احساس خودکشی پس از بازگشت از گذار

چگونه پس از پی بردن به اشتباه بودن گذار از احساسات خودکشی‌گرانه عبور کنیم: خطوط بحران، آنچه کمک کرد، گام‌های بعدی و پژوهش.

اگر ممکن است به فکر پایان دادن به زندگی‌تان عمل کنید، همین حالا کمک بگیرید

اگر در خطر فوری هستید، با شماره اضطراری خود تماس بگیرید یا به نزدیک‌ترین اورژانس بروید. در غیر این صورت، این خطوط رایگان و محرمانه ۲۴ ساعت شبانه‌روز باز هستند. لازم نیست درباره بازگشت از گذار چیزی بگویید تا از آن‌ها استفاده کنید.

کشورخط بحراناضطراری
ایالات متحدهبا 988 تماس بگیرید یا پیامک بفرستید (988 Suicide & Crisis Lifeline)، یا در 988lifeline.org گفت‌وگو کنید. Crisis Text Line: کلمه HOME را به 741741 پیامک کنید.911
بریتانیاSamaritans: با 116 123 تماس بگیرید. Shout: کلمه SHOUT را به 85258 پیامک کنید. در انگلستان، NHS 111 (گزینه سلامت روان را انتخاب کنید) برای کمک فوری غیراضطراری.999
کانادابا 988 تماس بگیرید یا پیامک بفرستید (9-8-8 Suicide Crisis Helpline).911
استرالیاLifeline: با 13 11 14 تماس بگیرید یا به 0477 13 11 14 پیامک بفرستید.000
ایرلندSamaritans: با 116 123 تماس بگیرید. کلمه HELLO را به 50808 پیامک کنید. Pieta: با 1800 247 247 تماس بگیرید یا کلمه HELP را به 51444 پیامک کنید.112 یا 999
نیوزیلندبا 1737 تماس بگیرید یا پیامک بفرستید. Lifeline: 0800 543 354.111

در هر جای دیگر: findahelpline.com خطوط کمک رایگان در بیش از ۱۷۵ کشور را فهرست می‌کند. شماره‌ها در نوامبر ۲۰۲۶ با وب‌سایت خود هر خدمت بررسی شدند.

مرور کلی

این صفحه برای کسانی است که پس از پی بردن به اینکه گذار برایشان اشتباه بوده احساس می‌کنند نمی‌توانند ادامه دهند، و برای کسانی که به آن‌ها اهمیت می‌دهند. اگر شما چنین هستید، مهم‌ترین چیزی که باید بدانید این است که این دوره اغلب بدترین بخش توصیف می‌شود، و افرادی دقیقاً در موقعیت شما از آن عبور کرده‌اند. این احساسات واقعی‌اند و می‌توانند شدید باشند. آن‌ها پیش‌بینی بقیه زندگی شما نیستند.

این صفحه پوشش می‌دهد که چرا ماه‌های پس از این آگاهی می‌توانند این‌قدر حاد باشند، دترنزیشن‌کرده‌ها می‌گویند چه چیزی آن‌ها را عبور داد، گام‌های عملی بعدی، چگونه با پزشک یا کارمند خط بحران که ممکن است دترنزیشن را نفهمد صحبت کنید، و پژوهش محدود چه می‌گوید. این توصیه پزشکی نیست و جایگزین یک خدمت بحران یا پزشکی که بتواند حضوری شما را ببیند نمی‌شود.

برای کار بلندمدت بهبودی، بهبود و بازیابی پس از دترنزیشن را ببینید. برای روان‌درمانگران آگاه به دترنزیشن، گروه‌های همتا و خدمات دیگر، حمایت و منابع برای بازگشتگان از گذار و فهرست پشتیبانی را ببینید. برای بحث گسترده‌تر درباره آمار خودکشی در پزشکی جنسیت، خودکشی و گذار را ببینید.

اگر همین حالا در سختی هستید

وقتی احساسات خودکشی‌گرانه شدید است، برنامه‌های بلندمدت غیرممکن به نظر می‌رسند. خدمات بحران و پژوهشگران پیشگیری از خودکشی پیشنهاد می‌کنند اول از چند ساعت بعدی عبور کنید. این گام‌ها از برنامه‌ریزی ایمنی استاندارد می‌آیند، که در بخش پژوهش زیر توصیف شده است، و از آنچه دترنزیشن‌کرده‌ها به یکدیگر توصیه می‌کنند:

  • به یک نفر بگویید. یک خط بحران، یک دوست، یک عضو خانواده یا یک پزشک. لازم نیست تمام تاریخچه خود را توضیح دهید. «امشب در امان نیستم» کافی است.
  • جایی که هستید را امن‌تر کنید. بین خودتان و هر چیزی که ممکن است برای آسیب زدن به خود استفاده کنید فاصله بیندازید، یا از کسی بخواهید مدتی آن را نگه دارد. از الکل و مواد مخدر دوری کنید، که اقدامات تکانشی را محتمل‌تر می‌کنند.
  • اگر می‌توانید تنها نمانید. به خانه دوست، خانه یکی از اعضای خانواده یا یک مکان عمومی بروید. اگر نمی‌توانید، پشت تلفن یا خط پیامک بمانید.
  • تصمیم‌ها را به تعویق بیندازید. لازم نیست امروز درباره بدن، هورمون‌ها، هویت یا آینده خود هیچ تصمیمی بگیرید.
  • چند ساعت از بدن مراقبت کنید. آب، غذا، دوش، پیاده‌روی، خواب. چندیننظر کننده در /r/detrans این کارهای کوچک را چیزی می‌دانند که آن‌ها را از بدترین شب‌ها عبور داد.

یک زن کنارکشیده در /r/detrans به کسی در بحران نوشت و آنچه باید به ترتیب انجام شود را توضیح داد:

گوش کن، تو اساساً الان در حالت بقای وحشی هستی. ... این گام یک است. گام دو این است که بفهمی چطور یک روان‌درمانگر پیدا می‌کنی که بتواند در این مسیر کمکت کند. ... سوم، همین حالا به خودت اجازه بده هر کاری که برای بهتر شدن حالت لازم داری انجام دهی. اگر لازم شد یک فنجان شکلات داغ درست کن و یک کارتون بی‌محتوای کودکانه ببین. هر چیزی که الان زنبورهای سرت را ساکت کند، برو انجامش بده. —blueopalrag, زن کنارکشیده

یک زن دترنزیشن‌کرده که خودش جای خواننده بوده منطق انتظار را ساده بیان کرد:

نسخه‌ای از خودت وجود دارد، نامرئی در آینده، که خوشحال است خودت را نکشتی. هیچ نسخه‌ای از خودت وجود ندارد که خوشحال باشد این کار را کردی. همه آنچه می‌تواند باشد را خاموش نکن فقط چون درد دارد. درد همیشه نخواهد داشت. —974713privacyname, زن دترنزیشن‌کرده

اگر خط بحران تنها کاری است که همین حالا از عهده‌اش برمی‌آیید، از آن استفاده کنید و بعداً به بقیه این صفحه برگردید.

