Finse landelijke cohortstudie van 2.083 onder-23-jarigen die werden verwezen vanwege gender (1996-2019), vergeleken met 16.643 gematchte controles. Gender-verwezen adolescenten toonden significant hogere psychiatrische morbiditeit dan controles zowel voor (45,7% vs. 15,0%) als ≥2 jaar na verwijzing (61,7% vs. 14,6%). Degenen die na 2010 werden verwezen hadden grotere psychiatrische behoeften dan eerdere cohorten. Onder adolescenten die medische geslachtsverandering ondergingen, nam de psychiatrische morbiditeit aanzienlijk toe tijdens de follow-up – stijgend van 9,8% naar 60,7% bij feminiserende geslachtsverandering en van 21,6% naar 54,5% bij masculiniserende geslachtsverandering. Na correctie voor eerdere psychiatrische behandeling hadden alle gender-verwezen adolescenten vergelijkbaar verhoogde risico's op psychiatrische morbiditeit, met hazard ratios ongeveer drie keer hoger dan vrouwelijke controles en vijf keer hoger dan mannelijke controles. Concludeert dat ernstige psychiatrische morbiditeit veel voorkomt bij gender-verwezen adolescenten, vaker lijkt voor te komen bij hen die werden verwezen na de recente stijging in verwijzingen, en dat psychiatrische behoeften niet afnemen na medische geslachtsverandering.

Dit Noorse cohortonderzoek onder 1.258 jongeren die werden doorverwezen naar het Nationale Centrum voor Genderincongruentie, toonde aan dat 22% werd ontslagen zonder genderbevestigende medische behandeling. Van degenen die met testosteron begonnen, detransitioneerden 18 vrouwen (11 vanwege het stoppen van transgenderidentiteit). De studie benadrukt het hoge voortzettingspercentage van puberteitsremmers naar hormonen (97%), wat zorgen oproept over het pijplijneffect, en onderstreept de noodzaak van langdurige follow-up gezien de verschillende behandelingspaden, waaronder detransitie.

Dit grootschalige onderzoek van Engelse huisartsenregistraties vond een 50-voudige (5000%) toename van geregistreerde genderdysforie/incongruentie bij kinderen en jongeren van 0-18 jaar tussen 2011 en 2021. De prevalentie steeg van 0,16 naar 8,3 per 10.000 personen, waarbij de stijging het meest uitgesproken was bij bij geboorte als vrouw geregistreerde personen na 2014. Het onderzoek vond ook hoge percentages van gelijktijdig voorkomende psychische aandoeningen - 52,7% had dossiers van angst, depressie of zelfbeschadiging. Medische interventies waren relatief ongewoon, met 4,7% die puberteitsremmers kregen voorgeschreven en 8,0% die cross-sekshormonen kregen voorgeschreven. De auteurs wijzen op de dringende behoefte aan betere geestelijke gezondheidsondersteuning voor deze populatie.

Deze systematische review en meta-analyse uit Archives of Disease in Childhood onderzocht 10 studies over puberteitsremmers voor jongeren met genderdysforie. De auteurs vonden "aanzienlijke onzekerheid over de effecten van puberteitsremmers" met alleen "zeer lage zekerheid" voor uitkomsten zoals globale functie, depressie en botmineraaldichtheid. Vergelijkende observationele studies leverden bewijs met zeer lage zekerheid, en voor-na-studies toonden ook zeer lage zekerheid. De auteurs concluderen dat "methodologisch rigoureuze prospectieve studies nodig zijn" voordat deze interventies met vertrouwen kunnen worden aanbevolen.

Dit uitgebreide systematische overzicht en meta-analyse evalueerde 24 studies over genderbevestigende hormoontherapie (GAHT) voor personen jonger dan 26. Het overzicht vond overwegend "zeer lage zekerheid" van bewijs met betrekking tot genderdysforie, algemene functie en depressie. Hoewel één studie lagere kans op depressie (OR 0,73) suggereerde, werd dit beoordeeld als bewijs met lage zekerheid. De auteurs concludeerden: "Er is aanzienlijke onzekerheid over de effecten van GAHT en we kunnen de mogelijkheid van voordeel of schade niet uitsluiten. Methodologisch rigoureuze prospectieve studies zijn nodig om bewijs met hogere zekerheid te produceren."

