Summary

Detransition is often called rare. In this short opinion piece, Sarah Jorgensen argues that the rising number of young people who regret transition should be seen as harm caused by medical care, like past cases where drugs later proved harmful. She says the gender-affirming approach skips proper assessment, plays down risks, blames mental health problems mostly on stigma, and rests on weak evidence, as official reviews in Sweden, Finland and England found. She notes the main guidelines give little advice on detransition. She calls for open debate, more research, and recognition and support for detransitioners. It is a clear statement of concerns, but it is opinion, not new research. Its 10 to 30% figures come from a few studies that counted people stopping treatment, which is not the same as regret.

Key findings

• Η Jorgensen περιγράφει την αυξανόμενη αποχώρηση από την αλλαγή φύλου μεταξύ νέων ως βλάβη που προκαλείται από την ιατρική φροντίδα. Τη συγκρίνει με παλαιότερες ιατρικές βλάβες, όπως η βλάβη στις καρδιακές βαλβίδες από χάπια αδυνατίσματος, οι καρδιακοί κίνδυνοι από ορισμένα παυσίπονα και η κρίση των οπιοειδών.
• Αναφέρει μελέτες που υποδεικνύουν ότι 10 έως 30% όσων ξεκινούν ιατρική μετάβαση σταματούν μέσα σε 16 μήνες έως τέσσερα χρόνια. Σε μία έρευνα, μόνο το 24% όσων αποχώρησαν το είπε στην κλινική φύλου τους.
• Υποστηρίζει ότι τα χαμηλά ποσοστά μεταμέλειας προέρχονται κυρίως από ενήλικες που έλαβαν θεραπεία με αυστηρότερους κανόνες, από μελέτες όπου πολλοί εγκατέλειψαν και από στενούς ορισμούς της μεταμέλειας, όπως το αίτημα αναστροφής του νομικού φύλου ή της επέμβασης.
• Λέει ότι η αξιολόγηση ψυχικής υγείας συχνά απορρίπτεται ως «φύλαξη πύλης» (gatekeeping) και ότι το στίγμα χρησιμοποιείται για να εξηγηθούν η ψυχική νόσος και ο αυτισμός που συχνά ξεκίνησαν πριν από τη δυσφορία φύλου.
• Σημειώνει ότι η κύρια διεθνής κατευθυντήρια γραμμή για τη φροντίδα τρανς ατόμων (η 8η έκδοση της WPATH) δεν έχει κεφάλαιο για την αποχώρηση, μια βασική κατευθυντήρια γραμμή για τις ορμόνες δεν δίνει συμβουλές για ασφαλή διακοπή των ορμονών και μια παιδιατρική δήλωση των ΗΠΑ του 2018 δεν αναφέρει τη μεταμέλεια.
• Επισημαίνει τη Σουηδία, τη Φινλανδία και την Αγγλία, των οποίων οι επίσημες ανασκοπήσεις βρήκαν αδύναμα τεκμήρια, ως χώρες που μετακινήθηκαν ώστε να προηγούνται η ψυχοθεραπεία και η θεραπεία άλλων προβλημάτων ψυχικής υγείας για τους ανηλίκους.
• Καλεί για ανοιχτή συζήτηση, έρευνα και συνεργασία μεταξύ κλινικών ώστε η μεταμέλεια να γίνει πραγματικά σπάνια, και για την αναγνώριση των ατόμων που αποχώρησαν ως ανθρώπων που έχουν βλαφθεί από τη φροντίδα και χρειάζονται προσαρμοσμένη υποστήριξη.

Abstract

Although transition regret and detransition are often dismissed as rare, the increasing number of young detransitioners who have come forward in recent years to publicly share their experiences suggests that there are cracks in the gender-affirmation model of care that can no longer be ignored. In this commentary, I argue that the medical community must find ways to have more open discussions and commit to research and clinical collaboration so that regret and detransition really are vanishingly rare outcomes. Moving forward, we must recognize detransitioners as survivors of iatrogenic harm and provide them with the personalized medicine and supports they require.

Conclusion

The medical community must find ways to have more open discussions and commit to research and clinical collaboration so that regret and detransition really are vanishingly rare outcomes. Last, we must recognize detransitioners as survivors of iatrogenic harm and provide them with the personalized medicine and supportive care that they need.