گی‌دترنزیشنر علیه سرویس سلامت همگانی بریتانیا: «نباید هرگز من را ترنس می‌کردند» | مصاحبه با مایکل
آن‌ها پنج سال به من دارو دادند. حالا که دارم معکوسش می‌کنم، نمی‌خواهند بدانند. روشی که پزشکان آموزش دیده‌اند مملو از همجنس‌گراهراسی است—این ترنس کردن برای حذف همجنس‌گرایی است.
نمای کلی
مایکل توصیف می‌کند که چگونه آسیب درمان‌نشده ناشی از یک تجاوز جنسی در هجده سالگی، او را از طریق سوءمصرف مواد و الکل به صحنه دگرباشان کشاند که هویت زن‌نمای همجنس‌گرای او را به عنوان تراجنسیتی بازتعریف کرد. پس از پنج سال مصرف استروژن و بلوکرهای NHS بدون مشاوره، با افرادی که ترنزیشن خود را معکوس کرده بودند به صورت آنلاین برخورد کرد، درمان را متوقف کرد و متوجه شد که NHS هیچ مسیری برای کمک به او ندارد. او اکنون علیه کلینیک‌های جنسیتی campaigning می‌کند و استدلال می‌کند که آن‌ها مردان همجنس‌گرای آسیب‌پذیر را پزشکی‌سازی کرده و those who regret transition را رها می‌کنند.
خلاصه کامل ویدیو
مایکل در خانه‌ای پر از محبت و بدون هیچ آسیب دوران کودکی بزرگ شد. او از شش سالگی می‌دانست که همجنس‌گراست و در پانزده سالگی آشکارسازی کرد. به عنوان یک نوجوان زن‌نما و برون‌گرا، آنچه دوست داشت می‌پوشید و با وجود برخی زورگویی‌ها، عموماً مورد حمایت بود. در هجده سالگی، مورد تجاوز جنسی قرار گرفت که او را به سوءمصرف الکل و مواد، بی‌خانمانی و خانه‌به‌خانه‌شدن کشاند. او به بلک‌پول نقل مکان کرد و در حلقه اجتماعی دگرباشان قرار گرفت، جایی که مردان همجنس‌گرای مسن‌تر و افراد ترنس، زنانگی او را به عنوان نشانه‌ای از ترنس‌سکشوال بودنش بازتعریف کردند. با انتخاب نام کیتلین، او ترنزیشن را راهی برای فرار از آسیب روانی و شروع زندگی جدیدی دید. او از سرویس سلامت همگانی (NHS) برای کلینیک جنسیتی سندیفورد در گلاسگو referral گرفت. در طی دو سال انتظار، او بین خدمات سلامت روان و کلینک در رفت و آمد بود؛ با وجود سوءمصرف مواد، اختلال خوردن و تهدید به خودکشی، هیچ‌کس درمان آسیب را به او پیشنهاد نداد. در دو ویزیت که کمتر از شش ماه در سال ۲۰۲۰ طول کشید، پزشکان، لباس‌های زنانه و عدم علاقه‌اش به فوتبال را به عنوان شواهدی از ترنس‌سکشوال بودن ثبت کرده و بدون مشاوره توصیه‌شده، او را روی بلوکرهای تستوسترون و استروژن گذاشتند. طی پنج سال، او نزدیک به نیمی از وزن بدنش اضافه کرد، دچار نوسانات خلقی، درد مفاصل و تپش قلب شد و تنها با آزمایش خون و نه بررسی حال عمومی تحت نظر بود. او به صورت اجتماعی ترنزیشن کرد، از توالت‌های زنانه استفاده کرد و با مردی که هویتش را تأیید می‌کرد نامزد کرد، در حالی که به دلیل امتناع از این کار، رابطه با والدینش را قطع کرد. تردیدها در تمام این مدت ادامه داشت. پس از پایان رابطه‌اش، با افرادی که ترنزیشن خود را معکوس کرده بودند در تیک‌تاک برخورد کرد و با ریچی صحبت کرد که او را ترغیب کرد تا در نظر بگیرد که آیا می‌تواند با پشیمانی زندگی کند. در اواخر ماه می، مایکل به خواهرش زنگ زد، داروهایش را قطع کرد و تصمیم به دترنزیشن گرفت. در ویزیت ژوئن در NHS، کارکنان اعتراف کردند که قبلاً هرگز با مورد دترنزیشن برخورد نکرده‌اند، به شوخی گفتند خوب است که جراحی پایینی نداشته و نمی‌توانستند به او بگویند بلوکر چقدر در بدنش باقی می‌ماند یا چگونه تستوسترون را دوباره شروع کند. او خودش مجبور شد درخواست هورمون کند. بدون هیچ برنامه مراقبتی، به یک پزشک عمومی دلسوز روی آورد که برایش درمان و حمایت سلامت روان ترتیب داد. اکنون که در حال دترنزیشن است، مایکل می‌گوید مسیر NHS برای مردان همجنس‌گرای غیرهم‌نوا با جنسیت خطرناک است و معادل «ترنس کردن برای حذف همجنس‌گرایی» است. او با ژنیکوماستی (بزرگی پستان در مردان) باقی مانده که نیاز به جراحی ترمیمی دارد و در حال campaigning برای شنیده شدن صدای دترنزیشنرهاست و امیدوار است در پارلمان اسکاتلند شهادت دهد.