چرا این دوره می‌تواند این‌قدر سخت باشد

پی بردن به اینکه گذار مسیر اشتباه بوده اغلب یک لحظه واحد نیست بلکه فروپاشی آهسته روایتی است که زمانی همه چیز را توضیح می‌داد. چندین فشار معمولاً همزمان می‌رسند، و هر یک دیگری را سنگین‌تر می‌کند. دانستن اینکه آن‌ها چه هستند می‌تواند کمک کند. آن‌ها واکنش‌های قابل‌فهم به یک فقدان واقعی‌اند، نه مدرکی بر اینکه چیزی به‌طور منحصربه‌فرد در شما اشتباه است.

سوگ و پشیمانی

بسیاری از دترنزیشن‌کرده‌ها این آگاهی را مانند سوگواری توصیف می‌کنند. مردم برای اعضای بدن، باروری، صدای طبیعی، سال‌های زندگی و خودِ آینده‌ای که امید داشتند گذار برایشان بیاورد عزاداری می‌کنند. پژوهشگران سوگ فقدانی را که دیگران به رسمیت نمی‌شناسند یا حمایت نمی‌کنند سوگ نادیده‌گرفته‌شده می‌نامند. دترنزیشن کاملاً با آن مطابق است: کسانی که از گذار حمایت می‌کردند ممکن است چیزی برای عزاداری نبینند، و دیگران ممکن است فقدان را خودآسیبی تلقی کنند. پشیمانی خودسرزنش‌گری را روی سوگ اضافه می‌کند. فکر «من این را به خودم کردم» یکی از دردناک‌ترین و یکی از رایج‌ترین بخش‌هاست.

پشیمانی نیز معمولاً دیرتر از آنچه مردم انتظار دارند می‌رسد. صفحه پشیمانی از گذار پژوهش‌هایی را پوشش می‌دهد که نشان می‌دهند اغلب سال‌ها پس از درمان ظاهر می‌شود، که یعنی می‌تواند کسانی را که فکر می‌کردند زندگی‌شان سامان یافته گرفتار کند. در یک نمونه کلینیکی فنلاندی از نه دترنزیشن‌کرده، میانگین زمان از تشخیص تا جستجوی کمک برای معکوس کردن درمان حدود هفت سال بود (Kettula et al. 2025).

انزوا و از دست دادن جامعه

گذار اغلب با یک جامعه همراه است: دوستان، فضاهای آنلاین، گروه‌های پشتیبانی و یک زبان مشترک. دترنزیشن می‌تواند همه آن را یک‌جا از بین ببرد، گاهی یک‌شبه. از دست دادن آن حلقه در لحظه بیشترین پریشانی یکی از پایدارترین مضامین در /r/detrans است:

همه از زندگی‌ام رفتند جز بهترین دوست دوران کودکی‌ام و خانواده‌ام. در همان زمان، خوب است که دوستانی را از دست دادیم، چون از طرز فکرهای قدیمی‌مان فراتر رفته‌ایم و نسخه‌های بهتری از خودمان می‌شویم. دوستان بیشتری خواهند آمد. —loveincautionn, مرد دترنزیشن‌کرده

مردم همچنین می‌توانند از همه دیگر جدا احساس کنند. خانواده و دوستان قدیمی ممکن است نفهمند، و بسیاری از افراد بیرون از بحث‌های جنسیت نمی‌دانند دترنزیشن وجود دارد. برخی می‌ترسند افراد جدید اگر بفهمند قضاوتشان کنند. انزوا مهم است چون پیوند اجتماعی یکی از قوی‌ترین محافظت‌ها در برابر خودکشی است، و بحران دقیقاً زمانی است که کنار کشیدن آسان‌ترین است. درباره خصومتی که برخی دترنزیشن‌کرده‌ها با آن روبه‌رو می‌شوند، واکنش تند علیه افراد دترنزیشن‌کرده را ببینید.

تغییرات دائمی

برخی اثرات هورمون‌ها و جراحی برنمی‌گردند: صدای بم‌تر، موی صورت، سینه‌های برداشته‌شده، بیضه‌ها، تخمدان‌ها یا رحم برداشته‌شده، باروری از دست رفته یا تغییرات در عملکرد جنسی. در ماه‌های اول پس از این آگاهی، این‌ها می‌توانند مانند حبس ابد احساس شوند. بسیاری ازنظرکنندگان دوره‌ای را توصیف می‌کنند که در آینه به آن‌ها خیره می‌شدند.

کسانی که جلوترند تصویر دیگری توصیف می‌کنند. تغییرات می‌مانند، اما دیگر مرکز زندگی نیستند. یک زن دترنزیشن‌کرده که همین احساس را داشت نوشت:

آن نشخوار عذاب‌آور و خودبیزارانه به شما دروغ می‌گوید. بسیار ممکن است زندگی معنادار و شادی‌بخش با صدای بم و موی صورت و سینه‌ای که با جراحی تغییر کرده داشته باشید. —stepstepstep77, زن دترنزیشن‌کرده

برخی تغییرات با گذشت زمان تا حدی برمی‌گردند: توزیع چربی، پوست، مو، توده عضلانی و برخی ویژگی‌های ظاهری. چندیننظر کننده می‌گویند ظرف یک تا دو سال دوباره به عنوان جنسیت خود خوانده شدند، هرچند این بسیار متفاوت است و تضمین نمی‌شود. برای جزئیات، قطع تستوسترون، قطع استروژن و مسدودکننده‌ها، باروری و کارکرد جنسی را ببینید.

نوسانات هورمونی هنگام قطع

این عاملی است که مردم بیشتر از همه دست‌کم می‌گیرند. وقتی هورمون‌های جنسیت مخالف قطع می‌شوند، به‌ویژه به‌طور ناگهانی، بدن می‌تواند هفته‌ها یا ماه‌ها با سطوح پایین هر هورمون جنسی بماند تا تولید خودش دوباره شروع شود. کسانی که تخمدان یا بیضه‌هایشان برداشته شده هیچ تولید طبیعی ندارند و برای جلوگیری از کمبود بلندمدت به هورمون جایگزین نیاز دارند. سطوح پایین هورمون جنسی با خلق پایین، اضطراب، خستگی، خواب ضعیف و نوسانات عاطفی مرتبط است. این می‌تواند هر فشار دیگری در این صفحه را سنگین‌تر کند.

