Pierwsza Osoba: "Jestem detransitionerem, który urodził dziecko...Oto ogromne wyzwania zdrowotne, z którymi się zmierzyłam"
Staram się tego nie robić, ale często myślę o tym, że gdybym przytuliła swoje dziecko albo gdybym podpaliła sobie klatkę piersiową, czułabym to samo. Absolutnie nic.
Przegląd
Prisha Mosley opisuje, jak odkryta na Tumblrze ideologia genderowa doprowadziła w wieku 16 lat do medykalizacji z powodu zaburzeń odżywiania, skutkującej przyjmowaniem testosteronu, podwójną mastektomią i przewlekłym bólem bagatelizowanym jako bóle wzrostowe. Po odstawieniu hormonów i leczeniu borderline pogodziła się psychicznie i detransitionowała. Mimo przekonania o bezpłodności zaszła w ciążę, przechodząc niepowściągliwe wymioty, wymuszone cesarskie cięcie z powodu atrofii i niedorozwoju bioder oraz poporodowe powikłania, w tym uwięzienie mleka w tkance bliznowatej. Obecnie pozywa swoich lekarzy.
Pełne podsumowanie wideo
Prisha Mosley opowiada, jak w wieku 15 lat na Tumblrze, poprzez społeczność związaną z anoreksją, odkryła ideologię transpłciową, gdy była leczona z powodu zaburzeń odżywiania. Doszła do przekonania, że jej problemy psychiczne, w tym zaburzenia odżywiania, wynikają z urodzenia w niewłaściwym ciele. W wieku 16 lat medykalizacja rozpoczęła się w gabinecie jej dietetyczki, gdzie pediatryczny endokrynolog zaczął potajemnie się nią zajmować. Po otrzymaniu zastrzyku zatrzymującego miesiączkę, podczas krótkiej, 15-minutowej wizyty u terapeuty genderowego – który wspomniał również o perspektywie operacji piersi i narządów płciowych – otrzymała standardowy list polecający i rozpoczęła przyjmowanie testosteronu. Jej rodzicom powiedziano, że chodzi o to, by mieć żyjącego syna lub martwą córkę. Przeszła podwójną mastektomię. Początkowo odczuwała ulgę i nadzieję, które później uznała za złudzenie i fałszywą nadzieję podsycane przez aktywistów. Przewlekły ból spowodowany testosteronem został przez jej endokrynologa zbagatelizowany jako normalne bóle wzrostowe związane z męskim dojrzewaniem, ale cierpienie utrzymywało się, aż odstawiła hormony z dnia na dzień. Ostatecznie znalazła terapeutkę dialektyczno-behawioralną, która leczyła jej podstawowe zaburzenie osobowości z pogranicza, i dzięki tej terapii oraz jasności umysłu po odstawieniu, pogodziła się psychicznie z płcią od urodzenia, detransitionując w październiku, na dwa lata przed wywiadem. Pomimo lat przyjmowania hormonów przeciwnej płci i operacji, Mosley niespodziewanie zaszła w ciążę podczas przyjmowania antykoncepcji w celu uregulowania hormonów, co uważała za niemożliwe. Była zszokowana i początkowo miała myśli samobójcze, obawiając się, że dziecko będzie chore lub skrzywdzone. Ciąża była wyczerpująca i traumatyczna: miała niepowściągliwe wymioty ciężarnych, wymiotowała bez ustanku w dzień i w nocy przez dziewięć miesięcy, i wymagała cesarskiego cięcia, ponieważ jej syn był duży, a biodra były niedorozwinięte z powodu testosteronu i zaburzeń odżywiania, co pogłębiła atrofia miednicy. Opisuje również głęboką traumę klatki piersiowej: jej piersi zostały chirurgicznie usunięte, a sutki przyszyte w innym miejscu, przez co pozostała z twardą, płaską, zdrętwiałą, bliznowaciejącą klatką piersiową, niezdolną do karmienia piersią. Po porodzie odkryła, że pozostała tkanka piersiowa napełniła się uwięzionym pod bliznami mlekiem, tworząc bolesne, twarde jak kamień guzy, które rozciągały i rozrywały jej blizny. Podkreśla, że lekarze, którzy kiedyś zachowywali się pewnie, teraz przyznają, że nie wiedzą, jak leczyć te powikłania. Mosley pozywa lekarzy, którzy medycznie ją „przestranszyli”, i niedawno odniosła sukces prawny, pozwalający na kontynuowanie sprawy.