آنچه مطالعات نشان می‌دهند
کوهورت‌های بالینی هیچ بهبود قابل‌اندازه‌گیری در پریشانی جنسیتی یا سلامت روان با مسدودکننده‌های بلوغ نشان نمی‌دهند. نخستین مطالعه پروتکل هلندی افت مشکلات رفتاری و افسردگی را گزارش کرد (مشکلات گزارش‌شده توسط والدین در محدوده بالینی از 44% به 22% افت کرد)، اما پریشانی جنسیتی و تصویر بدن تغییر نکرد (de Vries و همکاران، 2011). مطالعه مداخله زودهنگام انگلستان روی 44 نوجوان 12–15 ساله به‌طور دقیق گزینش‌شده هیچ تغییری در پریشانی هیجانی، خودآسیبی، کیفیت زندگی یا پریشانی جنسیتی نیافت (Carmichael و همکاران، 2021)، و یک کوهورت 94 نفری با بودجه NIH آمریکا در طول دو سال هیچ تغییر قابل‌اندازه‌گیری نیافت، با 18% افسردگی متوسط یا شدید در آغاز و 23% در دو سال (Olson-Kennedy و همکاران، 2025). مرورهای رسمی همسو هستند: فراتحلیلی از 10 مطالعه همه شواهد سلامت روان، پریشانی جنسیتی و استخوان را با قطعیت بسیار پایین درجه‌بندی کرد (Miroshnychenko و همکاران، 2025)؛ مرورهای یورک برای بازبینی Cass درباره پریشانی جنسیتی یا سلامت روان نتیجه‌ای نگرفتند (Cass Review, 2024)؛ و به‌روزرسانی جست‌وجوی NICE هیچ مطالعه مسدودکننده واجدشرایط تازه‌ای نیافت (Zepf و همکاران، 2024). مسدودکننده‌ها همچنین به‌ندرت به‌عنوان توقفی خنثی عمل می‌کنند: 98% (Carmichael و همکاران، 2021)، 87% (Brik و همکاران، 2020) و 100% (de Vries و همکاران، 2011) به هورمون‌های جنسیت مخالف رفتند.
پیامدهای جسمی نشانه‌های آسیب را نشان می‌دهند. تراکم استخوان در طول سرکوب از همسالان عقب می‌ماند؛ در یک بازتحلیل، حدود یک‌سوم بیماران پس از دو سال تراکم لگن غیرطبیعی پایین داشتند (Biggs, 2021). در حدود 28 سالگی، زنان درمان‌شده با تستوسترون بازیابی شده بودند، در حالی که مردان درمان‌شده با استروژن تراکم پایین ستون فقرات را حفظ کردند، با 9–18% بسیار پایین‌تر از محدوده طبیعی (van der Loos و همکاران، 2023). هیچ‌یک از 29 زن ترنسی که مسدودکننده را در اوایل بلوغ آغاز کرده بودند در جراحی اسپرم بالغ نداشتند (de Nie و همکاران، 2022)، و یک پیش‌چاپ کوچک بافت بیضه‌ای کوچک‌شده و نابالغ را گزارش کرد (Murugesh و همکاران، 2024). حفظ باروری به‌ندرت استفاده شد: 2 نفر از 73 نوجوان، با وجود مشاوره تقریباً همه‌گیر (Nahata و همکاران، 2017).
محدودیت‌های شواهد
هیچ کارآزمایی تصادفی‌شده‌ای وجود ندارد و تقریباً همه مطالعات فاقد گروه مقایسه درمان‌نشده‌اند، پس تغییرها را نمی‌توان از بلوغ، درمان همزمان یا گزینش جدا کرد. نمونه‌ها کوچک‌اند، ریزش سنگین است (37% فقدان داده افسردگی در دو سال در کوهورت آمریکا؛ 14 نفر از 44 نفر باقی‌مانده در سه سال در انگلستان)، و بیشتر کوهورت‌ها پیش‌غربال‌شده، کلینیک‌محور و تنها تا آغاز هورمون‌ها پیگیری شده‌اند. مطالعات استخوان تراکم را می‌سنجند نه شکستگی؛ مطالعات باروری بافت را بررسی می‌کنند نه باروری؛ پیامدهای بلندمدت اساساً بررسی نشده‌اند.