Autystyczni detransitionerzy: Cristina Hineman | LTAA #166 - 15.09.25
Byłam szczęśliwą dziewczynką, aż dojrzewanie pozostawiło mnie zdezorientowaną. Po trzydziestominutowej wizycie dostałam testosteron, a w wieku dziewiętnastu lat przeszłam podwójną mastektomię. W ciągu sześciu tygodni płakałam codziennie, mój głos i ciało zostały uszkodzone.
Przegląd
Cristina Hineman dorastała jako szczęśliwa, ucząca się w domu dziewczynka w Dolinie Hudson w stanie Nowy Jork, ale dojrzewanie i pociąg do tej samej płci w wieku dwunastu lat doprowadziły do lat zamętu. Po dołączeniu do transpłciowej grupy przyjaciół w szkole średniej i konsumowaniu internetowej propagandy, w 2020 roku zaczęła identyfikować się jako osoba transpłciowa, zdiagnozowano u niej autyzm i szybko przepisano jej testosteron oraz podwójną mastektomię. Żałowała operacji w ciągu kilku tygodni, doznała trwałych uszkodzeń fizycznych, a później próbowała pozwać swojego lekarza; narrator twierdzi, że potrzebowała wspierających dorosłych, a nie interwencji medycznej.
Pełne podsumowanie wideo
Cristina Hineman dorastała jako szczęśliwa, bardzo kobieca dziewczynka, która przez większość dzieciństwa była edukowana w domu. W wieku około dwunastu lat dotkliwie doświadczyła okres dojrzewania i uświadomiła sobie, że odczuwa pociąg do tej samej płci, co zapoczątkowało u niej lata zamętu i niepokoju. Zdobyła binder na klatkę piersiową na długo przed tym, zanim zaczęła identyfikować się jako osoba transpłciowa, jednak ponieważ jej wczesne lata były stosunkowo szczęśliwe, zanim przyjęła tożsamość transpłciową, minęły lata narastającego smutku, stresu i problemów sensorycznych. Do szkoły publicznej trafiła około dziesiątej klasy, gdzie dołączyła do transpłciowej grupy przyjaciół i zagłębiła się w internetową propagandę, która nasilała się przez całą drugą dekadę XXI wieku. Po rozpoczęciu pandemii COVID-19 straciła tych przyjaciół; kilka miesięcy później, w sierpniu 2020 roku, zaczęła deklarować szereg różnych transpłciowych tożsamości. W tym samym okresie otrzymała diagnozę autyzmu, którą – jak mówi narrator – zazwyczaj ignoruje się, gdy osoba deklaruje się jako transpłciowa. Chociaż Cristinie głównie przeszkadzała jej klatka piersiowa i przede wszystkim dążyła do operacji – dyskomfort, który narrator opisuje jako normalną część dojrzewania u kobiet, szczególnie w obliczu niechcianej uwagi – przepisano jej testosteron po trzydziestominutowej wizycie, ponieważ zazdrościła niskich głosów osób widzianych w oglądanych przez siebie filmach propagandowych o tematyce trans. Przyjmowała testosteron przez pełny rok, powodując znaczne szkody dla swojego ciała. W wieku około dziewiętnastu lat przeszła podwójną mastektomię w Albany. Jej pooperacyjna euforia trwała tylko około miesiąca, a mniej więcej sześć tygodni po operacji – czterdzieści cztery dni, według liczenia narratora – ogarnął ją żal, płakała każdego dnia. Następnie próbowała pozwać swojego lekarza, ale wysiłek ten nie powiódł się. Narrator podkreśla, że tym, czego naprawdę potrzebowała podczas swojego młodzieńczego niepokoju, było wsparcie i przewodnictwo dorosłych, a nie interwencja medyczna, oraz że jej głos, ciało i klatka piersiowa zostały uszkodzone. Łączy jej przed-transicyjne zmagania z doświadczeniami wielu autystycznych nastolatków, argumentując, że dyskomfort związany z dojrzewaniem jest powszechny i że autystyczna młodzież potrzebuje ochrony przed medykalizacją. Zauważa, że bycie zarówno autystycznym, jak i odczuwającym pociąg do tej samej płci może powodować skrajny niepokój w okresie dojrzewania, i odnosi jej doświadczenia do własnych przeszłych zmagań z dojrzewaniem i izolacją, chociaż nigdy nie identyfikował się jako osoba transpłciowa. Dodaje, że nie została skierowana do edukacji specjalnej, prawdopodobnie z powodu późnej diagnozy autyzmu, oraz że jej głównym podstawowym problemem był niepokój związany z pociągiem do tej samej płci. Podsumowuje, stwierdzając, że żadne dziecko nie powinno przechodzić przez to, co przeszła Cristina, że powstrzymanie się od afirmacji nie równa się brakowi miłości, oraz że pośpieszne kierowanie wrażliwej młodzieży na hormony i operacje stanowi zaniedbanie medyczne. Film kończy się tym, że Cristina przedstawia się jako dr Christina Hyman.