Summary

Researchers interviewed six UK women who medically transitioned and later detransitioned, looking for shared themes. All had taken testosterone for 1 to 5 years, and four had had both breasts removed. Four themes emerged. First, hormones and surgery did not resolve their distress or change their sex. Second, they worried about the long-term health effects of testosterone. Third, their sense of belonging changed, and some felt more at home among women and lesbian communities. Fourth, detransition was an ongoing process, and their needs were mostly not met by health services. The authors call for careful whole-person assessment before transition, research on testosterone's long-term effects in women, and better support for people detransitioning. It gives a detailed picture of a few lives, but six similar, self-selected people cannot show how common this is.

Key findings

• Πήραν συνέντευξη έξι ενήλικες στο Ηνωμένο Βασίλειο που γεννήθηκαν γυναίκες, ηλικίας 21 έως 32 ετών. Όλοι είχαν πάρει τεστοστερόνη για 1 έως 5 χρόνια, ξεκινώντας σε ηλικίες 17 έως 24 ετών, τέσσερις είχαν αφαιρέσει και τους δύο μαστούς και είχαν αποχωρήσει από την αλλαγή φύλου 2 μήνες έως 5 χρόνια νωρίτερα.
• Η ιατρική μετάβαση είχε όρια: οι ορμόνες και οι επεμβάσεις δεν έλυσαν πλήρως τη δυσφορία φύλου ή τις υποκείμενες δυσκολίες ψυχικής υγείας, και ορισμένοι ένιωσαν περισσότερη δυσφορία, ή δυσφορία για το σώμα τους που είχε αλλάξει, μετά τις σωματικές αλλαγές.
• Οι ανησυχίες για τη μακροπρόθεσμη υγεία καθόρισαν αποφάσεις: η ανησυχία για τις άγνωστες επιδράσεις της τεστοστερόνης στο γυναικείο σώμα, όπως καρδιακοί κίνδυνοι, συρρίκνωση της μήτρας και υπογονιμότητα, συνέβαλε στην αποχώρηση και ένιωθαν ότι δεν είχαν ενημερωθεί σωστά εκ των προτέρων.
• Η αίσθηση του ανήκειν άλλαξε με τον χρόνο: πολλοί ένιωσαν περισσότερο τον εαυτό τους συνδεόμενοι με γυναίκες και λεσβιακές κοινότητες παρά ζώντας ως άνδρες, και ορισμένοι συνειδητοποίησαν ότι στενές ιδέες για το τι είναι γυναίκα είχαν διαμορφώσει την αρχική απόφασή τους για μετάβαση.
• Η αποχώρηση ήταν σύνθετη και συνεχής: έφερε πένθος, ενοχές και πρακτικά προβλήματα, όπως το να ζουν με πιο αρρενωπή εμφάνιση, και οι περισσότεροι βρήκαν τρόπους εκτός ιατρικής θεραπείας για να διαχειριστούν τη δυσφορία.
• Η υποστήριξη έλειπε ως επί το πλείστον: περιέγραψαν ανάγκες που δεν καλύπτονταν από γιατρούς και θεραπευτές και συχνά στράφηκαν σε διαδικτυακές κοινότητες αποχώρησης για πληροφορίες, πρακτικές συμβουλές και συναισθηματική υποστήριξη.
• Τέσσερις από τους έξι είχαν διάγνωση αυτισμού (ή, σε ένα σημείο της εργασίας, αυτισμού ή ADHD).

Abstract

The visibility and presence of people who have detransitioned following a gender transition is growing, with an increase in research on the needs and experiences of this group. This study presents a thematic narrative analysis of interviews from six females (M = 25.5 yrs; range = 21–32 yrs). All detransitioned after having at least one gender-affirming medical or surgical treatment as part of a gender transition in the UK. Four narrative themes were developed to capture how they made sense of their detransition: (1) the limits of medical transition, (2) the longer-term health implications, (3) the social limits of transition, and (4) detransition as an ongoing process. Participants discussed a range of emotional, practical, and other support needs, largely unmet by healthcare or other services. These findings highlight the importance of ensuring that people have realistic expectations of transition as part of a holistic assessment process. Long-term health outcome research is also needed, addressing the impact of testosterone on female anatomy and health specifically. Further clinical implications with those considering transition or detransition are discussed.

Conclusion

This research adds an in-depth analysis to the previous literature on detransition. Participants detransitioned because they found medical transition had limits to resolve distress, or to change their sex. The ongoing health implications and associated risks were also a factor for most. Participant perception of social group belonging often shifted after transition, sometimes linked to feminist values, or perhaps reflecting the normal developmental experiences and trajectory of adolescence and early adulthood as young people explore their identities in different social contexts. It is also possible that the experience of the physical limits of transition to transform them, left the social aspects feeling hollow, increasing social dysphoria related to the new gender. Detransition was a complex and individual, ongoing process, with a range of needs expressed. Implications for clinical practice with people considering transition and detransition were discussed.