Dit artikel betoogt dat de zwakke bewijsbasis en diepgaande gevolgen van genderbevestigende interventies voor jongeren een gevoelige psychoanalytische verkenning vereisen. Het bekritiseert hoe sociaal-politieke trends diepgaande verkenning van waarom jongeren medische transitie zoeken, framen als 'verboden' of conversietherapie. De auteur merkt op dat politiek gedreven clinici degenen die de betekenis van trans-identificatie onderzoeken, verkeerd weergeven, de zwakke bewijsbasis en serieuze risico's minimaliseren terwijl ze psychische pijn onder genderdysforie verhullen.

Een kwalitatief onderzoek van zes Britse vrouwen (leeftijd 21-32 jaar) die detransitioneerden na medische interventies. Vier narratieve thema's kwamen naar voren: de beperkingen van medische transitie bij het oplossen van dysforie, langetermijngezondheidszorgen over testosteron, sociale uitdagingen van het leven als mannen en detransitie als een doorlopend proces. Deelnemers meldden onvervulde ondersteuningsbehoeften en benadrukten het belang van realistische verwachtingen over transitieresultaten.

Dit Finse onderzoek van negen detransitioners (7 vrouwelijk, 2 mannelijk) vond dat allemaal meldden dat hun initiële transitie niet werd gedreven door een echte transgenderidentiteit, maar door onopgeloste psychologische stressoren, waaronder jeugdtrauma, seksueel misbruik, eetstoornissen en borderline persoonlijkheidssymptomen. Alle zeven vrouwen hadden 'grote' spijt met een gemiddelde spijttijd van 7 jaar. Retrospectief identificeerden patiënten dat de behoefte aan transitie voortkwam uit rijpingsuitdagingen en hechtingsproblemen, niet uit genderdysforie. De studie benadrukt het cruciale belang van een grondige psychologische evaluatie vóór medische interventie.

Analyse van jongens die puberteitsremmers gebruiken, toont aanhoudende schade aan spermatogoniale stamcellen, wat wijst op onomkeerbare onvruchtbaarheid zelfs na stopzetting.

Een retrospectieve studie gebruikmakend van de TriNetX-database (56 Amerikaanse zorgorganisaties, meer dan 90 miljoen patiënten) onderzocht het risico op zelfmoord en zelfbeschadiging na genderbevestigende chirurgie. De studie vergeleek 1.501 volwassenen die genderbevestigende chirurgie en spoedbezoeken hadden met controlegroepen. Belangrijkste bevindingen: personen die een genderbevestigende operatie ondergingen hadden een 12,12 keer hoger risico op een zelfmoordpoging dan personen zonder operatie (3,47% vs 0,29%); vergeleken met controlegroepen met tubal ligatie/vasectomie was het risico 5,03 keer hoger vóór propensity matching en 4,71 keer hoger na matching (3,50% vs 0,74%); de resultaten waren consistent bij gebruik van faryngitis-controles. De studie concludeert dat patiënten die een genderbevestigende operatie hebben ondergaan een significant verhoogd zelfmoordrisico vertonen, wat de noodzaak benadrukt van uitgebreide psychiatrische ondersteuning na de ingreep.

Een onafhankelijke systematische review in opdracht van NHS England in het VK, waarbij meer dan 100 onderzoeken naar genderidentiteitsdiensten voor jongeren onder de 18 worden geëvalueerd. Het vertegenwoordigt een hoog niveau van kritiek op affirmatieve zorgmodellen, waarbij methodologische tekortkomingen in bestaand onderzoek worden benadrukt. Het concludeerde dat het bewijs voor puberteitsremmers en cross-sekse hormonen "opmerkelijk zwak" of van lage kwaliteit is, met een gebrek aan gerandomiseerde onderzoeken, risico's zoals botdichtheidsverlies en onzekere mentale gezondheidsvoordelen.

