Summary

In this short opinion piece, a hormone doctor at Beth Israel Deaconess and Harvard reacts to a US military health study in which about 30% of patients had stopped hormones within four years. He compares this with older figures, such as Dutch regret rates under 1%, which are weakened because 36% of people were lost to follow-up. He also points to surveys of detransitioners, who often never told their doctors. His argument is that care has changed: hormones are easier to get on consent alone, there are fewer mental health checks, and more patients are young, female-born or nonbinary. So old low regret figures may not hold, and detransition is probably rising. He urges full information about permanent effects before treatment, research comparing ways of providing care, and kind support for detransitioners. It is a reasoned expert opinion, not a study.

Key findings

• Οι Roberts και άλλοι (2022) βρήκαν ότι το 70% των 952 ασθενών από οικογένειες στρατιωτικών των ΗΠΑ (μέση ηλικία περίπου 19) έπαιρνε ακόμη ορμόνες μετά από 4 χρόνια: 81% των τρανς γυναικών αλλά μόνο 64% των τρανς ανδρών.
• Οι τρανς άνδρες είχαν περισσότερες από διπλάσιες πιθανότητες να σταματήσουν και όσοι ξεκίνησαν ορμόνες στα 18 ή αργότερα είχαν περίπου 1,7 φορές μεγαλύτερη πιθανότητα να σταματήσουν, αν και οι λόγοι διακοπής δεν ήταν γνωστοί.
• Ο συγγραφέας σημειώνει ότι τα ολλανδικά ποσοστά μεταμέλειας μετά από αφαίρεση όρχεων ή ωοθηκών (0,6% στις τρανς γυναίκες, 0,3% στους τρανς άνδρες) μπορεί να είναι πολύ χαμηλά, επειδή το 36% των ανθρώπων χάθηκε από την παρακολούθηση.
• Παραθέτει έρευνα στην οποία μόνο το 24% των ατόμων που αποχώρησαν το είπε στους γιατρούς τους, οπότε οι καταμετρήσεις που βασίζονται σε αρχεία κλινικών πιθανώς χάνουν πολλές περιπτώσεις.
• Υποστηρίζει ότι οι ορμόνες που δίνονται μόνο με συναίνεση, οι λιγότεροι έλεγχοι ψυχικής υγείας και η μετατόπιση προς ασθενείς που γεννήθηκαν γυναίκες και μη δυαδικούς κάνουν πιθανή την αύξηση της αποχώρησης.
• Καταλήγει ότι τα παλαιότερα χαμηλά ποσοστά μεταμέλειας και αποχώρησης μπορεί να μην ισχύουν για τους σημερινούς ασθενείς και καλεί για έρευνα που συγκρίνει τη φροντίδα μόνο με συναίνεση με την ολλανδική προσέγγιση ομάδας.

Conclusion

Irwig concludes that a proportion of transgender and gender-diverse patients discontinue hormone therapy, which endocrinologists may overlook because many who detransition stop attending clinics. Several factors give reason to believe detransition may increase and that low regret rates from earlier populations may no longer apply: rising numbers, the shift to the informed consent model, a likely smaller share receiving adequate mental health evaluation, and a shift toward more patients assigned female at birth and nonbinary. Endocrinologists should ensure patients receive adequate, comprehensive information on benefits and risks, especially irreversible effects. Research should compare outcomes of informed-consent and Dutch-style interdisciplinary models. Care for those who detransition should remain compassionate.