Trudności i Nadzieja: Historia Detrans | Z Veerą
Byłam skłonna uwierzyć, że jestem mężczyzną, żeby siebie ocalić. Przeszłam mastektomię, terapię hormonalną i histerektomię – po czym zapytałam: gdzie jest to szczęście? Tranzycja mnie nie naprawiła; pogorszyła wszystko i odwróciła moją uwagę od traumy.
Przegląd
Veera, fińska YouTuberka, spędziła dzieciństwo w rodzinie zastępczej, zmagając się z przemocą i niestabilnością, wykorzystała anoreksję, by zatrzymać dojrzewanie, by później przyjąć transseksualne tożsamości od niebinarnej do trans mężczyzny. Po podwójnej mastektomii, testosteronie, prawnej zmianie płci i histerektomii, stała się zdysocjowana, pełna wściekłości i rozpaczy. Rozpoczęcie przyjmowania antydepresantów pod koniec 2019 roku dało jej wystarczającą jasność, by zrozumieć, że tranzycja pogłębiła, a nie rozwiązała jej traumę, i przeszła detranzycję w 2020 roku. Obecnie akceptuje swoje kobiece ciało, odrzucając presję dostosowania się do jakiegokolwiek ideału płci.
Pełne podsumowanie wideo
Veera dorastała w fińskiej rodzinie zastępczej, gdzie ciągła inwigilacja ze służb społecznych pozbawiła ją poczucia prywatności i osobistych granic. Jako pierwsza dziewczynka w zastępczej rodzinie chłopców, czuła ogromną presję, by być „wymarzoną dziewczynką”, podczas gdy była szczęśliwym chłopczycą, która nosiła chłopskie ubrania i bawiła się w lasach. Jej zastępcza matka zawstydzała ją i wyśmiewa za to, krzycząc, że nie jest ani dziewczyną, ani chłopcem, tylko jakimś „pieprzonym neutralem”, przez co czuła, że zawiodła w czymś fundamentalnym, po prostu istniejąc. W okresie dojrzewania, w wieku 13 lat, będąc już po śmierci swoich biologicznych rodziców i dziadka, samobójcza, pogrążona w depresji i okaleczająca się, odkryła treści pro-ana i wykorzystała ekstremalną utratę wagi, by zatrzymać rozwijające się ciało, zatrzymać miesiączki i uniknąć krwi, której nie mogła psychicznie znieść. Później zreinterpretowała tę anoreksję jako dysforię płciową, gdy w wieku dwudziestu kilku lat zetknęła się z ideologią trans. Przechodząc przez tożsamości od gender-fluid przez niebinarną do trans mężczyzny, wierzyła, że stanie się mężczyzną to jedyny sposób, by uciec od kobiecości i być bezpieczną po traumatycznych doświadczeniach jako młoda kobieta. Opłaciła podwójną mastektomię w prywatnej fińskiej klinice, zanim otrzymała oficjalną diagnozę z kliniki płci, ignorując ostrzeżenie terapeuty, że się spieszy. Pięć dni po operacji miała załamanie nerwowe, czując, że zbyt oddaliła się od „normalności”, ale stłumiła to uczucie i brnęła dalej. W systemie publicznym lekarz początkowo uznał, że jest zbyt straumatyzowana, by przejść tranzycję, by potem zmienić zdanie, ponieważ wydawała się wysokofunkcjonująca; rozpoczęła przyjmowanie testosteronu w 2017 roku w wieku 25 lat. Początkowo czuła spokój, pewność siebie i bezpieczeństwo, ale przez trzy lata stała się emocjonalnie stępiona, zdysocjowana i wypełniona wściekłością, w końcu mówiąc w centrum wsparcia dla osób trans, że widzi siebie jako potwora, na co usłyszała, że pomoże kolejna operacja. Po uzyskaniu prawnego statusu mężczyzny i całkowitej histerektomii, zapytała, gdzie jest obiecane szczęście i przywileje. Nagrywając wideopamiętniki w 2019 roku, usłyszała w sobie desperację i po rozpoczęciu przyjmowania leków na depresję zdała sobie sprawę, że tranzycja nie naprawiła jej życia, ale je pogorszyła. Detranzycję przeszła w ciągu 2020 roku, zmuszona poruszać się w systemie publicznym jako osoba tranzycjonująca z mężczyzny na kobietę, ponieważ Finlandia nie ma oficjalnej procedury detranzycji. Obecnie studiuje fotografię i akceptuje siebie jako biologicznie kobietę, nie utożsamiając się z żadnym stereotypem płciowym, porzuciła poszukiwanie bycia „normalną”, zamiast tego pozwalając sobie po prostu być jednostką, choć wciąż zmaga się z lękami o bezpieczeństwo i męską uwagą.