دترنزیشن‌کرده‌ها اغلب یکدیگر را درباره این هشدار می‌دهند و آن را به عنوان یک پایین‌افت شیمیایی گذرا توصیف می‌کنند، نه حقیقت درباره زندگی فرد:

می‌بینم که برایت دوره سختی بوده، و در این تنها نیستی. کِی تی را قطع کردی؟ ... می‌پرسم چون تغییرات هورمونی از نظر جسمی و عاطفی شدید است، و قطع تی می‌تواند به وضعیت کم‌هورمونی منجر شود. این به نوبه خود می‌تواند افسردگی عمیقی تحمیل کند. ... گاهی باید از نیازهای جسمی و ایمنی‌مان شروع کنیم و از آنجا برویم. —Takeshold, دترنزیشن‌کرده و زن

اول از همه — همان‌طور که گفتی، نوسانات هورمونی قطع تی خشن است و هر احساسی را بزرگ‌تر می‌کند. چند هفته خام و ترسیده خواهی بود. ... هیچ‌کدام از این‌ها برای بی‌اعتبار کردن احساساتت یا گفتن اینکه محتوای افکارت تغییر می‌کند نیست — فقط برخی از احساسات پیرامون آن‌ها. —mountain-flowers, زن دترنزیشن‌کرده

مردان دترنزیشن‌کرده همان الگو را پس از قطع استروژن توصیف می‌کنند، گاهی شدیدتر وقتی بدن نمی‌تواند به اندازه کافی تستوسترون تولید کند:

استروژن را کاملاً یک‌جا قطع کردم. سقوط کردم. بدنم به اندازه کافی تستوسترون تولید نمی‌کند تا سالم بماند. به شدت افسرده، گیج و مضطرب شدم. گرگرفتگی شدید و لرز داشتم. خسته و ضعیف احساس می‌کردم. —joliphotia, مرد دترنزیشن‌کرده

روایت‌ها پایان این پایین‌افت را نیز توصیف می‌کنند.نظرکننده‌ای که ده سال تستوسترون مصرف کرده بود نوشت که «چند ماه واقعاً تاریک بود اما مثل همیشه خوب بیرون آمدم» (autochoris, دترنزیشن‌کرده). دیگری ترک را وحشتناک توصیف کرد، سپس:

دو سال است قطع کرده‌ام، در دوره ترک تجربه وحشتناکی داشتم، اما الان نه تنها از نظر روانی بهتر از قبل از تی هستم، بلکه بهتر از زمانی هستم که تی مصرف می‌کردم. —tabarnak555, زن دترنزیشن‌کرده

نظرکنندگان ترنس همان سقوط خلق را هنگام قطع هورمون‌ها توصیف می‌کنند، اما اغلب آن را متفاوت می‌خوانند. برای برخی، پایین‌افت پس از توقف هورمون تأیید می‌کند که به آن‌ها نیاز دارند:

چند بار مجبور شدم تی‌ام را به دلیل کمبود موجودی متوقف کنم و بلافاصله افسرده و دیسفوریک شدم با اینکه پریود نمی‌شدم. نفهمیده بودم چقدر بد است تا وقتی دوباره تی را شروع کردم. فکر نمی‌کنم بتوانم قطعش کنم. —the-hourglass-man, مرد ترنس (FTM)

هر دو خوانش می‌توانند صادقانه باشند. پایین‌افت ترک خودش نمی‌تواند به کسی بگوید کدام زندگی برایش درست است. آنچه هر دو جامعه بر آن توافق دارند عملی است. یک نظرکننده غیرباینری که تستوسترون را قطع کرده بود از دیگران خواست «سلامت روانتان را خوب پایش کنید، به افراد قابل‌اعتمادی که می‌شناسید بگویید تی را قطع می‌کنید و ممکن است از نظر عاطفی رویتان اثر بگذارد» (RedJinkx, غیرباینری). اگر هورمون‌ها را قطع می‌کنید یا اخیراً قطع کرده‌اید، یک پزشک می‌تواند سطوح شما را بررسی کند و درباره کاهش تدریجی یا جایگزینی صحبت کند. این علت واقعی و قابل‌درمانی بخشی از آنچه احساس می‌کنید است.

وقتی مشکلات قدیمی برمی‌گردند

برای بسیاری از مردم، گذار تلاشی برای حل پریشانی‌ای بود که واقعاً درباره جنسیت نبود: افسردگی، تروما، اختلال خوردن، دشواری‌های مرتبط با اوتیسم، یا ناراحتی از همجنس‌گرا بودن. در نظرسنجی واندنبوشه از ۲۳۷ دترنزیشن‌کرده، ۷۰٪ گفتند به این دیدگاه رسیده‌اند که پریشانی جنسیتی‌شان با مسائل دیگر مرتبط است (Vandenbussche 2022). وقتی توضیح جنسیتی فرو می‌ریزد، آن مشکلات اغلب هنوز آنجا هستند. گاهی بدترند، چون سال‌ها بدون درمان گذشته است.

این می‌تواند مانند بازگشت به نقطه شروع احساس شود. همچنین می‌تواند اولین فرصت برای درمان آنچه واقعاً غلط بود باشد. چندین روایت بهبودی زیر دقیقاً همان چرخش را توصیف می‌کنند. برای اطلاعات بیشتر درباره این شرایط زمینه‌ای، سلامت روان و ناراحتی جنسیتی و تروما را ببینید.

دترنزیشن‌کرده‌ها می‌گویند چه چیزی آن‌ها را عبور داد

نقل‌قول‌های زیر از کسانی است که به نقطه‌ای بسیار نزدیک به خواننده رسیده‌اند. آن‌ها روایت‌های فردی از یک جامعه آنلاین‌اند، نه نمونه‌ای نماینده، و بهبودی برای هر کس متفاوت است. اما بارها و بارها تکرار می‌شوند، و از کسانی می‌آیند که زمانی مطمئن بودند هیچ راهی نیست.

دانستن اینکه بهتر می‌شود، از کسانی که آنجا هستند

بسیاری ازنظرکنندگان می‌گویند بیشترین کمک شنیدن از کسانی بود که چند سال جلوتر بودند. منظورشان این نیست که فقدان‌ها ناپدید می‌شوند. بلکه زندگی دور آن‌ها دوباره می‌روید.

