Jego proste pytania uwolniły mnie od mojej własnej tożsamości. Dziękuję @BillboardChris
Po 18 latach na estrogenie, zaczętym w wieku 16 lat, przekonałem się boleśnie: medyczna tranzycja nie leczy traumy z dzieciństwa — ją grzebie. Detransycja uratowała moje ciało i moje życie.
Przegląd
Airiel D. Salvatore, po 18 latach na estrogenie od 16. roku życia, dziękuje sprzed dwóch lat nagraniu Billboard Chrisa, Jamesa Lindsaya i Petera Boghossiana za proste, tabu-pytania, które pozwoliły mu w końcu zmierzyć się z tym, jak przemoc w dzieciństwie napędzała jego tranzycję. Detransycja ujawniła długoterminowe fizyczne i psychiczne koszty medykalizacji traumy, a teraz ma nadzieję podzielić się swoją historią, by pomóc innym.
Pełne podsumowanie wideo
Airiel D. Salvatore, mężczyzna rozmawiający z Billboard Chrisem, przypisuje dwuletniemu filmowi z udziałem Chrisa, Jamesa Lindsaya i Petera Boghossiana na Portland State University zasługę katalizatora, który w końcu „skłonił mnie do otwarcia się i zaczęcia słuchania innych ludzi”. Żyjąc w tym, co nazywa odizolowaną „bańką”, Airiel nigdy nie usłyszał prostych, tabuizowanych pytań – takich jak „Co to znaczy urodzić się w niewłaściwym ciele?” – które zadawali Chris i jego koledzy. Te pytania przebiły niekwestionowane przekonanie, że „musiał żyć i uchodzić za kobietę, żeby być szczęśliwy”, co doprowadziło go do detransycji po 18 latach przyjmowania hormonów odmiennej płci. Airiel rozpoczął tranzycję medyczną w wieku 16 lat w 2005 roku, blokując testosteron i przyjmując estrogen nieprzerwanie aż do dwóch lat temu. Ponieważ dojrzewanie zostało przerwane tak wcześnie, nigdy nie potrzebował depilacji laserowej; zarost, który teraz nosi, wyrósł dopiero po odstawieniu hormonów, gdy jego ciało wznowiło endogenną produkcję testosteronu. Fizyczny restart zbiegł się z emocjonalnym: doszedł do punktu wypalenia, depresji i lęku, który zmusił go po raz pierwszy do „podążenia za bólem” zamiast „przebijania się siłą” przez życie. W tym refleksyjnym stanie Airiel studiował rozwój we wczesnym dzieciństwie i skonfrontował się ze wspomnieniami przemocy ze strony rodzica. Jego ojciec, narkoman uzależniony od metamfetaminy, bezlitośnie z niego szydził zwrotami takimi jak „bądź mężczyzną” i „chcesz być małą dziewczynką?”, jednocześnie nieprzewidywalnie się wycofując. Airiel nauczył się dysocjować i zaczął w myślach powtarzać: „Chciałbym być dziewczynką; może wtedy by mnie tak nie traktował”. Z czasem ten dziecięcy mechanizm radzenia sobie skrystalizował się w przekonanie, że w istocie jest kobietą. Dopiero słysząc, jak osoby z zewnątrz kwestionują ideologię transpłciową, zdał sobie sprawę, że „postawił [ojca] w centrum swojego świata, nawet tego nie zauważając”, i w ciągu tygodnia od tego wglądu cała jego tożsamość „się rozpadła”. Od czasu detransycji Airiel zmaga się z uzależnieniem od marihuany, która początkowo pomagała mu radzić sobie, ale szybko stała się przeszkodą; jest trzeźwy od kwietnia i chce teraz mówić publicznie, zainspirowany przykładem Chrisa. Dostrzega, że jego przeżyte doświadczenie daje mu „supermoc”, której krytycy nie mogą łatwo zbyć, i ma nadzieję wywołać te same „fale”, które kiedyś dotarły do niego.