بازگشت از گذار: زنده ماندن در اسرائیلِ جنگ‌زده و رهایی از ایدئولوژی جنسیتی
12 سال بستن مایا را با درد مزمن و مشکلات تنفسی مواجه کرد؛ جنگ به او نشان داد که انتقال پزشکی می‌تواند در هنگام فروپاشی زنجیره‌های تأمین، یک مسئله مرگبار باشد.
نمای کلی
مایا پوئت پس از کشف مفهوم ترنس به‌صورت آنلاین در سن ۱۲ سالگی، ۱۲ سال به‌عنوان یک مرد ترنس‌شناسانه زندگی کرد. گذار اجتماعی و هفت سال بایندر پوشیدن او منجر به درد مزمن، مشکلات تنفسی و بافت سینه آویزان شد. حمله حماس در ۷ اکتبر ۲۰۲۳ او را مجبور کرد برای نجات جانش بدون بایندر بدود؛ در آن لحظه متوجه شد بدن زنانه تغییرنیافته‌اش تنها ابزار قابل اعتمادش است و فرآیند بازگشت از ترنس را آغاز کرد.
خلاصه کامل ویدیو
مایا پوئت، که اکنون ۲۵ سال دارد، دوازده سال — معادل نیمی از عمرش — پس از آشنایی با این مفهوم به‌صورت آنلاین در سن دوازده‌سالگی در سال ۲۰۱۲، به‌عنوان یک مرد ترنس‌شناسانه زندگی کرد. او که کودکی بااستعدادی بود که مجذوب شرایط پزشکی نادر شده بود، پیش از این به خود آموخته بود که برای یافتن اطلاعات، مجلات و فروم‌ها را زیر و رو کند؛ هنگامی که یک علاقه در کلاس درس به یک دختر، احساسات بدنی ناآشنایی در او ایجاد کرد، ذهن تحت‌الشعاع پزشکی و تحت‌اللفظی او، این احساسات را به‌عنوان یک بیماری تفسیر کرد. گوگل کردن علائمش او را نه به سمت «عشق» بلکه به سمت «تغییر جنسیت» هدایت کرد و در عرض چند هفته این ایده را جذب کرد که یک «مغز مردانه» می‌تواند در یک بدن زنانه به دام افتاده باشد. از آن نقطه به بعد، گذار به یک وسواس فکری شدید تبدیل شد: او روش‌های پزشکی را مطالعه کرد، خط‌زمان‌ها را تماشا کرد و به این نتیجه رسید که مداخله پزشکی تنها درمان منطقی برای ناراحتی‌اش با لباس‌های زنانه و انتظارات اجتماعی است. از آنجا که محیط پیشرو او در ساحل غربی در سال ۲۰۱۲ هنوز تأیید اطفال را عادی سازی نکرده بود، مایا هیچ حمایت نهادی فوری دریافت نکرد؛ در عوض، او روزانه جنگ‌های کوچکی برای پوشیدن لباس‌های بی‌جنسیت یا مردانه می‌کرد و در ۱۸ سالگی، در دانشگاه خود را با نامی مردانه معرفی کرد. از این که همسالان آمریکایی هنوز او را به‌عنوان یک زن مردانه می‌خواندند و مدام در مورد ضمایر سؤال می‌پرسیدند ناامید شد، بنابراین تصمیم گرفت برای تحصیل به اسرائیل برود — دقیقاً به این دلیل که خانواده‌اش معتقد بودند خاورمیانه از ایدئولوژی ترنس کمتر حمایت می‌کند. به طور متناقضی، نشانه‌های فرهنگی اسرائیلی و فلسطینی در مورد فضاهای تفکیک‌شده بر اساس جنسیت، به او اجازه داد که به‌طور مداوم به‌عنوان یک مرد جوان پذیرفته شود؛ او که هفت سال بایندر می‌پوشید، به کافه‌های مخصوص مردان وارد می‌شد، در سمت