اگر گوش کنی، آخرین تلاش خودکشی‌ام را داشتم، دوستی نداشتم، عشقی نداشتم، کاری نداشتم، فکر می‌کردم در دنیا بی‌ارزشم. حالا؟ کاری دارم که عاشقش هستم، دوست‌دختر فوق‌العاده‌ای، این‌قدر دوست که مرا می‌فهمند، نمی‌خواهند تغییر کنم با وجود تمام خجالت‌آور بودنم. همه این‌ها در ۶ سال اتفاق افتاد. آهسته است، اما در پایان ارزشش را دارد. امسال توانستم دخترخاله‌ام را در آغوش بگیرم. —Jaygari, زن کنارکشیده

خواهش می‌کنم خودت را نکش! تو دوست داشته خواهی شد. بهتر می‌شود! من جراحی سینه داشتم، صدایم بم است، و هنوز موی صورت می‌رویم و باید هر روز اصلاح کنم. اما اینجام، یک بزرگسال کامل، ازدواج‌کرده با مرد رویاهایم، به‌زودی بچه‌دار می‌شویم با او. در سن تو هرگز نمی‌توانستم تصور کنم زندگی‌ام چقدر خوب باشد. —PeregrinePanic, زن دترنزیشن‌کرده

زیر تستوسترون کاملاً مردانه به نظر می‌رسیدم و فکر می‌کردم زندگی‌ام قطعاً تمام است. تحمل نگاه کردن به خودم را نداشتم، یک سال کامل نتوانستم از اتاقم بیرون بیایم. اما چهار سال بعد کاملاً زنانه پاس می‌شوم و صدایم به‌طرز عجیبی سبک‌تر شده. —confusedquinoa, زن دترنزیشن‌کرده

مردان دترنزیشن‌کرده بازیابی‌های کندتر و آرام‌تری را توصیف می‌کنند، اغلب پس از از دست دادن یک گروه دوستان:

اگر کمک کند، بگویم دو سال است دترنزیشن کرده‌ام و آهسته بهتر شده. ... از دست دادن گروه دوستان سخت بود، خیلی‌ها در گروه دوستان کوییرم، به‌ویژه فرقه‌ای‌ترها، وقتی دترنزیشن کردم رهایم کردند. اما آهسته دوستان جدید اضافه کرده‌ام. اولش مخصوصاً افتضاح است، اما بهترین توصیه‌ام این است که روی خودت کار کن، آهسته است اما بهتر می‌شود و چیزی مثل زندگی یک مرد همجنس‌گرای معمولی (یا در مورد من دوجنس‌گرا) می‌تواند برگردد. —No_Improvement4310, مرد دترنزیشن‌کرده

زنی که زمانی فکر می‌کرد دترنزیشن پایان زندگی‌اش خواهد بود، فاصله بین آن زمان و حالا را در یک جمله خلاصه کرد: «و حالا اینجام» (xnyvbb, زن دترنزیشن‌کرده).

یک روز در یک زمان

چند نفر می‌گویند از تلاش برای حل تمام زندگی‌شان دست کشیدند و فقط هدفشان عبور از هر روز بود. یک زن دترنزیشن‌کرده که ۱۸ سال پیش این را تجربه کرده بود آن را با بهبودی از اعتیاد مقایسه کرد:

ضرب‌المثل قدیمی «وقتی از جهنم می‌گذری، ادامه بده» اینجا صدق می‌کند. راهی پیدا کن که هر روز را عبور کنی، یک پا جلوی پای دیگر. برنامه‌ها، روتین‌ها، چیزهایی که زمین‌گیرت کنند مثل مراقبت از حیوان خانگی یا گیاهان یا فعالیت‌های مذهبی یا مدیتیشن. ... نگران سال‌ها یا ماه‌ها نباش، یک روز در یک زمان عبور کن. —pekingnoodle, زن دترنزیشن‌کرده

فعلاً باید قدم‌های کوچک برداری. وقتی خودکشی‌گرا بودم، پیاده‌روی‌های طولانی در طبیعت می‌رفتم و فقط روی تنفسم تمرکز می‌کردم. چیزی داری، هر چیزی، که احساس کنی ارزش زندگی برایش را دارد؟ حیوانی که مسئولش هستی؟ جایی که می‌خواهی ببینی؟ یک روز در یک زمان بگیرش، برای افسردگی درمان بگیر، و یک روز، بیدار می‌شوی و دوباره از چیزی خوشحال می‌شوی. —Ok_Bullfrog_8491, زن کنارکشیده

برخی این را صادقانه انتخابی توصیف می‌کنند که هر شب یک بار گرفته می‌شود، بدون هیچ اطمینانی درباره پرسش‌های بزرگ‌تر. یک نظرکننده که به شدت آسیب دیده بود ساده نوشت: «من شخصاً انتخاب می‌کنم یک شب دیگر زندگی کنم» (Weird-Experience-123, دترنزیشن‌کرده). این کافی است. هیچ‌کس لازم نیست امیدوار باشد تا ادامه دهد.

چیزی یا کسی برای ماندن

حیوانات خانگی، اعضای خانواده و لذت‌های کوچک روزانه بارها و بارها می‌آیند.نظرکنندگان این‌ها را راه‌حل معرفی نمی‌کنند، بلکه لنگرهایی که تا بهتر شدن اوضاع نگه می‌دارند. «سگم زندگی‌ام را نجات داد»، یک زن دترنزیشن‌کرده نوشت (974713privacyname). یک مرد دترنزیشن‌کرده همین را توصیف کرد:

تمام تلاشم را می‌کنم روز به روز زندگی کنم و چیزهای کوچک را قدر بدانم، مثل آفتاب گرم امروز یا بازیگوشی گربه‌هایم. او اهمیتی نمی‌دهد بدنم چه شکلی است یا چه اشتباهاتی کرده‌ام، فقط اینکه به او غذا و عشق می‌دهم. —Irinescence, مرد دترنزیشن‌کرده

خانواده می‌تواند بسیار مهم باشد. بسیاری از دترنزیشن‌کرده‌ها بیش از هر چیز از واکنش والدینشان می‌ترسند، و بسیاری شگفت‌زده می‌شوند. در /r/detrans، مردم والدینی را توصیف می‌کنند که چیزی بیشتر از «خوبی؟» نگفتند و بعد کمک عرضه کردند. برای دیدگاه‌های خانواده، حمایت از کودکی که از گذار بازمی‌گردد را ببینید.

