اجبار و سوءاستفاده در جامعه شناسه جنسیتی | با ⚢ جی‌اِن‌سی-سنتریک ⚢
در ۱۷ سالگی، در حالی که هنوز در اقلیم و در خانه زندگی می‌کردم، یک نسخه تستوسترون به من داده شد. فقط یک ماه با آسیب غیرقابل بازگشت فاصله داشتم، آن را دور انداختم. بچه‌ها شایسته درمان واقعی هستند، نه یک نوار نقاله پزشکی یک‌طرفه.
نمای کلی
بن، که اکنون جی‌اِن‌سی-سنتریک است، تعریف می‌کند که چگونه گروه‌های جوانان ترنس تورنتو که توسط زنان ترنس بالغ اداره می‌شدند، کم‌سالان را sexualize کردند، دیسفوریای دختران را خاموش کردند، و بی‌دی‌اِس‌اِم بزرگسال-کم‌سال را توجیه نمودند. در ۱۷ سالگی، بدون اطلاع والدین به او تستوسترون داده شد، او نسخه تکمیل‌نشده را به مدت یک ماه نگه داشت، سپس انتقال خود را بازگرداند پس از این که فهمید یک لزبین ناهماهنگ با جنسیت است. او اکنون هشدار می‌دهد که انتقال به عنوان تنها درمان به فروش می‌رسد در حالی که مسائل زیربنایی درمان نشده باقی می‌مانند.
خلاصه کامل ویدیو
بن، که در فضای آنلاین با نام جی‌اِن‌سی-سنتریک شناخته می‌شود، برای بنجامین بویس تعریف می‌کند که چگونه نوجوانی خود را در حلقه‌های الجی‌بی‌تی تورنتو و فضای آنلاین کینک سپری کرد، حلقه‌هایی که به طور سیستماتیک جوانان زاده‌شده به عنوان مؤنث را خاموش می‌کردند و در عین حال تماس جنسی بزرگسال-کم‌سال را عادی‌سازی می‌نمودند. در ۱۵ سالگی، او در گروهی برای جوانان ترنس شرکت کرد که توسط یک زن ترنس بالغ (که بعداً به عنوان مورگان پیج، promoter کارگاه «سقف پنبه‌ای» شناسایی شد) اداره می‌شد؛ جایی که هفته به هفته، گروه کوچکی از دختران ۱۴ تا ۱۷ ساله که خود را ترنس شناسایی می‌کردند، دور میزی با زنان ترنس ۲۰ تا ۵۰ ساله می‌نشستند که openly در مورد پورن، فیکشن‌های اروتیک و تکنیک‌های seduce کردن بحث می‌کردند. وقتی اعضای جوان‌تر سعی می‌کردند در مورد دیسفوریای قاعدگی یا زنانگی صحبت کنند، به آنان گفته می‌شد که دارای «امتیاز مردانه» هستند و زنان ترنس مسن‌تر را trigger می‌کنند؛ دختران به سرعت یاد گرفتند که ساکت بمانند. بن توصیف می‌کند که چگونه زنان ترنس بالغ در گروه با کم‌سالان flirt می‌کردند و به آنان پیشنهاد رابطه می‌دادند، و چگونه یک دختر ۱۴ ساله که خود را ترنس شناسایی می‌کرد، به طور عمومی شناخته شده بود که در یک رابطه بی‌دی‌اِس‌اِم با یک زن ترنس ۲۵ ساله قرار دارد — رفتاری که به این بهانه توجیه می‌شد که آن کم‌سال «یک مرد» است. تنها زمانی که بزرگسالان از گروه اخراج شدند، هنگامی بود که یک facilitator موقت، که خود یک مرد ترنس بود، مسئولیت را به عهده گرفت. طرح انتقال جنسیت بن خودش در ۱۷ سالگی نزدیک بود medicalize شود، زمانی که یک کلینیک بدون توجه به این که او در اقلیم به سر می‌برد و در خانه زندگی می‌کرد، یک نسخه تستوسترون به او داد؛ او این نسخه تکمیل‌نشده را به مدت یک ماه نگه داشت و سپس آن را دور انداخت. او توضیح می‌دهد که دیسفوریای او قبل از بلوغ شروع شده بود اما با مصرف وسواسی تامبلر و یوتیوب، بی‌حسی جنسی ناشی از داروهای ضد افسردگی، و این باور که «انتقال تنها گزینه است» تشدید شد. پس از نقل مکان به شهر دیگر برای دانشگاه، با نوشته‌های منتقد جنسیت مواجه شد، شروع به شناسایی خود به عنوان یک مرد ترنس منتقد جنسیت کرد، و به مدت دو سال به دلیل زیر سؤال بردن تئوری کوییر، مورد تهدید به تجاوز و مرگ از سوی جامعه ترنس قرار گرفت. در نهایت، پس از تشخیص جاذبه خود نسبت به زنان و درک این که «من می‌خواستم به عنوان یک زن با یک زن باشم»، او انتقال خود را بازگرداند (detransitioned) و اکنون خود را یک لزبین ناهماهنگ با جنسیت توصیف می‌کند. امروز بن از حضورش در یوتیوب و مدیوم برای هشدار دادن استفاده می‌کند که انتقال به عنوان تنها درمان برای دیسفوریا ارائه می‌شود در حالی که مسائل زیربنایی — گرایش جنسی، تروماهای خانوادگی، اختلالات خوردن، افسردگی — نااکتشاف باقی می‌مانند. او تأکید می‌کند که بسیاری از «پسران ترنس» جوان به سادگی لزبین‌های ناهماهنگ با جنسیت هستند که medicalize شده‌اند، و این که پسران همجنس‌گرا اکنون با visibility و حمایت حتی کمتر به هویت ترنس کشانده می‌شوند. او گروه‌های خصوصی دیسکورد و فیس‌بوک برای detransitionerها ارائه می‌دهد و امیدوار است با درمانگران در مورد رویکردهای غیرپزشکی به دیسفوریا مصاحبه کند، و استدلال می‌کند که همان lack of oversight که اجازه می‌داد بزرگسالان در ۱۵ سالگی بر او prey کنند، اکنون کودکان را تحت پرچم پیشرفت به سمت تصمیمات پزشکی غیرقابل بازگشت سوق می‌دهد.