مردان دیوار ندبه نماز می‌خواند و بدون هیچ سؤالی از ایست‌های بازرسی کرانه باختری عبور می‌کرد. او در حالی که این زندگی دوگانه را تجربه می‌کرد، به دینامیک سفت و سخت جنسیتی و رادیکالیزه شدن مردان جوان در مناطق درگیری توجه کرد و شباهت‌های هولناکی بین جذب جهادی‌ها و خط لوله آنلاینی که او را به ایدئولوژی جنسیتی جذب کرده بود، ترسیم کرد. نقطه عطف در خلال جنگ مه ۲۰۲۱ اسرائیل فرا رسید. مایا که در پناهگاه‌های ضد بمب جمع شده بود، خود را پس از عمل جراحی قفسه سینه تصور کرد، که قادر به بلند کردن دستانش برای فرار از راکت‌ها نبود، و اولین ترک در باورش را احساس کرد. بذر شک زمانی رشد کرد که هفتم اکتبر ۲۰۲۳ شعله‌ور شد: او با صدای آژیر بیدار شد، وقت نداشت که بایندر بپوشد، و تمام روز را در حال دویدن بین پناهگاه‌ها سپری کرد در حالی که راکت‌ها از بالای سرش قوس می‌زدند. در آن نبرد واقعی برای بقا، او بدن زنانه تغییرنیافته‌اش را به‌عنوان تنها ابزار قابل اعتمادش شناخت؛ وابستگی به هورمون‌های خارجی یا عمل‌های جراحی آینده اکنون به‌عنوان یک بدهی بالقوه مرگبار در جهانی که زنجیره‌های تأمین از هم می‌پاشند به نظر می‌رسید. یک هفته بعد او از اسرائیل گریخت، به ایالات متحده بازگشت و — در حالی که هنوز از ضربه جنگ به‌هم ریخته بود — شروع به تعامل با زنانی کرد که در فرآیند بازگشت از ترنس بودند و آن‌ها را به‌صورت آنلاین و در کنفرانس GenSpec در دنور ملاقات کرده بود. با به اشتراک گذاشتن جوک‌های دستمال توالت مناسب شبات و درست کردن دستبند دوستی با کلویی کول، او برای اولین بار از زمان حملات خندید و فهمید که رها کردن شخصیت مردانه می‌تواند با شادی همزیستی داشته باشد، نه شرم. بازگشت مایا از ترنس جدید است — کمتر از یک سال — و او در مورد هزینه‌های فیزیکی باقی‌مانده صریح است: هفت سال بایندر پوشیدن باعث شده بافت سینه‌هایش غیرقابل ارتجاع شود، درد مزمن و مشکلات تنفسی داشته باشد که نیازمند یادگیری مجدد چگونگی یک تنفس کامل بود. او تأکید می‌کند که گذار اجتماعی و بایندر پوشیدن، حتی زمانی که هیچ پزشکی آن را تأیید نکرده باشد، مداخله محسوب می‌شوند و از روایت‌هایی که آسیب غیرپزشکی را کم‌اهمیت جلوه می‌دهند عصبانی می‌شود. با نگاه به گذشته، او این انحراف دوازده ساله را نه به بی‌عقلی شخصی، بلکه به یک «اکوسیستم اطلاعاتی معیوب» در سطح فرهنگ نسبت می‌دهد که گذار پزشکی را به‌عنوان تنها راه‌حل منطقی برای عدم انطباق جنسیتی ارائه می‌داد. او می‌گوید جنگ، داربست ایدئولوژیک را کنار زد و ارزش غیرقابل تقلیل بدن را آشکار کرد؛ دوستی و خنده در میان هم‌بازگشت‌کنندگان اکنون به او کمک می‌کند تا نیمی از زندگی‌اش را که گذار روزی آن را ربوده بود، بازپس گیرد.