دیگر دترنزیشن‌کرده‌ها

شنیدن «تو تنها نیستی» از کسی که آن را زیسته است می‌تواند وزن بیشتری از همان کلمات از هر کس دیگری داشته باشد. یک مرد دترنزیشن‌کرده که در بحران دست کمک دراز کرد توصیف کرد پاسخ‌ها برایش چه معنایی داشت:

به امید نیاز دارم، و این به من امید می‌دهد. می‌توانم حداقل تلاش کنم این کار را بکنم. مجبور نیستم تسلیم شوم... ای کاش می‌توانستم بیان کنم چقدر نیاز داشتم بدانم تنها نیستم و می‌تواند بهتر شود. —UniquelyDefined, مرد دترنزیشن‌کرده

مرد دترنزیشن‌کرده دیگری که جراحی‌اش عوارض برایش گذاشته بود، سخت‌ترین حقیقت را ملایم بیان کرد:

تو نمی‌خواهی بمیری، فقط می‌خواهی درد متوقف شود و همه‌چیز آسان‌تر باشد. هرچقدر کلیشه‌ای به نظر برسد، وقتی رشد می‌کنی و بالغ می‌شوی کنار آمدن با پیامدهای این مصیبت نفرت‌انگیزی که بر ما تحمیل شد بسیار آسان‌تر می‌شود، پس تلاش کن دوام بیاوری و از این دوره سخت عبور کنی چون قطعاً زندگی‌ای بیرون آنجا برایت هست. —Hedera_Thorn, مرد دترنزیشن‌کرده

حمایت همتا محدودیت دارد، و کسانی که آن را عرضه می‌کنند اغلب همین را می‌گویند. همان‌طور که یک نظرکننده درباره فضاهای آنلاین دترنزیشن گفت، «ما نمی‌توانیم درستش کنیم، فقط اینجاییم تا همدلی کنیم و مبارزاتمان را به اشتراک بگذاریم» (oldtomboy, زن دترنزیشن‌کرده). همتاها مکمل خدمات بحران و مراقبت حرفه‌ای‌اند، نه جایگزین آن‌ها. برای گروه‌های همتا، حمایت و منابع برای بازگشتگان از گذار را ببینید.

کمک حرفه‌ای، از جمله بیمارستان

بسیاری از روایت‌های بهبودی شامل درمان حرفه‌ای هستند: روان‌درمانی، دارو برای افسردگی، و گاهی بستری در بیمارستان. با توجه به اینکه چه تعداد دترنزیشن‌کرده تجربه‌های بد با پزشکان گزارش می‌کنند (پایین را ببینید)، قابل توجه است که چه تعداد هنوز می‌گویند این کمک مهم بود:

اگر با روان‌پزشکی کار نکرده‌اید تا کمی از این افکار رهایی یابید، واقعاً تشویقتان می‌کنم این را دنبال کنید و با یک روان‌درمانگر کار کنید. زولوفت برای من برکت بزرگی بوده، و روان‌درمانگرها هم. ... شما افکار بدترین‌تان نیستید. آن‌ها فقط رویدادهایی هستند که باید از آن‌ها عبور کنید. —stepstepstep77, زن دترنزیشن‌کرده

وقتی تجربه مشابهی را می‌گذراندم، بستری شدن در بخش روان‌پزشکی را مفید یافتم. ... می‌دانم خوشحالم که زنده‌ام. مثل تو احساس می‌کردم، نمی‌خواستم بعد از گم کردن خودم زندگی را بپذیرم، اما الان با وجود همه آنچه گذشت بدنم را دوست دارم. فرآیندی است که سوگواری و کار می‌خواهد. —Missmiffy_0, زن دترنزیشن‌کرده

علاوه بر حمایت همتا، برای من لازم بود در طول دترنزیشن درمان سلامت روان بیشتری جستجو کنم. بعد از هر چیزی که گذرانده بودم و احساس می‌کردم، شخصاً خیلی آسیب‌دیده بودم. برای تو آرزو می‌کنم و امید برای بهبودی‌ات می‌فرستم ❤️ . اتفاق خواهد افتاد. فقط زمان می‌برد. —pdxchance2, زن دترنزیشن‌کرده

رفتن به بیمارستان در بحران شکست نیست، و شما را به هیچ چیزی درباره جنسیت یا بدنتان متعهد نمی‌کند. کارش این است که شما را در حین گذشتن بدترین وضعیت ایمن نگه دارد.

خودشفقتی

خودسرزنش‌گری افکار خودکشی را تغذیه می‌کند.نظرکنندگانی که بهبود یافتند اغلب تغییری از «زندگی‌ام را نابود کردم» به «بهترین تصمیمی که با دانسته‌هایم می‌توانستم گرفتم، و مرا تنها گذاشتند» توصیف می‌کنند. یک زن دترنزیشن‌کرده که در نوجوانی از یک تلاش جان سالم به در برده بود به یک جوان در بحران نوشت:

تو نوجوان بودی و هستی و به بزرگسالان اطرافت برای راهنمایی اعتماد کردی. چیزی برای خجالت کشیدن نداری. ... من هم از تلاش خودکشی جان سالم به در برده‌ام — در نوجوانی مطمئن بودم بهترین گزینه این است که دیگر وجود نداشته باشم. بسیار خوشحالم که زنده ماندم، و خوش‌شانس بودم که رشد کنم، شناخته شوم، داستان‌هایم را به اشتراک بگذارم، بخشی از خانواده‌ام باشم و دوستان فوق‌العاده پیدا کنم. —rose_creek, زن دترنزیشن‌کرده

صفحه بهبود و بازیابی خودشفقتی، سوگ و پذیرش را عمیق‌تر پوشش می‌دهد.

گام‌های عملی بعدی

پس از فروکش بحران فوری، این‌ها گام‌هایی هستند که هم راهنمایی پیشگیری از خودکشی و هم روایت‌های دترنزیشن‌کرده‌ها به آن‌ها اشاره می‌کنند. هیچ‌کدام لازم نیست یک‌جا اتفاق بیفتد.

