاری از کشورهای اروپایی اکنون رویکردهای محتاطانهتری را اتخاذ میکنند.
www.tandfonline.com/doi/full/10.1080/0092623X.2023.2224320Key Findings
- Growing numbers of young people are detransitioning and experiencing regret over permanent physical changes, suggesting problems with the current gender-affirming care model.
- Recent studies indicate 10-30% of youth who undergo medical transition discontinue treatment within 1-4 years, yet long-term data is virtually nonexistent.
- Mental health issues, trauma, and neurodiversity are often inadequately explored before transition, with 'minority stress' frequently used to explain away complex psychological conditions.
- Major medical guidelines largely ignore detransitioners, leaving them without clinical guidance, support, or proper care for lasting hormonal and surgical effects.
- Several countries are shifting away from medical transition as first-line treatment for youth after systematic reviews found weak evidence supporting these interventions.
دیسفوری جنسیتی در جوانان در حال افزایش است و اختلاف نظر حرفهای نیز همینطور(2023)
Jennifer Block (The BMJ)
diagnostic trendsdetransitionpuberty suppressionmedical ethicsgender dysphoriasystematic reviewgender-affirming care
این گزارش تحقیقی به بحث فزاینده بینالمللی در مورد انتقال پزشکی برای افراد زیر سن قانونی میپردازد. در حالی که نهادهای پزشکی ایالات متحده از 'مراقبتهای تأیید جنسیت' حمایت میکنند، چندین کشور اروپایی (سوئد، فنلاند، بریتانیا) به دلیل کیفیت پایین شواهد، احتیاط را توصیه میکنند. این مقاله ادعای اجماع پزشکی را زیر سوال میبرد و به بررسیهای سیستماتیکی اشاره میکند که نشان میدهد شواهد برای درمانهای هورمونی در نوجوانان 'کم' یا 'بسیار کم' است و فقدان دادههای بلندمدت را یادآور میشود.
https://www.bmj.com/content/380/bmj.p382Key Findings
- Rising numbers of young people with gender dysphoria are seeking medical treatment, yet professional opinions are deeply divided—US medical groups broadly support 'gender-affirming care' while several European countries are restricting medical interventions for minors due to insufficient evidence.
- Major US medical organizations describe gender-affirming treatments as 'evidence-based,' but independent experts found serious methodological flaws in their guidelines, including weak evidence paired with strong recommendations and failure to conduct proper systematic reviews of treatment outcomes.
- Systematic reviews by Sweden, Finland, the UK's NICE, and Florida's health agency all concluded that evidence for puberty blockers, hormones, and surgeries in minors is inconclusive, insufficient, or of very low quality—directly contradicting claims of scientific certainty.
- The number of young people discontinuing hormone treatment may be as high as 20-30% within a few years, and 'detransitioners' are increasingly speaking out about harms from early medical interventions that they say were not truly informed consent.
- Clinical practice has shifted rapidly toward faster medicalization, with some teens receiving hormones within 12 months of their first clinic visit and mental health evaluations being de-emphasized, raising concerns about inadequate assessment of whether gender dysphoria will persist.
دترنزیشن نیازمند درک بیشتر است، نه جنجال(2023)
Kinnon Ross MacKinnon, Pablo Expósito-Campos, W Ariel Gould (BMJ)
mental healthdetransitionmedical ethicsgender dysphoriaqualitative researchgender-affirming care
این مقاله استدلال میکند که دترنزیشن توسط پژوهشگران و پزشکان نادیده گرفته شده است، که منجر به نیازهای بهداشتی برآوردهنشده شده است. نویسندگان خواستار تحقیقات قوی و غیرسیاسیشده برای درک تجربیات متنوع کسانی هستند که دترنزیشن میکنند، و اشاره میکنند که مطالعات فعلی به دلیل زمانهای پیگیری کوتاه و سوگیری انتخاب محدود شدهاند. آنها تأکید میکنند که بهبود مراقبت از دترنزیشنکنندگان بخش ضروری از مراقبت جامع جنسیتی است و در نهایت با ارائه درک بهتری از نتایج بلندمدت به تمام افراد ترنس سود خواهد رساند.
www.bmj.com/content/381/bmj-2022-073584Key Findings
- Detransition is poorly understood due to limited research and stigma, leaving people with unmet healthcare needs and no clinical guidelines for care.
- People who detransition are diverse: many are female, transitioned young, and may re-identify with their birth sex, sexual orientation, or continue identifying as trans.
