Koszt wczesnej medykalizacji: detransycja w dorosłości
W wieku 13 lat lekarze powiedzieli mi, że mam „żeński mózg”, i podali mi estrogen. Straciłem 15 cm wzrostu, wyrosły mi piersi, z których wyciekał płyn, i nie mogę pozwać, bo termin upłynął, gdy miałem 15 lat. To wciąż dzieje się z dziećmi.
Przegląd
Jonni Skinner, obecnie 22-letni, został poddany terapii estrogenem w wieku 13 lat i blokerom dojrzewania w wieku 14 lat po tym, jak terapeuta płci z Uniwersytetu Michigan przedstawił jego effeminatą tożsamość gejowską jako „stan neurologiczny”. Protokół medyczny pozostawił go z chorobą przewlekłą, zahamowanym wzrostem, ginekomastią i bez możliwości dochodzenia prawa, ponieważ termin przedawnienia dla błędów medycznych w Michigan minął, gdy miał 15 lat. Przemawiając publicznie, ostrzega, że ta sama ścieżka medyczna jest wciąż oferowana innym dzieciom.
Pełne podsumowanie wideo
Jonni Skinner, obecnie 22-letni, dorastał na wiejskich terenach południowo-zachodniego Michigan w konserwatywnej rodzinie luterańsko-baptystycznej. Od wczesnego dzieciństwa ciągnęło go do stereotypowo kobiecych zabaw – noszenia butów i makijażu swojej matki, zabawy w przebieranie – zachowania, które spotkało się z intensywnym homofobicznym znęcaniem i potępieniem ze strony męskich krewnych. Wychowany bez edukacji seksualnej i przesiąknięty religijnymi naukami przedstawiającymi homoseksualizm jako grzeszny, Jonni zaczął w wieku 10 lub 11 lat modlić się codziennie, aby Bóg usunął jego rodzące się pociąg do chłopców. Gdy prominentni, śledzeni przez niego w internecie, homoseksualni makijażyści zaczęli około 2014-2015 roku dokonywać tranzycji, opisując, jak stanie się kobietami położyło kres ich ostracyzmowi; Jonni doszedł do wniosku, że „zniknięcie w społeczeństwie jako heteroseksualna kobieta” jest lepsze niż życie jako gej. Już zdiagnozowany wcześniej z autyzmem i przez to będący w systemie opieki medycznej, Jonni został w wieku 13 lat skierowany przez swoją korepetytorkę, która sama brała hormony, do terapeuty płci na Uniwersytecie Michigan. Po sesjach indywidualnych, w których Jonni opowiadał o swoim lęku przed byciem effeminatym gejem, terapeuta powiedział jego matce „ma pani córkę” i zadał pytanie o „martwego syna czy żyjącą córkę”. W ciągu kilku miesięcy terapeuta skierował go do endokrynologa, który już podczas pierwszej wizyty, pomimo prawidłowych wyników badań krwi i braku patologii fizycznej, zdiagnozował „nieokreślone zaburzenie endokrynologiczne związane z okresem dojrzewania” i „wysoki wzrost”. Jonni, wciąż anatomicznie chłopiec, który późno dojrzewał, natychmiast w wieku 13 lat rozpoczął terapię estrogenem i spironolaktonem; w wieku 14 lat dodano bloker dojrzewania. Zanim to wszystko się stało, personel kliniki wysłał matkę i syna – z wizytówką z przypiętą karteczką – do fioletowego, nieoznakowanego sex shopu, aby kupili realistyczne silikonowe formy piersi i wkładki biodrowe, co Jonni wspomina jako wysoce seksualizowane i głęboko niekomfortowe doświadczenie dla dziecka. Protokół medyczny sprawił, że Jonni ciężko zachorował: skurcze mięśni tak intensywne, że upadał, spontaniczny wrzód pęcherza, uderzenia gorąca, ból w klatce piersiowej i ginekomastia z wyciekiem płynu, które lekarze bagatelizowali jako „witaj w kobiecości”. Nauczany w domu zgodnie z zaleceniem lekarza, aby uniknąć nękania, i tak opuścił większość dziewiątej klasy. Jego matka walczyła o usunięcie blokera dojrzewania, gdy miał 16 lat, ale Jonni pozostawał na estrogenie do 21. roku życia, wierząc, że ma „stan neurologiczny”, który tylko hormony mogą leczyć. W styczniu 2024 roku nowy endokrynolog zasugerował przerwę hormonalną; dwa miesiące później ujawnione pliki WPATH przekonały Jonniego, że został wprowadzony w błąd. Obecnie, po prawie dwóch latach od odstawienia estrogenu, wciąż cierpi na niski poziom testosteronu, bolesne masy kostne w miejscach płyt wzrostu, resztkową ginekomastię i żałobę po utraconym wzroście – mierzy 5'8" zamiast przewidywanych 6'2". Jonni nie może wnieść pozwu, ponieważ dwuletni termin przedawnienia dla błędów medycznych w stanie Michigan minął, gdy miał 15 lat. Przemawiając publicznie, podkreśla, że upór jego matki uchronił go przed operacją, która była już dyskutowana, zanim skończył 18 lat. Jego celem w dzieleniu się swoją historią jest zapobieżenie narzuceniu tej samej ścieżki medycznej innym dzieciom, mówiąc: „Robię się fizycznie chory na myśl, że coś takiego mogłoby spotkać inne dziecko”.