چه زمانیگامچرا کمک می‌کند
امروزیک برنامه ایمنی کوتاه بنویسید (پایین را ببینید) و یک شماره بحران در تلفنتان ذخیره کنید.وقتی پریشانی اوج می‌گیرد، تفکر باریک می‌شود. برنامه‌ای که در لحظه‌ای آرام‌تر نوشته شده، کار فکر کردن را برایتان انجام می‌دهد.
امروزبه یک فرد قابل‌اعتماد بگویید اوضاع چقدر بد است.انزوا بحران‌ها را خطرناک‌تر می‌کند. یک نفر که بداند می‌تواند سراغتان را بگیرد.
این هفتهبه یک پزشک عمومی یا پزشک مراقبت اولیه مراجعه کنید. اگر هورمون را قطع یا تغییر داده‌اید آزمایش هورمونی بخواهید، و صریح بگویید افکار خودکشی داشته‌اید.کمبود هورمون و افسردگی هر دو قابل درمان‌اند، و پزشک می‌تواند شما را به مراقبت سلامت روان ارجاع دهد.
این هفتهبا یک روان‌درمانگر یا گروه همتای دترنزیشن‌کرده تماس بگیرید.چندین دترنزیشن‌کرده می‌گویند صحبت با کسانی که می‌فهمیدند نقطه عطف بود. حمایت و منابع را ببینید.
هفته‌های بعدیک روتین پایه را حفظ کنید: خواب، غذا، نور روز، حرکت.روتین خلق را در حین تثبیت هورمون‌ها و سوگ ثابت نگه می‌دارد.
هفته‌های بعدزمان صرف‌شده روی محتوایی که نشخوار را تغذیه می‌کند را محدود کنید، از جمله انجمن‌های دترنزیشن و ترنس وقتی حالتان را بدتر می‌کنند.مقایسه و اسکرول بی‌پایان محرک‌های رایج در این روایت‌ها هستند.
ماه‌های بعدتصمیم‌های بزرگ برگشت‌ناپذیر، از جمله جراحی‌های جدید، را تا خروج از بحران به تعویق بیندازید.تصمیم‌هایی که در پریشانی حاد گرفته می‌شوند همان‌هایی هستند که مردم بیشتر پشیمان می‌شوند.

یک برنامه ایمنی ساده

برنامه ایمنی فهرست کوتاه نوشته‌شده‌ای است، ایده‌آل با یک پزشک، که وقتی احساسات خودکشی بالا می‌زند گام به گام دنبال می‌کنید. یکی از معدود ابزارهای پیشگیری از خودکشی است که شواهد کارآزمایی پشتش هست (بخش پژوهش را ببینید). یک نسخه پایه شش بخش دارد:

  1. نشانه‌های هشدار من: افکار، حال‌وهواها یا موقعیت‌هایی که پیش از بحران می‌آیند (مثلاً نگاه کردن به عکس‌های قدیمی در نیمه‌شب، یا روزهای پس از تغییر هورمون).
  2. کارهایی که می‌توانم خودم انجام دهم: پیاده‌روی، دوش، موسیقی، بازی، حیوان خانگی، برنامه موردعلاقه.
  3. افراد و مکان‌هایی که ذهنم را از آن موضوع دور می‌کنند: دوستی برای پیامک، یک کافه، یک باشگاه، خانه عضو خانواده.
  4. کسانی که می‌توانم از آن‌ها کمک بخواهم: نام و شماره دو یا سه نفر.
  5. حرفه‌ای‌ها و خطوط بحران: پزشک، روان‌درمانگر و خط بحران کشورتان (از کادر بالای این صفحه).
  6. امن‌تر کردن محیطم: چه چیزی را کنار می‌گذارید یا به کس دیگری می‌دهید تا نگه دارد.

برخی خط هفتمی اضافه می‌کنند: یک دلیل برای ماندن.نظرکنندگان در /r/detrans حیوانات خانگی، خواهر و برادر، آینده‌ای که هنوز نمی‌توانند تصور کنند، یا صرفاً کنجکاوی درباره اینکه همه‌چیز چطور پیش می‌رود را نام می‌برند.

اگر از کسی حمایت می‌کنید

اگر کسی که برایتان مهم است در حال دترنزیشن است و نگرانید، مستقیماً از او بپرسید آیا به خودکشی فکر می‌کند. پرسیدن ایده را نمی‌کارد؛ به او اجازه صحبت می‌دهد. بدون بحث درباره درست بودن گذار یا دترنزیشنش گوش کنید. کمکش کنید با خط بحران یا پزشک تماس بگیرد، و اگر در خطر فوری است پیشش بمانید. والدین می‌توانند در حمایت از کودکی که از گذار بازمی‌گردد و حمایت و منابع برای والدین و خانواده‌ها بیشتر پیدا کنند.

صحبت با پزشک یا کارمند خط بحران که ممکن است دترنزیشن را نفهمد

یکی از سخت‌ترین بخش‌های دراز کردن دست کمک ترس از فهمیده‌نشدن است. این ترس پایه دارد. در نظرسنجی از ۹۵۷ آمریکای شمالی که گذار را متوقف یا معکوس کرده بودند، ۴۳٪ گفتند ارائه‌دهندگان سلامتشان هرگز به نظر نمی‌رسید دترنزیشن را بدانند، و فقط ۷٪ گفتند ارائه‌دهندگان همیشه می‌دانستند. بیش از نیمی حداقل گاهی وقتی به مراقبت سلامت نیاز داشتند از آن دوری کردند (Rackliff et al. 2025). برخی دترنزیشن‌کرده‌ها تماس‌های بحرانی را توصیف می‌کنند که اوضاع را بدتر کرد:

خیلی زود بعد از ماستکتومی‌ام با Trans Lifeline تماس گرفتم چون فکر می‌کردم ممکن است پشیمان باشم و چون خودکشی‌گرا بودم. آن‌ها فقط مثل... «هنوز زوده. به زمان بیشتری نیاز داری» بودند و واقعاً علاقه‌ای به صحبت با من نداشتند. خشن بود. —[deleted], r/detrans

یک سال پیش در جای بسیار تاریکی بودم، به خودکشی فکر می‌کردم پس با یک خط کمک تماس گرفتم، به امید شنیدن کلمات تشویق یا تحلیل، اما جای پرسیدن هر چیز مفیدی، اولین سؤالشان این بود «نام و ضمایر ترجیحی‌ات چیست»..... این غافلگیرم کرد و حالم را وحشتناک کرد و تقریباً بلافاصله قطع کردم —Far-Willingness9771, دترنزیشن‌کرده

یک زن دترنزیشن‌کرده که در حین خودکشی‌گرایی در بیمارستان بستری شده بود کارمندی را توصیف کرد که از صحبت درباره دترنزیشنش امتناع کرد و گفت موضوع را عوض کند. «تجربه وحشتناکی بود و از آن بیرون آمدم در حالی که به‌طرز عجیبی حتی بدتر از وقتی وارد شدم احساس می‌کردم» (cinder_garden, زن دترنزیشن‌کرده).

