Historia Detransicji: Pomylenie Traumy z Dysforią Płciową
Jestem kobietą cis, która myślała, że jest trans. Moja dysforia płciowa była w rzeczywistości PTSD. Jestem bardzo wdzięczna, że nigdy nie przeszłam tranzycji medycznej, ponieważ byłby to nieodwracalny błąd.
Przegląd
Effie, 24-letnia kobieta, spędziła dziewięć lat na społecznej tranzycji po tym, jak dziecięce wykorzystywanie seksualne i napaść skłoniły ją do przekonania, że jest osobą transpłciową. Zdiagnozowana z PTSD, osobowością borderline i chorobą afektywną dwubiegunową, mówi, że terapeuci naciskali na tranzycję, zamiast zajmować się jej traumą. Po załamaniu nerwowym zrezygnowała, uświadamiając sobie, że bała się kobiecości, a nie tego, że była mężczyzną. Wdzięczna, że nigdy nie przeszła tranzycji medycznej, teraz ostrzega przed medykalizacją dzieci i osób z nieleczoną traumą, wspiera zniesienie świadomej zgody i opowiada się za terapią skupioną na traumie, utrzymując jednocześnie, że niektórzy dorośli rzeczywiście potrzebują tranzycji.
Pełne podsumowanie wideo
Effie, 24-letnia kobieta, zrezygnowała z transpłciowej tożsamości na kilka miesięcy przed wywiadem po dziewięciu latach społecznej tranzycji, chociaż nigdy nie przeszła interwencji medycznej. Wyjaśnia, że po raz pierwszy poczuła, że powinna być chłopcem w wieku około czterech lat i rozpoczęła społeczną tranzycję w wieku piętnastu lat po spotkaniu trans mężczyzny w młodzieżowym oddziale psychiatrycznym, który opisał nienawiść do swojego kobiecego ciała, z czym się utożsamiła. Krótko potem została zdiagnozowana z zaburzeniem tożsamości płciowej, obecnie zwanym dysforią płciową. Effie stwierdza, że jej dziecięce wykorzystywanie seksualne i późniejszy nastoletni napastowanie seksualne pozostawiły jej poważną traumę i diagnozę PTSD, i uważa, że jej nienawiść do kobiecego ciała wynikała z tej traumy, a nie z prawdziwej dysforii płciowej. Identyfikuje się również jako osoba z osobowością borderline, chorobą afektywną dwubiegunową z psychozą, ADHD i kilkoma zaburzeniami lękowymi, zauważając, że jej dysocjacja związana z BPD od ciała została błędnie zinterpretowana jako dowód bycia osobą transpłciową. Podczas dziewięciu lat, w których żyła jako mężczyzna – najpierw jako genderfluid, potem niebinarna, a następnie jako mężczyzna – była hospitalizowana na oddziałach psychiatrycznych około szesnastu razy, głównie z powodu myśli samobójczych i samookaleczeń. Mówi, że jej terapeuci skupiali się na zachęcaniu do tranzycji, a nie na zajmowaniu się jej traumą, mówiąc jej, że tranzycja medyczna naprawi jej dyskomfort. Chociaż początkowo chciała przejść tranzycję medyczną, uznano ją za niestabilną psychicznie, a później, gdy została zakwalifikowana, odczuwała uporczywy strach, który powstrzymał ją przed rozpoczęciem testosteronu; jej chrześcijańska wiara również skłoniła ją do modlitwy i czekania. Doznała powtarzającej się presji ze strony transpłciowych rówieśników i sojuszników, aby przejść tranzycję medyczną, i półnielegalnie zmieniła swoje szpitalne i apteczne dokumenty na męskie pod imieniem Nicholas. Niedawne załamanie nerwowe i hospitalizacja skłoniły ją do refleksji, co doprowadziło ją do uświadomienia sobie, że bała się kobiecości z powodu swojej traumy, a nie dlatego, że była mężczyzną. Próbowała raz wcześniej zrezygnować, ale powróciła do transpłciowej tożsamości po sprzeciwie ze strony społeczności trans. Teraz akceptując siebie jako kobietę cis, Effie odkrywa, co kobiecość dla niej znaczy i przywraca swoje dokumenty na kobiece. Straciła wielu znajomych, ale zachowała bliskich, wspierających przyjaciół trans. Wspiera dorosłych, którzy przechodzą tranzycję, ale sprzeciwia się medykalizacji dzieci i osób z nieleczoną traumą, krytykując modele świadomej zgody, które, jak mówi, prawie pozwoliły jej uzyskać dostęp do testosteronu po minimalnej ocenie. Opowiada się za terapią skupioną na traumie i ostrzega, że jej schorzenia psychiczne mogłyby zostać niebezpiecznie zaostrzone przez testosteron.