- Common reasons for detransition include persistent or returning gender dysphoria, health concerns, social discrimination, identity exploration, or unresolved dysphoria despite treatment.
- Research on detransition needs major improvements: longer follow-up periods (5-10 years), using patients' preferred language, and including those lost to follow-up to avoid biased conclusions.
- Trans and detrans people share more similarities than differences; studying detransition benefits all gender-diverse individuals and strengthens comprehensive gender care for everyone.
اندوه شیردهی پس از ماستکتومی مردانهسازی قفسه سینه و بازگشت از تغییر جنسیت(2023)
Karleen D. Gribble, Susan Bewley, Hannah G. Dahlen (Frontiers in Global Women's Health)
detransitionmedical ethicsgender dysphoriaqualitative researchsurgeriescase report
این مطالعه موردی تجربه زنی را که پس از انجام ماستکتومی مردانهسازی قفسه سینه باردار شده و به دلیل ناتوانی در شیردهی دچار اندوه عمیق و پریشانی روانی شده است، به تفصیل شرح میدهد. این گزارش بر فقدان رضایت آگاهانه در مورد از دست دادن عملکرد شیردهی، درک ضعیف ارائهدهندگان مراقبتهای بهداشتی و فشار روانی بر مادر تأکید میکند.
www.frontiersin.org/articles/10.3389/fgwh.2023.1073053/fullKey Findings
- Breastfeeding is rarely discussed in counseling or consent guidelines for chest masculinization mastectomy, despite the procedure often permanently destroying the ability to produce and deliver milk.
- A detransitioned woman experienced intense grief over her inability to breastfeed, compounded by maternity providers who dismissed her distress or misgendered her due to inadequate training on detransition.
- The most common chest masculinization surgical technique—free nipple grafting—almost certainly precludes breastfeeding, yet existing literature falsely claims outcomes cannot be predicted.
- Research on detransition rates and long-term outcomes of chest masculinization surgery is poor quality, with short follow-up periods and high loss to follow-up that may underestimate regret.
- Health providers need individualized, sex-based care for detransitioned women, including emotional support for breastfeeding grief, donor milk access, and avoidance of assumptions about gender identity.
ادامه هورمونهای تأیید جنسیت در میان نوجوانان و بزرگسالان ترنسجندر(2022)
Christina M. Roberts, David A. Klein, Terry A. Adirim, Natasha A. Schvey, Elizabeth Hisle-Gorman (The Journal of Clinical Endocrinology & Metabolism)
cohort studytransition outcomesmedical ethicsgender dysphoriagender-affirming careadolescent
این مطالعه بر روی 952 فرد در سیستم مراقبتهای بهداشتی نظامی ایالات متحده، نرخ ادامه/قطع هورمونهای جنسی متقابل را ردیابی کرد. در حالی که حدود 70% حداقل به مدت 4 سال به استفاده از هورمونها ادامه دادند، نرخ قطع (انصراف) 30% بود - بهطور قابل توجهی بیشتر برای افراد ترنسمردانه (35.6% قطع) در مقایسه با ترنسزنانه (19%). بزرگسالانی که پس از 18 سالگی هورمونها را شروع کردند، نرخ قطع 35.6% داشتند. قابل توجه است که تقریباً 26% (1 از 4) از کسانی که به عنوان خردسال شروع کردند، درمان را متوقف کردند. این یافتهها نشان میدهد که نرخهای انصراف ممکن است بیشتر از آنچه معمولاً در ادبیات ذکر شده است باشد و تفاوتهای مهمی را بر اساس جنسیت و سن در شروع نشان میدهد.
academic.oup.com/jcem/article/107/9/e3937/6572526Key Findings
- 70% continuation rate at 4 years — roughly 3 in 10 people stopped filling hormone prescriptions within the study period.
- Transfeminine patients continued at higher rates (81%) than transmasculine patients (64%) — females seeking masculinization were 2.4 times more likely to discontinue.
- Minors had higher continuation (74%) than adults (64%) — those who started before 18 were less likely to stop.
- Socioeconomic factors showed no effect — family income, parental military rank, and whether care was officially covered didn't influence continuation rates.
- The study only tracked prescription refills, not reasons or outcomes — continuation does not indicate satisfaction, and the authors could not determine why people stopped.