تجربه‌های بد با خطوط بحران مخصوص دترنزیشن‌کرده‌ها نیست.نظرکنندگان ترنس ناکامی‌های مشابهی گزارش می‌کنند، که نشان می‌دهد بخشی از مشکل خدمات کم‌پرسنل است نه فقط خصومت با دترنزیشن:

هرگز تجربه خوبی با خط خودکشی نداشتم. سخت است چون این مکان‌ها بسیار کم‌پرسنل‌اند و باید به هر تعداد ممکن از افراد برسند، اما سردی می‌تواند وقتی به گرفتن جان خودت فکر می‌کنی نابهجا حس شود. —Whoknowsfear, زن ترنس (MTF)

این روایت‌ها دلیلی است برای آماده رفتن، نه دلیلی برای دور ماندن. خطوط بحران و اورژانس‌ها آموزش دیده‌اند تا با احساسات خودکشی‌گرانه صرف‌نظر از علتشان کمک کنند. لازم نیست شخص آن سوی خط دترنزیشن را بفهمد تا بتواند کمکتان کند امشب را عبور کنید.

چه بگویید

با ایمنی شروع کنید، نه با جنسیت. اول بگویید به چه کمکی نیاز دارید: «افکار پایان دادن به زندگی‌ام را دارم و برای ایمن ماندن کمک می‌خواهم.» این همان چیزی است که کارمند خط بحران برایش آموزش دیده. می‌توانید بعداً زمینه اضافه کنید، یا اصلاً نکنید.

آنچه اتفاق می‌افتد را با کلمات ساده توصیف کنید. بسیاری راحت‌تر واقعیت‌ها را توصیف می‌کنند تا هویت‌ها. مثلاً:

  • «سه سال تستوسترون (یا استروژن) مصرف کردم و اخیراً قطع کردم. از آن موقع خیلی افسرده‌ام.»
  • «جراحی‌ای داشتم که الان عمیقاً پشیمانم، و با سوگ دست‌وپنجه نرم می‌کنم.»
  • «قبلاً خودم را ترنس می‌شناختم. دیگر نه، و بیشتر دوستانم را از دست داده‌ام.»

برخی دترنزیشن‌کرده‌ها می‌یابند زبان پزشکی کمک بهتری از زبان هویتی می‌گیرد. یک زن نحوه رویکردش به کلینیک‌ها را تغییر داد:

اولش نمی‌گویم دترنز هستم. با این مقدمه شروع می‌کنم: «دنبال یک متخصص زنان هستم که در زنان با هیسترکتومی و/یا یائسگی زودرس پزشکی‌القایی تخصص دارد». توصیف می‌کنم از نظر پزشکی چه اتفاقی برایم می‌افتد، و فقط وقتی لازم است مطرح کنم بخش ترنس و دترنزیشن را توضیح می‌دهم. —HazyInBlue, زن دترنزیشن‌کرده

اگر مهم است، بگویید چه چیزی نمی‌خواهید. اگر ضمایر یا نام ترجیحی از شما پرسیده شد و سؤال ناراحتتان کرد، اشکالی ندارد کوتاه جواب دهید («او»، «نام من ... است») و ادامه دهید. اگر کارمندی پیشنهاد کرد ممکن است غیرباینری باشید یا هورمون‌ها را دوباره شروع کنید و شما این را نمی‌خواهید، می‌توانید بگویید: «الان دنبال صحبت درباره هویت جنسیتی‌ام نیستم. به کمک برای آنچه احساس می‌کنم نیاز دارم.»

با پزشک، چیزهای مشخص بخواهید. یک زن دترنزیشن‌کرده توصیه می‌کرد اولین ملاقات درباره قطع هورمون ساده بماند:

مهم‌ترین چیز در اولین ملاقاتتان درباره دترنزیشن این است که بیان کنید در حال قطع هستید و برای انجام ایمن آن حمایت می‌خواهید. اگر نگرانی سلامت روان دارید و هورمون‌ها در گذشته روی آن اثر گذاشته، درباره کاهش تدریجی برای آسان‌تر کردن قطع تی بپرسید. —Takeshold, دترنزیشن‌کرده و زن

درخواست‌های مفید شامل آزمایش خون برای سطوح هورمونی، بحث درباره کاهش تدریجی یا هورمون جایگزین، ارزیابی برای افسردگی و ارجاع به خدمات سلامت روان است. اگر پزشکتان دترنزیشن را نمی‌داند، می‌توانید مستقیماً بپرسید: «می‌توانید مرا به کسی که در این زمینه تخصص دارد ارجاع دهید؟» (sweetsourbitter, r/detrans).

اگر بد پیش رفت، دوباره تلاش کنید. پاسخ تحقیرآمیز یک کارمند یا پزشک چیزی درباره آن شخص می‌گوید، نه درباره اینکه شما لایق کمک هستید. قطع کنید و دوباره زنگ بزنید تا به کارمند دیگری برسید، پزشک دیگری بخواهید، یا کسی را با خود به ملاقات‌ها ببرید. برای مراقبت غیربحرانی، صفحه حمایت و منابع روان‌درمانگرانی را که با دترنزیشن‌کرده‌ها کار می‌کنند فهرست می‌کند، و صفحه مراقبت بهداشتی در دترنزیشن بخش پزشکی را با جزئیات بیشتر پوشش می‌دهد.

پژوهش محدود چه می‌گوید

پژوهش درباره خودکشی‌گرایی پس از دترنزیشن بسیار کم است، و هیچ‌کدام نمی‌تواند بگوید بحران‌های خودکشی در این گروه چقدر رایج‌اند. آنچه هست عمدتاً نظرسنجی از داوطلبان خودگزیده که آنلاین جذب شده‌اند، مطالعات مصاحبه کوچک و مجموعه موارد کلینیکی است. یافته‌های زیر بهتر است به عنوان نشانه خوانده شوند، نه نرخ.

پریشانی در طول و پس از دترنزیشن

  • خودآسیبی در یک نظرسنجی پس از دترنزیشن کاهش یافت. در نظرسنجی از ۷۸ جوان آمریکایی که دیگر خود را ترنس نمی‌شناختند، ۷۱٪ خودآسیبی را پیش از شناسایی به عنوان ترنس گزارش کردند، ۶۴٪ در طول آن و ۲۳٪ پس از آن. شرکت‌کنندگان همچنین دیسفوریای جنسیتی بسیار کمتری و شکوفایی بیشتری پس از دترنزیشن گزارش کردند (Littman et al. 2024). هشدارها بزرگ‌اند: همه‌چیز در یک نظرسنجی به یاد آورده شد، ۹۱٪ زن بودند، شرکت‌کنندگان عمدتاً از جوامع دترنزیشن جذب شدند، و دوره «پس از» کوتاه‌تر از بقیه بود. مطالعه همچنین هر کسی را که دوباره گذار کرده بود حذف کرد، که ممکن است کسانی را که پس از قطع بدتر شدند کنار بگذارد.
  • پریشانی رایج است، و حمایت کمیاب. در نظرسنجی واندنبوشه از ۲۳۷ دترنزیشن‌کرده، ۷۰٪ افسردگی و ۶۳٪ اضطراب گزارش کردند. ۶۰٪ گفتند به کمک برای کنار آمدن با پشیمانی نیاز داشتند، و فقط ۱۸٪ احساس کردند در طول دترنزیشن حمایت کافی دریافت کرده‌اند (Vandenbussche 2022). حمایت عمدتاً از گروه‌های آنلاین، دوستان و خانواده می‌آمد.
  • سوگ و گناه بخشی از فرآیندند. در مصاحبه با شش زن بریتانیایی که دترنزیشن کرده بودند، نویسندگان دترنزیشن را پیچیده و جاری توصیف می‌کنند، که سوگ، گناه و مشکلات عملی می‌آورد. نیازهای حمایتی آن‌ها عمدتاً توسط خدمات سلامت یا سایر خدمات برآورده نشده بود (Lomax & Butler 2025).

