Summary
Bone density studies of puberty blockers (drugs that pause puberty) usually report averages. Sociologist Michael Biggs argued that averages hide the patients who matter most: those whose bone density falls into the abnormal range. He used individual data released with England's 2011–15 early puberty blocker study, covering 24 patients scanned after 2 years. On average, bone density fell well behind other teens of the same age and sex. About a third of patients had hip bone density low enough to count as low bone mass, found in only about 2 in 100 teens. More than a quarter had low spine density, and four were in the lowest 1 in 750. The study originally excluded children who already had low bone density, but this was relaxed in 2012. This is a short re-analysis of a small group with no data on broken bones, but it shows reassuring averages can hide worrying individual results.
Key findings
- این نامه اسکن‌های استخوان تک‌تک 24 نوجوان را در مطالعهٔ بلوکر بلوغ انگلستان (2011–15) دوباره تحلیل کرد، بخشی از گروه 31 نفره‌ای که در مقاله‌ای از 2019 توصیف شده بود.
- در طول 2 سال بلوکر بلوغ، تراکم متوسط استخوان به‌روشنی از نوجوانان هم‌سن و هم‌جنس عقب افتاد، تقریباً به اندازهٔ یک «گام» در مقیاس استاندارد در لگن و ستون فقرات.
- پس از 2 سال، حدود یک نفر از هر سه بیمار تراکم استخوان لگن به‌اندازه‌ای پایین داشت که غیرطبیعی شمرده شود، سطحی که فقط در 2.3% نوجوانان هم‌سن و هم‌جنس دیده می‌شود.
- بیش از یک‌چهارم تراکم استخوان ستون فقرات غیرطبیعی پایین داشتند و چهار نفر در پایین‌ترین 0.13% جمعیت بودند (حدود 1 در 750).
- احتساب قد بیماران گروه با امتیازهای بسیار پایین را از میان برنداشت.
- مطالعهٔ انگلستان در ابتدا کودکانی را که تراکم استخوانشان از پیش غیرطبیعی پایین بود کنار گذاشته بود. در 2012 این شرط سهل شد تا درمان «در شرایط استثنایی» ممکن شود، با وجود خطر استخوان‌های شکننده در سال‌های بعد.
- بیگز استدلال می‌کند شکستگی‌ها باید به‌عنوان عوارض جانبی ثبت شوند، و از پیشنهادهای اسکن کمتر استخوان یا تغییر بازه‌های طبیعی برای این گروه انتقاد می‌کند.
Conclusion
Biggs concludes that after 2 years of GnRHa, up to a third of patients had abnormally low bone density (Z-score below −2, the lowest 2.3% for sex and age), with a few in the lowest 0.13%. This undermines Joseph et al.'s reassuring conclusions. He calls their recommendations to reduce DXA monitoring and to redefine reference ranges for this cohort 'surprisingly complacent'. He argues that, rather than altering a measure that gives inconvenient findings, practitioners of puberty suppression must record fractures as adverse events. Whether cases of repeated fractures are exceptional is unknown because clinicians have not collected the relevant data.