نیازها و حمایتهای مرتبط با بازگشت از گذار: یک پیمایش آنلاین مقطعی(2022)
Elie Vandenbussche (Journal of Homosexuality)
mental healthdetransitiongender dysphoriaautismgender-affirming carecross-sectional surveysocial support
این نظرسنجی آنلاین از ۲۳۷ نفر که از گذار جنسیتی بازگشتهاند (۹۲٪ زن) نشان داد نیازهای برآوردهنشده قابلتوجهی وجود دارد. دلایل اصلی بازگشت از گذار شامل این بود که افراد متوجه شدند دیسفوریای جنسیتی به مسائل دیگری مرتبط بوده است (۷۰٪)، نگرانیهای سلامت (۶۲٪) و اینکه گذار به کاهش دیسفوریا کمک نکرده است (۵۰٪). نیازهای عمده شامل حمایت روانشناختی برای شرایط همبود و احساس پشیمانی، کمک پزشکی برای عوارض، و ارتباط اجتماعی با دیگر افرادی بود که از گذار بازگشتهاند. بسیاری از شرکتکنندگان از کمبود حمایت، تجربههای منفی با ارائهدهندگان خدمات سلامت و طرد شدن از سوی جامعه الجیبیتی گزارش دادند.
www.tandfonline.com/doi/full/10.1080/00918369.2021.1919479Key Findings
- Detransitioners report significant unmet psychological needs, including coping with gender dysphoria, comorbid mental health conditions, feelings of regret, and internalized homophobia or sexism.
- Many detransitioners need medical support for stopping or changing hormone therapy, dealing with surgery complications, and accessing reversal procedures, but often face dismissive or uninformed healthcare providers.
- Social connection with other detransitioners is critical—87% wanted to hear others' stories and 76% wanted direct contact—yet many experience isolation and rejection from LGBT+ communities they previously belonged to.
- A large majority (70%) realized their gender dysphoria was related to other underlying issues, and half found that transition did not alleviate their dysphoria, highlighting the need for alternative treatment approaches.
- Overall support for detransitioners is severely lacking: only 18% felt they received enough support, with many reporting negative experiences with medical systems, mental health professionals, and loss of community ties.
بررسی مزایای ورزشی(2022)
Pigozzi et al (BMJ Open Sport & Exercise Medicine)
medical ethicsgender identitysports medicinetestosteronefairnessinclusiontransgender athletesdifferences of sexual development
بررسی مطالعاتی که نشان میدهد زنان تراجنسیتی ۹-۳۱٪ مزیت در توده عضلانی، قدرت و هموگلوبین پس از هورموندرمانی را به دلیل اثرات غیرقابل بازگشت بلوغ مردانه حفظ میکنند.
www.insidethegames.biz/articles/1117938/ioc-transgender-framework-criticisedKey Findings
- The 2021 IOC framework on gender identity and sex variations is criticized for prioritizing human rights perspectives over medical and scientific evidence, particularly its stance of 'no presumption of advantage' regarding testosterone levels.
- Testosterone is well-established as a performance-enhancing hormone that increases muscle mass and athletic ability, and the authors argue that high testosterone concentrations confer a baseline competitive advantage that must be recognized and mitigated.
- The framework places full responsibility for gender eligibility rules on International Federations (IFs), most of which lack the capacity, resources, and expertise to implement it effectively.
- The authors warn that implementation could lead to two undesirable extremes: either total exclusion of transgender and DSD athletes from competition, or self-identification policies that effectively eliminate meaningful eligibility rules and fair competition.
- The position statement calls for the IOC to provide clear, evidence-based standards for all sports to follow, rather than leaving individual federations to navigate this complex issue alone.
مراقبت از بیماران تراجنسیتی: رویکرد بهبود کیفیت در طب عمومی(2022)
Isabel Boyd, Thomas Hackett, Susan Bewley (Healthcare)
cohort studydetransitionmedical ethicsgender dysphoriagender-affirming careprimary carequality improvement
حسابرسی مراقبتهای اولیه در بریتانیا از 68 بیمار تراجنسیتی که هیچ دستورالعمل ملی ثابتی برای نظارت پیدا نکرد، منجر به مراقبتهای زیر استاندارد برای تا دو سوم بیماران شد. این مطالعه نشان داد که انتظار طولانی برای خدمات تخصصی، نرخ بالای شرایط سلامت روان همزمان و نرخ 20 درصدی قطع هورمون، که بیش از نیمی از آنهایی که قطع کردند به بازگشت از تغییر جنسیت یا پشیمانی اشاره کردند. نویسندگان خواستار استانداردهای مراقبت اولیه مبتنی بر شواهد هستند.
www.mdpi.com/2227-9032/10/1/121Key Findings
- No UK-wide or international primary care guidelines exist for transgender healthcare, and existing guidance from gender identity clinics is often contradictory, making quality care difficult to deliver.