قطع هورمون بدون حمایت

  • بسیاری ناگهانی و تنها قطع می‌کنند. در مصاحبه با ۲۸ کانادایی که گذار را متوقف یا معکوس کرده بودند، بسیاری هورمون‌ها را «یک‌جا» بدون نظارت پزشکی یا حمایت سلامت روان قطع کردند، و کلینیک‌ها به‌ندرت پیگیری کردند (MacKinnon et al. 2022).
  • از دست دادن هورمون با مشکلات خلقی بیرون از پزشکی جنسیت مرتبط است. پژوهش مستقیم درباره خلق پس از قطع هورمون‌های جنسیت مخالف وجود ندارد. شواهد از گروه‌های دیگر نشان می‌دهد خطر واقعی است. در یک کوهورت بلندمدت آمریکایی، زنانی که هر دو تخمدانشان پیش از یائسگی برداشته شده بود خطر بلندمدت بالاتری از علائم افسردگی و اضطراب داشتند نسبت به زنان مشابهی که این کار را نکرده بودند (Rocca et al. 2008). این از بررسی سطوح هورمونی حمایت می‌کند، اما نمی‌تواند بگوید اثر برای دترنزیشن‌کرده‌ها چقدر بزرگ است.

از دست رفتن در پیگیری

کلینیک‌ها به‌ندرت می‌دانند چه کسی دترنزیشن کرده. فقط ۲۴٪ از نمونه ۱۰۰ نفری لیتمن در ۲۰۲۱ به پزشکانشان گفته بودند (Littman 2021)، و ۲۷٪ در نظرسنجی ۲۰۲۴ (Littman et al. 2024). این یعنی اگر دترنزیشن‌کرده‌ها خطر خودکشی بالاتری داشته باشند، تا حد زیادی برای کلینیک‌هایی که درمانشان کرده‌اند نامرئی می‌بود. این یکی از دلایلی است که هیچ رقم قابل‌اعتمادی وجود ندارد.

چه چیزی در بحران‌های خودکشی به‌طور کلی کمک می‌کند

هیچ کارآزمایی‌ای از مداخلات بحران مخصوص دترنزیشن‌کرده‌ها وجود ندارد. شواهد عمومی پیشگیری از خودکشی همچنان صدق می‌کند:

  • برنامه‌ریزی ایمنی. در مطالعه‌ای روی حدود ۱٬۶۰۰ بیمار درمان‌شده در اورژانس‌های Veterans Affairs آمریکا پس از یک بحران خودکشی، کسانی که با یک پزشک برنامه ایمنی ساختند و تماس‌های پیگیری دریافت کردند حدود ۴۵٪ شانس کمتر رفتار خودکشی در شش ماه داشتند (۳٫۰٪ در برابر ۵٫۳٪) نسبت به کسانی که مراقبت معمول گرفتند، و بیشتر احتمال داشت در قرارهای سلامت روان حاضر شوند (Stanley et al. 2018). مطالعه در سطح بیمار تصادفی نبود، و کهنه‌سربازان با دترنزیشن‌کرده‌ها تفاوت دارند.
  • خطوط بحران. مطالعه‌ای روی ۱٬۰۸۵ تماس‌گیرنده خودکشی‌گرا به هشت خط بحران آمریکایی یافت که افکار خودکشی و پریشانی در طول تماس‌ها کاهش یافت، و در هفته‌های بعد همچنان بهتر شد (Gould et al. 2007). نویسندگان همچنین یافتند فقط حدود یک‌سوم تماس‌گیرندگان ارجاع‌ها را پیگیری کردند، که دلیلی است برای اینکه از کسی که با او صحبت می‌کنید برای گام بعدی کمک بخواهید.
  • داستان‌های امیدبخش. پژوهش پیشگیری از خودکشی اثر پاپاگنو را توصیف می‌کند: داستان کسانی که از یک بحران خودکشی گذشتند و بهبود یافتند می‌تواند محافظت‌کننده باشد، برعکس سرایت. انتخاب نقل‌قول‌های این صفحه از این اصل پیروی می‌کند. سرایت خودکشی و پیام‌رسانی ایمن را ببینید.

چه چیزی ناشناخته است

  • دترنزیشن‌کرده‌ها چند وقت یک‌بار بحران‌های خودکشی را تجربه می‌کنند، یا این چگونه با کسانی که گذار را ادامه می‌دهند مقایسه می‌شود.
  • دوره حاد چقدر طول می‌کشد، و چه کسی بیشتر در خطر است (مثلاً کسانی که جراحی داشتند، کسانی که تخمدان یا بیضه‌هایشان برداشته شد، یا کسانی که تمام جامعه‌شان را از دست دادند).
  • کدام نوع حمایت برای دترنزیشن‌کرده‌ها در بحران بهترین کار می‌کند. هیچ کارآزمایی‌ای هیچ‌کدام را آزمایش نکرده.
  • مردان دترنزیشن‌کرده چگونه‌اند. بیشتر نمونه‌ها ۷۰ تا ۹۲٪ زن هستند.

شکاف پژوهشی خودش بخشی از مشکل است: نمی‌توان خدماتی برای گروهی که شمرده نمی‌شود طراحی کرد. برای آمارهایی که در بحث‌های گسترده‌تر استفاده می‌شوند، آمار خودکشی: آنچه ارقام می‌توانند و نمی‌توانند بگویند را ببینید.

صفحات مرتبط

منابع

آخرین به‌روزرسانی:

پیشنهاد یک مقاله یا بهبود

چیزی در این صفحه کم است، نامشخص است یا اشتباه است، یا ایده‌ای برای یک مقالهٔ مرتبط دارید؟ به ما بگویید تا بررسی کنیم.

فقط اگر مایل به دریافت پاسخ هستید