Deze systematische review in het Journal of Sexual Medicine onderzocht bestaand onderzoek naar detransitiepercentages onder individuen die geslachtsbevestigende hormonale behandelingen hebben aangevraagd of gestart. De review vond significante hiaten in de literatuur en identificeerde potentiële bronnen van bias in verschillende datasets. De auteur merkt op dat ondanks recent bewijs dat wijst op voordelen van geslachtsbevestigende procedures, opkomende eisen voor detransitie en rapporten van spijt kritische kennislacunes aangeven. De review benadrukt de noodzaak van betere langetermijnfollow-upstudies om de ware prevalentie van detransitie en de onderliggende oorzaken ervan te begrijpen.

Gepubliceerd in het Hastings Center Report, bekritiseert deze bio-ethische analyse de verschuiving van op bewijs gebaseerde rechtvaardigingen voor pediatrische genderbevestigende zorg naar "autonomie-gebaseerde" argumenten die een beroep doen op "verlichamelijkingdoelen". De auteur stelt dat recente systematische reviews hebben geconcludeerd dat het wetenschappelijke bewijs onzeker is, wat ertoe leidt dat sommigen gezondheidsverbetering als doel opgeven en in plaats daarvan interventies rechtvaardigen door middel van patiëntenautonomie. Gorin concludeert dat deze autonomie-gebaseerde argumenten de plaats van autonomie in klinische besluitvorming verkeerd begrijpen en patiënten daardoor blootstellen aan het risico van medische schade.

Dit artikel betoogt dat de werkelijke tarieven van detransitie, stopzetting en spijt onbekend zijn vanwege aanzienlijke tekortkomingen in bestaand onderzoek. Het bekritiseert veel geciteerde studies voor problemen zoals korte follow-upperiodes (omdat spijt jaren kan duren om naar boven te komen), hoge uitvalpercentages bij follow-up en het gebruik van steekproeven die de recente toename van adolescente gevallen niet weerspiegelen. De auteur concludeert dat claims van zeer lage spijtpercentages onbetrouwbaar zijn en dat deze onzekerheid van cruciaal belang is voor geïnformeerde toestemming.

Dit onderzoek onder 68 adolescenten in een genderkliniek (47% autistisch) toonde aan dat bijna een derde (29%) hun verzoek om medische transitie veranderde. Veranderingen kwamen vaker voor bij niet-binaire jongeren en werden beschouwd als een 'niet ongebruikelijk' onderdeel van het genderonderscheidingsproces. Het meest voorkomende patroon was het intrekken van een verzoek en het later hervatten ervan.

Een enquêteonderzoek onder 78 jonge volwassenen uit de VS (18-33 jaar) die zich eerder als transgender identificeerden en minstens zes maanden daarvoor waren gestopt met die identificatie. De studie vond dat de meeste deelnemers (83%) sociale transitiestappen hadden genomen en 68% medische transitiestappen. Belangrijkste bevindingen: minder dan 17% voldeed aan DSM-5-criteria voor kinderlijke genderdysforie, terwijl 53% meende dat snel optredende genderdysforie op hen van toepassing was; 91% was geboren als vrouw; deelnemers rapporteerden hoge percentages psychiatrische diagnoses vóór trans-identificatie; de psychische gezondheid verbeterde sterk na detransitie, met afnames in zelfbeschadiging en genderdysforie; de meest voorkomende reden voor aanvankelijke trans-identificatie was het verwarren van psychische problemen of trauma-reacties met genderdysforie; redenen voor detransitie wepiegelden innerlijke veranderingen eerder dan externe druk. De studie suggereert dat detransitie zowel mogelijk als voordelig is voor sommige individuen.