- Up to two-thirds of transgender patients in the audit did not receive all recommended monitoring standards, largely due to conflicting instructions between different gender identity clinics and international guidelines.
- A significant portion of patients (20%) stopped hormone therapy, with more than half of those citing regret or detransition experiences—raising concerns about current assessment and treatment approaches.
- Patients faced long waits for gender identity clinic appointments (averaging 26 months) and high rates of co-existing mental health conditions, including anxiety, depression, self-harm, and autism spectrum disorder.
- The authors call for urgent development of evidence-based, standardized primary care guidelines with measurable quality standards, and recommend this audit approach be replicated nationally to improve understanding of patient outcomes.
تراجعت جنسیتی: یک مطالعه موردی(2021)
Lisa Marchiano (Journal of Analytical Psychology)
detransitiontraumagender exploratory therapycountertransferencegender dysphoriagender-affirming carecase reportadolescent
این مطالعه موردی از یک زن جوان بالغ که دچار تراجعت جنسیتی شده است، پیچیدگی توسعه هویت جنسیتی را برجسته می کند. بیمار سابقه تروما، اوتیسم و همبودی های سلامت روان داشت. نویسنده بر نیاز به ارزیابی روانشناختی دقیق و رویکرد محتاطانه و فردی برای جوانان مبتلا به دیسفوری جنسیتی تأکید می کند، که امکان کاوش هویت بدون پزشکی سازی زودرس را فراهم می کند.
onlinelibrary.wiley.com/doi/10.1111/1468-5922.12711Key Findings
- A sharp global rise in adolescents identifying as transgender has been accompanied by increasing numbers of young people detransitioning, particularly natal females.
- The case study of Maya illustrates how gender dysphoria can sometimes reflect unaddressed psychological issues—such as unmetabolized grief, attachment trauma, and family dynamics—rather than a core transgender identity.
- The author critiques the gender affirmative model of care for potentially concretizing distress and foreclosing deeper psychological exploration by immediately affirming a patient's stated gender identity.
- Maya's trans identification served multiple unconscious functions: rejecting her mother, escaping feminine expectations, expressing split-off aggression, and gaining social belonging, while her detransition allowed therapeutic work on these underlying issues.
- The paper argues for psychotherapeutic approaches that maintain symbolic thinking about gender distress and help patients confront bodily and emotional reality, rather than rushing to medical interventions.
دسترسی به مراقبت و فراوانی بازگشت جنسیت در میان گروهی که توسط یک کلینیک ملی هویت جنسی بزرگسالان در بریتانیا ترخیص شدهاند: بررسی گذشتهنگر پروندهها(2021)
R. Hall, L. Mitchell, J. Sachdeva (BJPsych Open)
mental healthcohort studydetransitiontraumagender dysphoriagender-affirming careadolescent
از 175 بزرگسال ترخیص شده از یک کلینیک جنسیت در بریتانیا، تنها 56% مسیر برنامهریزی شده را به پایان رساندند؛ 59% تمام درمانهای مورد نظر را دریافت کردند (94% هورمون، 48% جراحی). 22% ترک تحصیل کردند، 19% به زودی دوباره ارجاع داده شدند. شرایط عصبی-رشدی، ناملایمات دوران کودکی، مشکلات سلامت روان یا مواد مخدر در حال پیشرفت، نتایج بدتری را پیشبینی کردند. نویسندگان خواستار مراقبتهای فردیتر و آگاه از تروما هستند.
www.cambridge.org/core/journals/bjpsych-open/article/access-to-care-and-frequency-of-detransition-among-a-cohort-discharged-by-a-uk-national-adult-gender-identity-clinic-retrospective-casenote-review/3F5AC1315A49813922AAD76D9E28F5CBKey Findings
- Only 56% of patients completed their planned treatment pathway, with 22% disengaging from care entirely and 19% being re-referred shortly after discharge.
- Hormone therapy was accessed by 94% of those who sought it, but gender reassignment surgery rates were much lower—57% for feminizing and just 26% for masculinizing procedures.
- Four factors were independently linked to worse outcomes: neurodevelopmental disorders, adverse childhood experiences, substance misuse during treatment, and mental health concerns during treatment.
