Doktorlar beni ameliyata zorladı
Vajinoplastiden uyandığımda bunun felaket olduğunu biliyordum. Doktorlar pişmanlığımı OKB olarak adlandırdı. Şimdi başkalarının bilmesi için konuşuyorum: pişman olmanız kötü biri olduğunuz anlamına gelmez ve yalnız değilsiniz.
Genel Bakış
Ritchie Herron, şiddetli ve tedavi edilmemiş OKB'si olan gay bir erkek, tıp profesyonellerinin kendisini 31 yaşında nasıl vaginoplastiye zorladığını, bunun sonucunda kronik ağrı ve cinsel his kaybı yaşadığını anlatıyor. Ameliyattan hemen sonra pişman olmuş, ancak cinsiyet kliniği tarafından gaslight'a maruz bırakılarak pişmanlığı akıl hastalığı olarak gösterilmiş ve taburcu edilmiş. Şimdi detransiyon yapmış olan Herron, başkalarını uyarmak ve pişmanlık duyanlara destek olmak için konuşuyor.
Tam Video Özeti
Ritchie Herron, vaginoplastiden uyandığı anda "işlerin feci şekilde ters gittiğini" anladığını anlatarak başlıyor. Ameliyat sonrası görüntüyü "sanki o bölgeyi bir hayvan ısırmış gibi" olarak tarif ediyor; morarmış, şişmiş et o kadar kötü yırtılmış ki "bir noktada sanki üç tane vajinam varmış gibi görünüyordu" diyor. Artık hissettiği tek şey "derin bir acı" ve orgazm yeteneğini tamamen kaybetmiş durumda. Cinsiyet kliniğine defalarca "Bundan pişmanım, bunu yapmamalıydım" dediğini, ancak kendisine "hayır, pişman değilsin" denildiğini ve pişmanlığının, önceden var olan OKB'sinin ve yeni teşhis edilen "dengesiz kişilik bozukluğu"nun bir belirtisi olarak çerçevelendiğini söylüyor. Bir yıl boyunca "gaslight"a maruz kaldıktan sonra, tam da karantina başlarken taburcu edilmiş ve kendini "sokağa atılmış" gibi hissetmiş. Geriye dönük baktığında, Richie aslında hiçbir zaman "içinde bir kadın gibi" hissetmediğini söylüyor. Onun yerine, şiddetli ve tedavi edilmemiş obsesif-kompulsif bozukluğu olan, eşcinsel çekimini porno ile "dua ederek uzaklaştırmaya" çalıştığı, ebeveyn boşanması ve sosyal izolasyon içeren kaotik bir yaşam geçmişine sahip 27 yaşında gay bir erkekmiş. Aldığı beş yıllık "cinsiyet terapisini" ideolojik bir koçluk olarak nitelendiriyor; her rahatsızlığı "cis-seksizm" veya "içselleştirilmiş transfobi" olarak yeniden yorumlayan queer teori üzerine bir "eğitim" olduğunu söylüyor. Ameliyat konusunda isteksizlik belirttiğinde, ameliyatı istemezse klinikten atılacağı konusunda uyarılmış; bu tehdit, aynı zamanda madde kötüye kullandığı ve son derece savunmasız olduğu bir anda gelmiş. "Cinsiyet değiştirme ameliyatı için ideal bir adaysınız" ifadesi o kadar sık tekrarlanmış ki, bu bir yarışmayı kazanmak gibi hissettirmeye başlamış. Richie, tıbbi yol haritasının neredeyse hiç gerçekçi bir risk tartışması olmadan sunulduğuna inanıyor. Kendisine hiç bahsedilmeyen komplikasyonları sıralıyor—idrara çıkmanı dayanılmaz acı veren üretra darlığı, doku ölümü, kalıcı erotik his kaybı— ve onam formunun "yeterince detaylı olmadığını" belirtiyor. Ayrıca sürreal bir ameliyat öncesi konsültasyonu anlatıyor: cerrah zar zor konuşmuş, baş hemşire sadece epilasyonu tamamlayıp tamamlamadığını kontrol etmiş ve sağlam erkek anatomisini son kez ameliyattan bir gece önce, kendisine "ben ne halt ediyorum?" diye sorduğu anda görmüş. Artık tüm süreci, kendisi gibi zihinsel hastalık ve izolasyondan umutsuzca kaçış arayan insanları sömüren bir "kandırma" biçimi olarak görüyor. İki buçuk yıl önce bu durumu kamuoyuyla paylaştığından beri Richie, "dolandırıcı", "faşist" ve "TERF" olarak saldırıya uğramış ve detransiyonerların imkansız standartlara tabi tutulduğunu, oysa transiyonerların hiç pişmanlık duymalarının gerekmediğini söylüyor. Konuşmasının hayatını kurtardığını ve ona bir amaç verdiğini vurguluyor: "Sadece insanların şunu bilmesini istiyorum, eğer pişmansanız, kötü bir insan değilsiniz." Ameliyatı düşünen herkese, "kendinize bir iyilik yapın ve bunu yapmayın" tavsiyesinde bulunuyor; istatistiksel kanıtların ameliyat sonrası intihar eğiliminin azalmak yerine arttığını gösterdiğini savunuyor. Bugün tekrar bir erkek olarak yaşıyor, bir ilişki içinde ve başkalarına kendi pişmanlıkları hakkında dürüst olma iznini vererek anlam buluyor.