Dit commentaar betoogt dat het 'genderbevestigingsmodel' iatrogene schade veroorzaakt, zoals blijkt uit het groeiende aantal jonge mensen die terugkeren van hun transitie. De auteur bekritiseert het model voor onvoldoende psychologische beoordeling, het bagatelliseren van medische risico's en het vertrouwen op zwak bewijs. Het roept op om degenen die terugkeren te erkennen als overlevenden van medische schade en dringt aan op open debat en onderzoek naar de langetermijneffecten van transitie bij jongeren, waarbij wordt opgemerkt dat veel Europese landen nu voorzichtiger benaderingen hanteren.

Dit onderzoeksrapport belicht het groeiende internationale debat over medische transitie voor minderjarigen. Terwijl Amerikaanse medische instanties 'genderbevestigende zorg' onderschrijven, dringen verschillende Europese landen (Zweden, Finland, Verenigd Koninkrijk) aan op voorzichtigheid vanwege bewijzen van lage kwaliteit. Het artikel betwist de bewering van een medisch consensus, wijzend op systematische reviews die aantonen dat het bewijs voor hormonale behandelingen bij adolescenten van 'lage' of 'zeer lage' kwaliteit is en merkt het gebrek aan langetermijnresultaatgegevens op.

Dit artikel betoogt dat detransitie over het hoofd is gezien door onderzoekers en clinici, wat heeft geleid tot onvervulde gezondheidsbehoeften. De auteurs roepen op tot robuust, niet-gepolitiseerd onderzoek om de diverse ervaringen van mensen die detransitioneren te begrijpen, en merken op dat huidige studies worden beperkt door korte follow-upperiodes en selectiebias. Ze benadrukken dat het verbeteren van de zorg voor mensen die detransitioneren een noodzakelijk onderdeel is van uitgebreide genderzorg en uiteindelijk alle transpersonen ten goede zal komen door een beter begrip van langetermijnresultaten te bieden.

Deze casestudy beschrijft de ervaring van een vrouw die detransitie heeft ondergaan en die na een borst masculiniserende mastectomie zwanger werd en diepe rouw en psychische nood ervoer vanwege haar onvermogen om borstvoeding te geven. Het rapport benadrukt het gebrek aan geïnformeerde toestemming met betrekking tot het verlies van de borstvoedingsfunctie, het slechte begrip van zorgverleners en de emotionele belasting van de moeder.

Dit onderzoek onder 952 personen in het Amerikaanse militaire gezondheidszorgsysteem volgde de voortzettings-/stopzettingpercentages van cross-sekse hormonen. Terwijl ongeveer 70% het hormoongebruik minstens 4 jaar voortzette, was het stopzettingpercentage (staken) 30% - aanzienlijk hoger voor transmascule personen (35,6% stopzetting) in vergelijking met transfemiene (19%). Volwassenen die na 18 jaar met hormonen begonnen, hadden een stopzettingpercentage van 35,6%. Opmerkelijk is dat bijna 26% (1 op 4) van degenen die als minderjarige begonnen, de behandeling stopte. Deze bevindingen suggereren dat stakingspercentages hoger kunnen zijn dan doorgaans in de literatuur wordt aangehaald en onthullen belangrijke verschillen naar geslacht en leeftijd bij aanvang.

Deze online enquête onder 237 mensen die detransitie hebben doorgemaakt (92% vrouw) vond aanzienlijke onvervulde behoeften. Belangrijke redenen voor detransitie waren het besef dat dysforie samenhing met andere problemen (70%), gezondheidszorgen (62%) en dat de transitie de dysforie niet verminderde (50%). Belangrijke behoeften waren psychologische ondersteuning bij comorbide aandoeningen en spijt, medische hulp bij complicaties en sociaal contact met andere detransitioners. Velen meldden een gebrek aan steun, negatieve ervaringen met zorgverleners en afwijzing door de LHBT-gemeenschap.

Overzicht van studies die aantonen dat transvrouwen 9-31% voordelen behouden in spiermassa, kracht en hemoglobine na hormoontherapie, vanwege onomkeerbare effecten van mannelijke puberteit.