- The detransition rate of 6.9% is notably higher than previously reported UK figures, though the authors note this may still be an underestimate due to limited follow-up time.
- The study raises concerns about implementing streamlined care models uniformly, given the significant heterogeneity and complex needs of patients accessing gender identity services.
یک مطالعه پیگیری پسران مبتلا به اختلال هویت جنسیتی(2021)
Devita Singh, Susan J. Bradley, Kenneth J. Zucker (Frontiers in Psychiatry)
cohort studytransition outcomesdetransitiongender dysphoriagender identity disordersexual orientationchildhooddesistancepersistence
این مطالعه دادههای پیگیری بزرگترین نمونه تاکنون از پسران ارجاعشده بالینی به دلیل ناهماهنگی جنسیتی (n=139) را گزارش میدهد. در دوران کودکی، پسران در میانگین سنی 7.49 سال ارزیابی شدند و در میانگین سنی 20.58 سال پیگیری شدند. از 139 پسر، 17 نفر (12.2%) به عنوان پایدار و 122 نفر (87.8%) به عنوان فروکشکننده طبقهبندی شدند. دادهها نشان داد که پسران ارجاعشده بالینی به دلیل نگرانیهای هویت جنسیتی، نرخ بالای فروکش و نرخ بالای گرایش جنسی دوجنسگرایانه/مردگرایانه داشتند.
www.frontiersin.org/articles/10.3389/fpsyt.2021.632784/fullKey Findings
- Of 139 boys clinic-referred for gender dysphoria in childhood, only 12.2% (17) persisted with gender dysphoria into adolescence/adulthood, while 87.8% (122) desisted.
- A large majority of boys in the study developed a biphilic/androphilic (same-sex attracted) sexual orientation: 63.6% in fantasy and 47.2% in behavior, with an additional quarter reporting no sexual behaviors.
- Boys who persisted with gender dysphoria tended to be older at childhood assessment, from lower social class backgrounds, and showed more severe gender-variant behavior in childhood compared to desisters.
- The study found no significant difference in persistence rates between boys who met full diagnostic criteria for gender identity disorder in childhood (13.6%) versus those who were subthreshold (9.8%).
- The authors note this is the largest follow-up study of its kind and discuss implications for contemporary treatment approaches, particularly the increasing practice of early social gender transition which was rare in their sample.
افرادی که برای دیسفوریای جنسیتی با انتقال پزشکی و/یا جراحی درمان شدند و سپس انتقال خود را متوقف کردند: نظرسنجی از 100 نفر(2021)
Lisa Littman (Archives of Sexual Behavior)
mental healthdetransitiontraumamedical ethicsgender dysphoriarapid-onset gender dysphoriasurvey
این نظرسنجی از 100 نفر که از تغییر جنسیت خود دست کشیدند (69% زن)، دلایل مختلفی برای توقف تغییر جنسیت یافت، از جمله احساس راحتی بیشتر با جنسیت تولدشان (60%)، نگرانی در مورد عوارض پزشکی (49%) و درک اینکه دیسفوریای آنها با مسائل دیگری مانند تروما یا شرایط سلامت روان مرتبط است (38%). قابل توجه است که 23% از همجنسگراهراسی یا مشکل در پذیرش جاذبه همجنسگرایی به عنوان یک عامل نام بردند. اکثریت (55%) احساس کردند که ارزیابی اولیه آنها برای تغییر جنسیت ناکافی بوده و تنها 24% به پزشکان خود در مورد توقف تغییر جنسیت اطلاع داده بودند.
pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/34665380/Key Findings
- Most detransitioners (69%) were natal females, and the most common reason for detransitioning was becoming more comfortable identifying as their natal sex (60%), not external discrimination.
- A majority (55%) felt they did not receive adequate evaluation from doctors or mental health professionals before starting transition, and nearly half said counseling was overly positive about benefits while downplaying risks.
- Many participants attributed their gender dysphoria to underlying factors such as trauma, mental health conditions (38%), or internalized homophobia (23%), suggesting alternative causes were not fully explored beforehand.
- Social media and online communities played a significant role in encouraging transition, with YouTube videos (48%), blogs (46%), and Tumblr (45%) being major influences; 20% felt socially pressured to transition by friends, partners, or clinicians.
- Only 24% of detransitioners informed their clinicians that they had detransitioned, indicating that official clinic rates likely underestimate the true prevalence of this outcome.
