Alle verhalen

Twee zelfmoordpogingen op haar 29e, en toen detransitioneren

Vrouw · Gedetransitioneerd129
Deze verhalen zijn samengevat met behulp van AI.

Op Reddit delen mensen vaak hun ervaringen in meerdere reacties of posts. Om deze informatie toegankelijker te maken, verzamelt detrans.ai al die verspreide stukjes in één, gemakkelijk te lezen samenvatting en tijdlijn. Alle systeemprompts zijn genoteerd op de prompts-pagina.

Soms kan AI hallucineren of dingen stellen die niet waar zijn. Maar over het algemeen zijn de samengevatte verhalen nauwkeurige weergaven van de originele reacties van gebruikers.

Samenvatting

Ik ben een gedetransitioneerde vrouw die een wrok koestert tegen mijn eigen transitie en nu wil dat de transzorg wordt hervormd om toekomstige detransitioners te verminderen. Ik deed twee zelfmoordpogingen in het jaar dat ik 29 was, één vóór en één een paar maanden na mijn detransitie. Ik leef nog met onomkeerbare veranderingen — een A-cup borst die ik niet kan betalen om te laten verwijderen, een diepe stem en gelaatstrekken waar ik niet meer om ben gaan geven om het vol te houden. Ik leun op de steun van mijn moeder en werk aan zelfvertrouwen via sporten en zelfacceptatie. Ik ben kritisch over kinderen die puberteitsremmers krijgen of geopereerd worden.

Volledig verhaal

I am female, and I detransitioned at some point before my 29th year, a year in which I attempted suicide twice — once before my detransition and again a few months after it. That year broke something in me, and also gave me a way to keep going: I tell myself that if I ever want to die again, I can remember that someday I will die anyway, and that death is very likely permanent. Whether you see it as an eternal rest or a new adventure, it will happen on its own schedule, so there is no need to rush it. I resent my personal transition. I want to see trans healthcare reformed so that fewer people end up detransitioning in the future. I am wary of children being put on puberty blockers or steered into surgeries — when I see a child claiming a non-binary identity, I assume outside influence and I hope the doctors leave their body alone. Physically, I am still dealing with the consequences of what I did to my body. I have long eyelashes, puffy lips, an a-cup chest I would need roughly $20,000 to have surgically removed, and a voice that will never be as deep as my father's. To cope, I had to give up all attachment to my appearance — I decided that when you don't care what you look like, you can try anything. I work out, keep my back straight, experiment with hairstyles, and I am working on confidence. I tell other people in my position that plenty of women are attractive with flat chests, deep voices, angular features, or facial hair (which can be removed with a few years of full-time work), and that modelling agencies specifically seek out unconventional faces. I also believe people get calmer and clearer-headed as they age, which does not solve problems outright but puts you in the right mindset to solve them. I lean on my mother, who I know will always see me as her daughter, and I am glad I have a loving relationship with her. I am still awkward walking around — a lot of mismatched vibes — but I am working on it, and I try to remember that my opportunity to be a confident, happy woman is not lost, only delayed.