FACE TO FACE | Żałuje swojej tranzycji płciowej: pełna historia Daisy Strongin
Byłam chronicznie online, w depresji i zdesperowana, by stać się kimś innym. Tranzycja wydawała się nieunikniona w 2015 roku. Detranzycja nie była znalezieniem nowej tożsamości – była ulgą w całkowitym porzuceniu płci.
Przegląd
Daisy Strongin opisuje, jak dziecięca niezgoda na płeć, depresja i chroniczne korzystanie z internetu doprowadziły ją do społecznej tranzycji w wieku siedemnastu lat i rozpoczęcia przyjmowania testosteronu w wieku osiemnastu lat poprzez jedną wizytę opartą na świadomej zgodzie, a następnie operację usunięcia piersi w wieku dwudziestu lat. Po początkowej ekscytacji, która przerodziła się w izolację i żal, dokonała detranzycji w maju 2020 roku, później wychodząc za mąż i rodząc dwoje dzieci. Opowiada także o swoim powrocie do chrześcijaństwa, przyciągnięciu do katolickiej tradycji i Realnej Obecności oraz o chrzcie i bierzmowaniu jej rodziny podczas ubiegłej Wigilii Paschalnej.
Pełne podsumowanie wideo
Daisy Strongin opisuje swoją podróż sięgającą wczesnego dzieciństwa, kiedy uwielbiała męskie postacie i czuła się w połowie chłopcem. W gimnazjum ścięła krótko włosy i przyjęła męską personę, ale do liceum weszła, próbując być kobieca. Chroniczne korzystanie z internetu i depresja zaprowadziły ją na Tumblr, gdzie odkryła płeć niebinarną, a później dowiedziała się o tranzycjach z kobiecej na męską dzięki YouTube. Przekonana przez internetowe przekazy, że tłumienie transpłciowej tożsamości może prowadzić do samobójstwa, a już zmagającą się z myślami samobójczymi, doszła do wniosku, że tranzycja rozwiąże jej cierpienie. W wieku siedemnastu lat dokonała coming outu jako trans mężczyzna; zaimki stały się niezwykle ważne. Zaraz po liceum, w wieku osiemnastu lat, uzyskała testosteron na podstawie świadomej zgody w klinice w Chicago podczas jednej krótkiej wizyty kosztującej sześćdziesiąt dolarów. Mówi, że decyzja wydawała się nieunikniona ze względu na erę, jej stan psychiczny i brak widocznych detranzycjonistów w 2015 roku. Po kilku latach na hormonach, w 2018 roku w wieku dwudziestu lat przeszła operację usunięcia piersi, argumentując, że jako mężczyzna nie potrzebuje piersi, choć później wspominała, że w okresie dojrzewania była wobec nich obojętna lub zadowolona. Przyznaje, że podobała jej się fantazja i kontrola, jaką jej to dawało. Ekscytacja zniknęła po prawnym zmianieniu imienia. Czuła się izolowana, bezcelowa i niekompletna, przeczuwając, że już nigdy nie poczuje się cała. Zdała sobie sprawę, że nie chce już być trans mężczyzną; pragnęła męża, rodziny i normalnego życia. Zmęczył ją polityczny kontrowersje wokół jej istnienia oraz uczucie bycia permanentnym hybrydem, której męskość zawsze podlegała dyskusji. W maju 2020 roku pominęła cotygodniowy zastrzyk z testosteronu i postanowiła dokonać detranzycji. Była przerażona perspektywą życia jako kobieta z pogłębionym głosem i bliznami po mastektomii, ale poczuła głęboką ulgę, porzucając całkowicie tożsamość płciową i po prostu będąc tym, czym jest. Wkrótce poznała swojego męża, wyszła za mąż i szybko urodziła dwoje dzieci. Przeżywa żałobę z powodu niemożności karmienia piersią, co jest dla niej emocjonalnie bolesne, szczególnie we wczesnym niemowlęctwie jej córki, choć skupia się na fakcie, że mleko modyfikowane dobrze ją odżywia. Strongin opowiada także o równoległej podróży duchowej. Po porzuceniu swojej dziecięcej protestanckiej wiary, wróciła do chrześcijaństwa podczas tranzycji, ale czuła się wykluczona, ponieważ była trans. Detranzycja usunęła tę barierę i zaczęła modlić się i czytać Pismo Święte z otwartym sercem, ostatecznie odczuwając przytłaczający pokój. Po odkryciu kościoła episkopalnego, ona i jej mąż zostali przyciągnięci do katolicyzmu przez jego deklarację o Realnej Obecności w Eucharystii, systematyczną teologię i zakorzenienie w tradycji. Mówi, że zakochała się w wierze, a ona, jej mąż i syn zostali ochrzczeni, bierzmowani i przyjęli razem Pierwszą Komunię podczas ubiegłej Wigilii Paschalnej.