Summary

Low regret figures such as 0.3–0.6% are often quoted to show that detransition is rare. In this opinion piece, J. Cohn argues that the true rates are unknown. He sets four conditions for a sound study: long enough follow-up (published times to regret range from about 3 to over 10 years), few people lost along the way, clear definitions and suitable measures, and patients like today's, who are mostly teenage girls. None of the studies in a 2021 review of surgery regret followed at least 85% of people for 8 or more years. Studies reporting higher rates fail the same tests. It is a useful checklist for reading regret studies, but it offers argument, not new data. Some of its cut-offs are judgement calls, and the author works with SEGM (the Society for Evidence-Based Gender Medicine), which urges caution in youth gender medicine.

Key findings

• کوهن استدلال می‌کند نرخ قطع، دترنزیشن و پشیمانی پس از درمان پزشکی مرتبط با جنسیت معلوم نیست. او ادعا نمی‌کند نرخ‌های واقعی بالا یا پایین‌اند.
• ارقام پرتکرار پشیمانی 0.3 تا 0.6% عمدتاً از بزرگسالانی می‌آید که تحت قوانین قدیمی‌تر و سخت‌گیرانه‌تر درمان شدند، نه بیماران امروز که بیشتر نخستین‌بار در نوجوانی ناراحتی جنسیتی داشتند و بیشتر زن‌اند.
• زمان‌های منتشرشده تا پشیمانی یا دترنزیشن طولانی است: از حدود 3 سال در یک نظرسنجی از دترنزیشنرها تا میانگین نزدیک به 11 سال پس از برداشتن بیضه‌ها یا تخمدان‌ها در داده‌های هلند، و زمان معمول حدود 7.5 تا 8 سال در داده‌های سوئد.
• با کمینهٔ دقیق 8 سال، هیچ‌یک از مطالعات در یک مرور 2021 دربارهٔ پشیمانی از جراحی (بوستوس و همکاران) دست‌کم 85% از بیماران را پیگیری نکرد و همه را به‌مدت 8 سال یا بیشتر دنبال نکرد.
• مطالعاتی که فقط افراد همچنان مراجعه‌کننده به کلینیک جنسیت را می‌شمارند، یا فقط از کسانی که هنوز خود را ترنس می‌دانند نظرسنجی می‌کنند، گروه‌های کاملی را که پشیمان می‌شوند یا دترنزیشن می‌کنند از دست می‌دهند. در یک نظرسنجی فقط حدود یک‌چهارم دترنزیشنرها به درمانگر خود گفته بودند.
• مطالعاتی که نرخ‌های بالاتر گزارش می‌کنند، مانند قطع هورمون نزدیک به 30% ظرف چهار سال در داده‌های ارتش آمریکا، نیز به همان معیارها نمی‌رسند.
• کوهن نتیجه می‌گیرد کسانی که به گذار پزشکی فکر می‌کنند باید بدانند احتمال پشیمانی یا دترنزیشن نامعلوم است، به‌عنوان بخشی از رضایت آگاهانه به درمان.

Conclusion

The detransition rate is unknown. Existing studies claiming low regret or detransition rates (0.3-0.6%) are unreliable due to methodological flaws including: insufficient follow-up time (often shorter than observed median times to regret of 7.5-8 years), high loss to follow-up, inappropriate measurement instruments, and non-representative samples that differ from current patient populations. The frequently quoted extremely low rates are based on studies with adults who underwent extensive screening under older protocols, not the current adolescent-onset cohort with different characteristics. Until properly designed long-term studies are conducted with adequate follow-up duration, small loss to follow-up, appropriate definitions and measurement tools, and relevant samples, the true rates of discontinuation, detransition, and regret cannot be determined. This uncertainty should be communicated to patients and families as part of informed consent for gender-affirming medical interventions.