Summary

Puberty blockers are often described as a "pause button" that gives teenagers time to think about their gender. This study from one Dutch clinic checked what actually happened to the 143 teens who started blockers there between 2010 and 2018. Almost all (87%) went on to cross-sex hormones, usually within a year. Only nine stopped blockers, and five of those (3.5%) no longer wanted gender treatment. The authors say the high rate of moving on may be because the clinic only chose teens very likely to continue. They openly say their study cannot tell whether blockers themselves make teens more likely to stay on the medical path. Many trans boys started blockers at about 16, when puberty was mostly over. Tracking stopped once hormones began, so the study tells us nothing about long-term health or later detransition.

Key findings

• Από 214 εφήβους στην κλινική του Leiden που ήταν αρκετά μεγάλοι και αρκετά προχωρημένοι στην εφηβεία, 143 (67%) κρίθηκαν κατάλληλοι για αναστολείς εφηβείας και όλοι ξεκίνησαν μεταξύ Νοεμβρίου 2010 και Ιανουαρίου 2018.
• 125 (87%) προχώρησαν σε ορμόνες του άλλου φύλου μετά από τυπικά 10 μήνες σε αναστολείς· 5 ήταν ακόμη πολύ μικροί για ορμόνες και 6 είχαν μεταφερθεί σε άλλες κλινικές.
• Εννέα έφηβοι (6%) σταμάτησαν τους αναστολείς. Τέσσερις από αυτούς ήθελαν ακόμη θεραπεία φύλου και σταμάτησαν λόγω παρενεργειών, προβλημάτων διάθεσης ή πρακτικών λόγων· ένας ξεκίνησε ξανά και τρεις ξεκίνησαν αργότερα ορμόνες ή φάρμακα για να σταματήσουν οι περίοδοι.
• Πέντε έφηβοι (3,5%) δεν ήθελαν πια θεραπεία φύλου. Οι λόγοι τους περιλάμβαναν την αίσθηση ότι είναι μη δυαδικοί, το ερωτευτικό ενδιαφέρον και προσωπικά ή οικογενειακά προβλήματα που εμπόδιζαν τη διερεύνηση των συναισθημάτων τους.
• Είκοσι έφηβοι παρέμειναν σε αναστολείς περισσότερο από όσο απαιτούσε το σχέδιο της κλινικής, συχνότερα λόγω ασταθούς οικογενειακής ή κοινωνικής ζωής, άλλων καταστάσεων όπως αυτισμός ή κατάθλιψη ή πρακτικών λόγων.
• Η τυπική ηλικία έναρξης ήταν 15 για τα τρανς κορίτσια και 16 για τα τρανς αγόρια, οπότε πολλοί ξεκίνησαν αργά στην εφηβεία ή μετά από αυτήν, όταν οι αναστολείς κάνουν λίγα σωματικά.
• Οι συγγραφείς παραδέχονται ότι η μελέτη τους δεν μπορεί να δείξει αν οι ίδιοι οι αναστολείς κάνουν πιο πιθανό να συνεχιστεί η δυσφορία φύλου.

Abstract

Gonadotropin-releasing hormone analogues (GnRHa) are recommended as initial treatment for adolescents diagnosed with gender dysphoria, providing time to follow gender identity development and consider further treatment wishes without distress caused by unwanted pubertal changes. This has been described as an extended diagnostic phase. However, there are also concerns about the physical, neurocognitive, and psychosocial effects of this treatment. In this retrospective study, we document trajectories after the initiation of GnRHa and explore reasons for extended use and discontinuation of GnRHa. Treatment was considered appropriate in 143 (67%) of the 214 adolescents eligible for GnRHa treatment by virtue of their age/pubertal status, and all started GnRHa (38 transgirls, 105 transboys; median age, 15.0 years [range, 11.1-18.6] and 16.1 years [range, 10.1-17.9]). After a median duration of 0.8 years (0.3-3.8) on GnRHa, 125 (87%) started gender-affirming hormones (GAH). Nine (6%) discontinued GnRHa, five of whom no longer wished gender-affirming treatment. Thirteen had used GnRHa for longer than required by protocol for reasons other than logistics and regularly met with a mental health professional during this time, supporting the use of GnRHa treatment as an extended diagnostic phase. In conclusion, the vast majority who started GnRHa proceeded to GAH, possibly due to eligibility criteria that select those highly likely to pursue further gender-affirming treatment. Due to the observational character of the study, it is not possible to say if GnRHa treatment itself influenced the outcome. Few individuals discontinued GnRHa, and only 3.5% no longer wished gender-affirming treatment.

Conclusion

A small number of adolescents discontinued GnRHa because they no longer wished gender-affirming treatment, showing that gender identity can still fluctuate on GnRHa in some adolescents; whether gender dysphoria would have subsided in more of them without GnRHa is uncertain. Some used GnRHa for a prolonged period while regularly meeting a mental health professional, consistent with GnRHa as an extended diagnostic phase. The great majority continued to gender-affirming hormones, possibly because eligibility criteria select those highly likely to pursue further treatment, and this should be taken into account when counselling adolescents and parents.