Τι δείχνουν οι μελέτες

Το μεγαλύτερο μέρος της βιβλιογραφίας σε αυτή την κατηγορία είναι επιχείρημα, όχι δεδομένα. Το κεντρικό ηθικό ερώτημα είναι τι δικαιολογεί θεραπείες ανηλίκων που μπορεί να είναι μη αναστρέψιμες. Ο Gorin (2024) σημειώνει ότι το αρχικό ολλανδικό πρωτόκολλο στόχευε στη βελτίωση της ψυχικής και σωματικής υγείας και ότι οι συστηματικές ανασκοπήσεις στην Αγγλία, τη Σουηδία και τη Φινλανδία βρήκαν αδύναμα τεκμήρια για αυτά τα οφέλη. Μια νεότερη δικαιολόγηση που βασίζεται στους σωματικούς στόχους των ασθενών και την αυτονομία αντί στα οφέλη υγείας, κατά τον Gorin, αντιβαίνει στο καθήκον της ιατρικής να μην βλάπτει. Η αυτονομία υπό αυτή την έννοια σημαίνει επιλογή μεταξύ επιλογών που οι ιατροί μπορούν να δικαιολογήσουν. Δύο εργασίες, των Jorgensen (2023) και Entwistle (2021), επεκτείνουν αυτή την ανησυχία στη διακοπή της μετάβασης. Ο Jorgensen υποστηρίζει ότι η αυξανόμενη διακοπή της μετάβασης στους νέους πρέπει να αντιμετωπίζεται ως ιατρογενής βλάβη και ότι η όγδοη έκδοση της WPATH δεν έχει ειδικό κεφάλαιο για τη διακοπή. Ο Entwistle, πρώην ιατρός στην αγγλική υπηρεσία φύλου για νέους, υποστηρίζει ότι οι αφηγήσεις όσων διέκοψαν υποδεικνύουν αποφάσεις που ελήφθησαν με παραπλανητικές πληροφορίες για το όφελος και την ανάγκη.

Τα εμπειρικά τεκμήρια για τη συγκατάθεση είναι ισχνά αλλά συνάδουν με αυτές τις ανησυχίες. Σε κλινική των ΗΠΑ, 72 από 73 εφήβους (99%) είχαν τεκμηριωμένη συζήτηση για τη γονιμότητα πριν από αποκλειστές ή ορμόνες, ωστόσο μόνο 2 (3%) επιχείρησαν διατήρηση γονιμότητας (Nahata et al., 2017). Η μελέτη δεν αξιολόγησε αν οι έφηβοι κατανοούσαν τον κίνδυνο μόνιμης στειρότητας ή πώς μπορεί να αλλάξουν οι επιθυμίες τους. Σε συνεντεύξεις με 28 Καναδούς που διέκοψαν ή ανέστρεψαν τη μετάβαση, περίπου ένας στους τρεις εξέφρασε μεταμέλεια ή ανάμεικτα συναισθήματα. Η μεταμέλεια συχνά περιγραφόταν μαζί με αίσθημα ανεπαρκούς πληροφόρησης για κινδύνους και εναλλακτικές. Κάποιοι συμμετέχοντες ένιωθαν ότι η έλξη προς το ίδιο φύλο, το τραύμα, ο αυτισμός ή η ψυχική νόσος δεν είχαν διερευνηθεί, και ένας συγκατένευσε σε τεστοστερόνη κατά τη διάρκεια καθημερινής άδειας από ψυχιατρική κράτηση (MacKinnon et al., 2023). Ωστόσο οι περισσότεροι συμμετέχοντες εξακολουθούσαν να εκτιμούν ότι λαμβάνουν τις δικές τους αποφάσεις.

Όρια των τεκμηρίων

Τρία από τα πέντε στοιχεία είναι γνώμες ή φιλοσοφικά κείμενα χωρίς νέα δεδομένα, και ορισμένα έχουν δημοσιευμένες απαντήσεις. Οι δύο εμπειρικές μελέτες είναι μικρές. Η μία στηρίζεται σε σημειώσεις κλινικών και η άλλη σε αναδρομικές συνεντεύξεις με αυτοεπιλεγμένους συμμετέχοντες, και καμία δεν μέτρησε άμεσα την κατανόηση ή την ικανότητα λήψης αποφάσεων. Καμία μελέτη εδώ δεν έλεγξε πώς οι διαδικασίες συγκατάθεσης επηρεάζουν τα αποτελέσματα, τη μεταμέλεια ή τη μετέπειτα ικανοποίηση, που παραμένει το κεντρικό κενό.