Dzień Świadomości Detransycji: Allie – „Autystyczny aspekt”
W wieku 19 lat Ali zapłaciła 300 funtów za 30-minutową rozmowę przez Zoom i wyszła z testosteronem — bez diagnozy, bez terapii. 18 miesięcy później zrozumiała, że jej cierpienie to niezdiagnozowany autyzm, nie dysforia płciowa, i przestała, zanim straciła płodność.
Przegląd
Ali, 22-letnia osoba po detransycji z Wielkiej Brytanii, opowiada, jak niezdiagnozowany autyzm i trauma społeczna doprowadziły ją do rozpoczęcia testosteronu w wieku 19 lat po 30-minutowej prywatnej konsultacji za 300 funtów w GenderGP — bez terapii, bez diagnozy dysforii płciowej. Po 18 miesiącach zrozumiała, że jej cierpienie wynikało z autystycznych trudności społecznych, a nie z wrodzonej męskiej tożsamości, i w maju 2021 roku odstawiła hormony, by chronić swoje pragnienie posiadania dzieci, ostrzegając, że narracje „tranzycja albo śmierć” zapędzają w pułapkę bezbronne autystyczne dziewczyny.
Pełne podsumowanie wideo
Ali, 22-letnia osoba po detransycji z Wielkiej Brytanii, wyjaśnia, że zaczęła przyjmować żel z testosteronem w wieku 19 lat po trzymiesięcznej prywatnej konsultacji w GenderGP, nigdy nie otrzymawszy formalnej diagnozy dysforii płciowej ani żadnej terapii eksploracyjnej. Wychowana w domu zdominowanym przez ojca i dwóch starszych braci, zawsze była chłopczycą, która wolała piłkę nożną od Barbie i czuła się wyobcowana wobec zawiłych zasad społecznych kobiecych przyjaźni. Zdiagnozowana jako autystyczna w wieku 20 lat – dopiero gdy pracownik socjalny na uniwersytecie dostrzegł klasyczne cechy, gdy już prezentowała się jako mężczyzna – Ali wierzy teraz, że jej autyzm w połączeniu z latami kopiowania męskich zachowań przekonał ją, że ma „męski mózg” i dlatego jest przeznaczona do bycia chłopcem. Influencerzy transmedycyjni, tacy jak Kalvin Garrah, i „czarno-białe” kanały YouTube utwierdzały ideę, że „urodziła się w niewłaściwym ciele”, podczas gdy fala nowych etykiet płci na Tumblrze w 2014 roku dała jej do przymierzenia najpierw tożsamość „gender-fluid”, potem „mężczyzna trans”. Opisuje, jak autystyczna hiperfiksacja zamieniła tranzycję w specjalne zainteresowanie i jak wyostrzone poczucie sprawiedliwości społecznej u autystycznych dziewcząt sprawiło, że narracja o prawach trans była szczególnie przekonująca: oferowała zarówno słuszną sprawę, jak i gotową wspólnotę dla kogoś, kto zawsze czuł się outsiderem. Po 18 miesiącach na testosteronie Ali zaczęła kwestionować ten proces: przeprowadzka na uniwersytet zburzyła jej rutyny, próba samobójcza w wieku 20 lat w końcu połączyła ją z usługami zdrowia psychicznego, a perspektywa utraty płodności – zawsze chciała mieć dzieci – stała się nie do zniesienia. Zdając sobie sprawę, że jej dysforia wynikała z autystycznych trudności społecznych, a nie z wrodzonej męskiej tożsamości, odstawiła hormony w maju 2021 roku. Ali kończy, odrzucając przekaz „tranzycja albo śmierć”, który kiedyś przyswoiła, argumentując, że klinicyści, rodzice i internetowe społeczności muszą zacząć rozpoznawać autyzm i traumę jako częste czynniki napędzające identyfikację trans u dziewcząt takich jak ona.