آنچه مطالعات نشان می‌دهند
برآوردها از اینکه افراد چند وقت یک‌بار گذار را متوقف یا بازمی‌گردانند از بسیار کمتر از 1% تا حدود 30% متغیر است، عمدتاً چون مطالعات چیزهای متفاوتی را می‌سنجند. مطالعات کلینیکی و ثبتی که بازگردانی‌های رسمی را می‌شمارند، کمترین ارقام را گزارش می‌کنند: 0.6% از زنان ترنس و 0.3% از مردان ترنس پس از برداشتن گناد هورمون‌های جنس تولد را از سر گرفتند در کوهورت آمستردام (Wiepjes و همکاران، 2018)، 2.2% از 681 بزرگسال سوئدی برای بازگرداندن تغییر جنسیت قانونی درخواست دادند (Dhejne و همکاران، 2014) و 21 نفر از 2467 سوئدی بعدها تغییر قانونی را بازگرداندند (Clark و همکاران، 2025). فراتحلیلی از 27 مطالعه جراحی پشیمانی را حدود 1% برآورد کرد (Bustos و همکاران، 2021). داده‌های نسخه به‌شدت واگرا هستند: 98% از 720 نوجوان هلندی در سن معمول 19–20 سال هنوز نسخه هورمون داشتند (van der Loos و همکاران، 2022)، اما در سوابق بهداشت نظامی آمریکا برآورد شد 30% در چهار سال تمدید را متوقف کرده بودند، و زنان مصرف‌کننده تستوسترون حدود 2.4 برابر بیشتر احتمال قطع داشتند (Roberts و همکاران، 2022). یک مرور سیستماتیک از 15 مطالعه کل پایگاه شواهد را با کیفیت بسیار پایین درجه‌بندی کرد (Feigerlova, 2025).
پیمایش‌های دترنزیشن‌کنندگان، که بیشترشان زن‌اند (69% تا 92%)، دلایل متنوعی را توصیف می‌کنند: احساس راحتی با جنس تولد (60%)، نگرانی از عوارض پزشکی (49%) و بازتفسیر پریشانی جنسیتی به‌عنوان ریشه‌دار در آسیب یا بیماری روانی (38%) (Littman, 2021). بسیاری نیازهای برآورده‌نشده را گزارش می‌کنند، و تنها 18% احساس حمایت کافی داشتند (Vandenbussche, 2022). در مقابل، پیمایشی که به افرادی محدود بود که همچنان خود را ترنس می‌دانستند، یافت 13% هرگز دترنزیشن کرده بودند، که بیشترشان به فشارهای بیرونی اشاره کردند (Turban و همکاران، 2021).
محدودیت‌های شواهد
پشیمانی در آمستردام به‌طور میانگین حدود 11 سال پس از آغاز هورمون‌ها (Wiepjes و همکاران، 2018) و در سوئد حدود 8 سال پس از تغییر قانونی (Dhejne و همکاران، 2014) پدیدار شد، در حالی که بسیاری از مطالعات بیماران را 2 تا 4 سال پیگیری می‌کنند. ریزش پیگیری قابل‌توجه است (36% در آمستردام) و تنها 24% از دترنزیشن‌کنندگان بررسی‌شده به پزشکان خود گفته بودند (Littman, 2021)، پس سوابق کلینیکی احتمالاً کم‌شماری می‌کنند. تعاریف از فاصله 90 روزه در نسخه تا بازگردانی قانونی رسمی متغیرند. بیشتر داده‌های پشیمانی پایین از بزرگسالانی می‌آید که با پروتکل‌های قدیمی‌تر و سخت‌گیرانه‌تر درمان شده‌اند، نه بیماران امروزی که عمدتاً نوجوان و دخترند (Cohn, 2023). پیمایش‌های دترنزیشن‌کنندگان نیز داوطلبان خودگزین را از جوامع آنلاین جذب می‌کنند، نمی‌توانند پاسخ‌ها را راستی‌آزمایی کنند و گروه مقایسه ندارند. هیچ‌یک از این دو دسته شواهد هنوز نرخ قابل‌اعتمادی از دترنزیشن یا پشیمانی را تثبیت نکرده است.