رو در رو | او از تغییر جنسیتش پشیمان است: داستان کامل با دیزی استرانگین
من به طور مزمن آنلاین، افسرده و مشتاق تبدیل شدن به فردی دیگر بودم. تغییر جنسیت در سال ۲۰۱۵ اجتناب‌ناپذیر به نظر می‌رسید. بازگشت جنسیت پیدا کردن یک هویت جدید نبود — بلکه آرامش ناشی از رها کردن کامل جنسیت بود.
نمای کلی
دیزی استرانگین توصیف می‌کند که چگونه عدم انطباق جنسیتی در کودکی، افسردگی و استفاده مزمن از اینترنت باعث شد در هفده سالگی به صورت اجتماعی تغییر جنسیت دهد و در هجده سالگی از طریق یک ویزیت رضایت آگاهانه تستوسترون را آغاز کند و به دنبال آن در بیست سالگی عمل جراحی بالاتنه را انجام دهد. پس از اینکه هیجان اولیه به تنهایی و پشیمانی تبدیل شد، او در مه ۲۰۲۰ بازگشت جنسیت داد، بعداً ازدواج کرد و صاحب دو فرزند شد. او همچنین بازگشتش به مسیحیت، جذبش به سنت کاتولیک و حضور واقعی، و تعمید و تأیید خانواده‌اش در مراسم شب عید پاک گذشته را روایت می‌کند.
خلاصه کامل ویدیو
دیزی استرانگین سفر خود را به دوران کودکی بازمی‌گرداند، زمانی که شخصیت‌های مردانه را ستایش می‌کرد و احساس می‌کرد نیمه-پسر است. در مدرسه راهنمایی موهایش را کوتاه کرد و یک هویت مردانه اتخاذ نمود، اما وارد دبیرستان شد در حالی که سعی می‌کرد زنانه باشد. استفاده مزمن از اینترنت و افسردگی او را به تامبلر کشاند، جایی که با جنسیت‌کوئیر آشنا شد و بعداً از طریق یوتیوب درباره تغییر جنسیت از زن به مرد آموخت. با متقاعد شدن توسط پیام‌های آنلاین که سرکوب هویت ترنس می‌تواند به خودکشی منجر شود، و در حالی که از قبل با افکار خودکشی دست و پنجه نرم می‌کرد، به این نتیجه رسید که تغییر جنسیت رنج او را برطرف خواهد کرد. در هفده سالگی به عنوان یک مرد ترنس آشکارسازی کرد؛ ضمیرها به شدت مهم شدند. بلافاصله پس از دبیرستان، در هجده سالگی، از طریق رضایت آگاهانه در یک کلینیک در شیکاگو و در یک ویزیت کوتاه با هزینه شصت دلار، تستوسترون دریافت کرد. او می‌گوید این تصمیم با توجه به دوران، وضعیت روانی او و عدم وجود افراد قابل مشاهده بازگرداننده جنسیت در سال ۲۰۱۵ اجتناب‌ناپذیر به نظر می‌رسید. پس از چند سال مصرف هورمون، در سال ۲۰۱۸ در سن بیست سالگی عمل جراحی بالاتنه را انجام داد، با این استدلال که به عنوان یک مرد به پستان‌ها نیاز ندارد، اگرچه بعداً به یاد آورد که در دوران بلوغ نسبت به آن‌ها بی‌تفاوت یا خوشحال بود. او اعتراف می‌کند که از فانتزی و کنترلی که به او می‌داد لذت می‌برد. هیجان اولیه پس از تغییر قانونی نامش محو شد. او احساس تنهایی، بی‌هدفی و ناکامل بودن کرد و حس کرد که دیگر هرگز احساس کامل بودن نخواهد کرد. پی برد که دیگر نمی‌خواهد یک مرد ترنس باشد؛ او یک شوهر، یک خانواده و یک زندگی عادی می‌خواست. از جنجال سیاسی پیرامون وجودش و احساس اینکه یک هیبرید دائمی است که مردانگی‌اش همیشه مورد بحث است، خسته شد. در مه ۲۰۲۰، تزریق هفتگی تستوسترون خود را قطع کرد و تصمیم به بازگشت جنسیت گرفت. از زندگی به عنوان یک زن با صدای کلفت‌شده و جای زخم‌های ماستکتومی وحشت داشت، اما با رها کردن کامل هویت جنسیتی و تنها بودن آنچه که هست، احساس آرامش عمیقی کرد. او به زودی با شوهرش آشنا شد، ازدواج کرد و به سرعت صاحب دو فرزند شد. او از ناتوانی در شیردهی غمگین است، که به ویژه در اوایل نوزادی دخترش از نظر عاطفی برایش دردناک است، اگرچه بر این واقعیت تمرکز دارد که شیر خشک او را خوب تغذیه می‌کند. استرانگین همچنین یک سفر معنوی موازی را روایت می‌کند. پس از رها کردن ایمان پروتستانی دوران کودکی، در طول تغییر جنسیتش به مسیحیت بازگشت اما احساس می‌کرد به دلیل ترنس بودن دربسته است. بازگشت جنسیت آن مانع را برداشت و او با قلبی باز شروع به دعا و خواندن کتاب مقدس کرد و در نهایت احساس آرامش overwhelming کرد. پس از کاوش در یک کلیسای اسقفی، او و شوهرش با ادعای حضور واقعی در عشای ربانی، الهیات نظام‌مند و ریشه‌دار بودن در سنت، به کاتولیسیسم جذب شدند. او می‌گوید عاشق این ایمان شد و او، شوهرش و پسرش در مراسم شب عید پاک گذشته با هم تعمید، تأیید و اولین عشای ربانی را دریافت کردند.