یک تیپشناسی از دترنزیشن جنسیتی و پیامدهای آن برای ارائهدهندگان مراقبتهای بهداشتی(2021)
Pablo Expósito-Campos (Journal of Sex & Marital Therapy)
mental healthdetransitionmedical ethicsgender dysphoriaqualitative researchautismgender-affirming care
این مطالعه نخستین گونهشناسی نظاممند از بازگشت جنسیتی را پیشنهاد میکند تا ناهماهنگیهای موجود در کاربرد این مفهوم توسط پزشکان و پژوهشگران را برطرف سازد. این گونهشناسی بازگشت را بر اساس ادامه یا توقف هویت تراجنسیتی افراد پس از قطع مداخلات مرتبط با گذار طبقهبندی میکند. نویسنده پیامدهای آن برای ارائهدهندگان خدمات سلامت را بررسی کرده و بر نیاز به رهنمودهای بالینی ویژه برای افراد بازگشته تأکید میکند. مقاله همچنین امکانهای پیشگیری از بازگشت را کاوش کرده و چالشهایی را که پزشکان در درمان افراد مبتلا به ناراحتی جنسیتی با آن روبهرو هستند برجسته میسازد. نتیجهگیری میشود که بازگشت جنسیتی پدیدهای نوظهور اما ناشناخته است که نیازمند حمایت تخصصی مراقبت سلامت و پژوهش بیشتر است.
pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/33427094/Key Findings
- The paper proposes a new typology distinguishing 'core' detransition (driven by reidentification with birth sex) from 'non-core' detransition (stopping transition while still identifying as transgender due to external pressures or health concerns).
- Healthcare providers should not rely solely on patient self-identification for clinical decisions, as identities can be fluid; comprehensive psychological assessments and differential diagnosis remain essential.
- Clinicians need to provide honest, transparent communication about the benefits, risks, and limitations of gender-affirming treatments to ensure meaningful informed consent.
- Core and non-core detransitioners have different healthcare needs, requiring tailored clinical guidelines—core detransitioners need help coping with dysphoria without medical transition, while non-core detransitioners may need support for discrimination or medical complications.
- Detransition should not be viewed as automatic 'failure' or 'regret'; clinicians must adopt non-judgmental, compassionate approaches with regular long-term follow-ups for all patients.
- Some individuals initially detransition to non-binary identities before fully reidentifying with their birth sex, suggesting non-binary identification can function as a stepping-stone rather than endpoint.
- The paper notes elevated rates of autism spectrum traits among core detransitioners, possibly linked to intense or obsessional interests around gender. This co-occurrence warrants careful clinical screening rather than automatic affirmation.
نیاز فوری به تحقیق و خدمات برای افراد بازگشته از تغییر جنسیت /دترنسیشنرها(2020)
Butler, C. & Hutchinson, A.
mental healthdetransitiongender dysphoriaadolescentdesistanceclinical implicationsresearch gaps
این مقاله به تعداد فزاینده افرادی اشاره میکند که میخواهند از تغییر جنسیت خود دست بکشند یا بازگردند. نویسندگان استدلال میکنند که علیرغم این روند، کمبود قابل توجهی در تحقیقات، راهنماییهای بالینی و حمایت از این جمعیت وجود دارد. آنها خاطرنشان میکنند که در حالی که پروتکلهای گستردهای برای تغییر جنسیت وجود دارد، هیچ پروتکلی برای کسانی که بازمیگردند وجود ندارد و خواستار توجه فوری به نیازهای بالینی و تحقیقاتی این گروه هستند.
acamh.onlinelibrary.wiley.com/doi/abs/10.1111/camh.12361Key Findings
- Desisters and detransitioners—people who stop or reverse gender transitions—exist but are often overlooked in research and clinical care, with no established protocols to support them.
- Reported desistance rates vary dramatically (from 73% to 98% in children), but current data is unreliable due to changing diagnostic criteria, sampling biases, short follow-up periods, and a rapidly evolving patient population.
- Today's gender clinic patients differ significantly from past cohorts: there are far more adolescents, more assigned-female-at-birth patients, more non-binary individuals, more who have already socially transitioned, and more with co-occurring conditions like autism or mental health issues.
- Common factors associated with desistance include lower intensity gender dysphoria, greater body acceptance, resolution of contributing issues like homophobic bullying or family difficulties, and eventual gay or lesbian identity.
- Clinical care should be non-judgmental, view gender and sexual identity as potentially fluid, address social context and support systems, connect people to peer groups, and ensure access to medical professionals who can help reverse prior interventions when needed.