Een Britse audit van eerstelijnszorg voor 68 transgenderpatiënten vond geen consistente nationale richtlijnen voor monitoring, wat leidde tot ondermaatse zorg voor tot twee derde van de patiënten. De studie onthulde lange wachttijden voor gespecialiseerde diensten, hoge percentages van gelijktijdig voorkomende psychische aandoeningen en een 20% stopzetting van hormonen, waarbij meer dan de helft van degenen die stopten detransitie of spijt noemden. De auteurs roepen op op bewijs gebaseerde eerstelijnszorgstandaarden.

Deze casestudie van een jonge volwassen vrouw die detransitieerde, benadrukt de complexiteit van de ontwikkeling van genderidentiteit. De patiënt had een voorgeschiedenis van trauma, autisme en psychische comorbiditeiten. De auteur benadrukt de noodzaak van een grondige psychologische beoordeling en een voorzichtige, geïndividualiseerde aanpak voor jongeren met genderdysforie, waardoor identiteitsverkenning mogelijk wordt zonder voortijdige medicalisering.

Van 175 volwassenen die werden ontslagen uit een Britse genderkliniek, voltooide slechts 56% het geplande traject; 59% kreeg alle gewenste behandelingen (94% hormonen, 48% chirurgie). 22% viel uit, 19% werd snel opnieuw doorverwezen. Neuroontwikkelingsomstandigheden, kinderjarenteisteringen, aanhoudende geestelijke gezondheids- of stofproblemen voorspelden slechtere resultaten. De auteurs dringen aan op meer gepersonaliseerde, trauma-informele zorg.

Deze studie rapporteert vervolggegevens van de grootste steekproef tot nu toe van jongens die klinisch werden verwezen voor genderdysforie (n=139). In de kindertijd werden de jongens beoordeeld op een gemiddelde leeftijd van 7,49 jaar en opgevolgd op een gemiddelde leeftijd van 20,58 jaar. Van de 139 jongens werden 17 (12,2%) geclassificeerd als persisters en 122 (87,8%) als desisters. Gegevens toonden dat klinisch verwezen jongens met genderidentiteitszorgen een hoog percentage desistentie en een hoog percentage bifiele/androfiele seksuele oriëntatie hadden.

Dit onderzoek onder 100 mensen die hun transitie stopten (69% vrouw) vond verschillende redenen om te stoppen, waaronder meer comfort met hun geboortegeslacht (60%), zorgen over medische complicaties (49%) en het besef dat hun dysforie verband hield met andere problemen zoals trauma of geestelijke gezondheidsproblemen (38%). Opmerkelijk is dat 23% homofobie of moeite met het accepteren van aantrekking tot hetzelfde geslacht als een factor noemde. Een meerderheid (55%) vond dat hun eerste evaluatie voor de transitie onvoldoende was, en slechts 24% had hun clinici op de hoogte gebracht van hun stopzetting.

Deze studie st stelt de eerste systematische typologie van genderdetransitie voor om inconsistenties aan te pakken in de manier waarop het concept door clinici en onderzoekers is toegepast. De typologie categoriseert detransitie op basis van het al dan niet stoppen met identificeren als transgender na het staken van transitiegerelateerde interventies. De auteur bespreekt implicaties voor zorgverleners en benadrukt de noodzaak van klinische richtlijnen specifiek voor detransitioners. Het artikel verkent ook mogelijkheden om detransitie te voorkomen en benadrukt de uitdagingen waarvoor clinici staan bij de behandeling van mensen met genderdysforie. Het concludeert dat detransitie een opkomend maar slecht begrepen fenomeen is dat gespecialiseerde gezondheidszorg en verder onderzoek vereist.

Dit artikel benadrukt het groeiende aantal individuen dat probeert te stoppen of terug te keren van een gendertransitie. De auteurs stellen dat ondanks deze trend er een aanzienlijk gebrek is aan onderzoek, klinische begeleiding en ondersteuning voor deze populatie. Zij merken op dat hoewel er uitgebreide protocollen bestaan voor transitie, er geen zijn voor degenen die terugkeren, en roepen op tot dringende aandacht voor de klinische en onderzoeksbehoeften van deze groep.