Deze verhalen zijn samengevat met behulp van AI.
Op Reddit delen mensen vaak hun ervaringen in meerdere reacties of posts. Om deze informatie toegankelijker te maken, verzamelt detrans.ai al die verspreide stukjes in één, gemakkelijk te lezen samenvatting en tijdlijn. Alle systeemprompts zijn genoteerd op de prompts-pagina.
Soms kan AI hallucineren of dingen stellen die niet waar zijn. Maar over het algemeen zijn de samengevatte verhalen nauwkeurige weergaven van de originele reacties van gebruikers.
Samenvatting
Ik ben een gedetransitioneerde, zich non-binair identificerende man-geboren veteraan van de oorlog in Irak die transitioneerde (uit de kast in 2014, ongeveer drie jaar HRT) en later detransitioneerde, omdat ik door gezondheidsproblemen niet kon doorgaan met hormonen of operaties. Ik worstel al vijftien jaar dagelijks/wekelijks met suïcidale gedachten, schat mijn zelfmoordrisico op 70-80%, en vroeg in 2019 een radicaalfeministische gemeenschap om hulp of ‘opties over hoe ik in vrede moet sterven’. Mijn transitie werd gedreven door PTSS (gediagnosticeerd in 2009, dienstgerelateerd door mijn uitzending naar Irak), een geschiedenis van ernstig pesten en fysiek geweld door mannen, en een gewelddadig huwelijk dat in 2013 eindigde. Ik identificeer me nu als non-binair, steun radicaal feminisme en probeer mijn trans-verleden te verzoenen met gender-kritische opvattingen. Ik heb spijt van de tijd en het geld die ik heb besteed aan proberen door te gaan voor vrouw, en voel dat mijn leven in de wacht is gezet.
Volledig verhaal
I was born male and identified as trans (MTF). I came out in 2014 and had overwhelming support from my family, but felt like a pariah in the trans, veterans, and LGBQ communities. I was on HRT for about three years and feel it improved my mood and made life more bearable, but due to health concerns (most surgery, not just trans-related) I am unable to undergo surgery or take hormones. I have had a vasectomy. I wear women's jeans and shirts in public because they fit my body better (I'm a size 6 and rail thin). I don't know how to use makeup; trying it felt unnatural and pronounced stares that exacerbate my PTSD and anxiety. I use men's bathrooms because using women's while presenting female felt incredibly awkward. I don't view my transness as sexual but as the answer to 'Why am I uncomfortable in my own body?' I support radical feminism and, as a writer, believe the best distinction between 'man' and 'woman' is biology, as male and female. I do not like being called a man, or he, or him, feeling these terms are akin to re-victimization. I have no interest in invading female/women's spaces. I was diagnosed with PTSD in 2009 and am service-connected for depression, in connection with a deployment to Iraq and support for OEF (Afghanistan). I am an Iraq war veteran. I left my marriage in 2013 after four years of emotional and psychological abuse from a partner diagnosed with OCPD; my biggest regret is not leaving sooner. I have been struggling with suicidal ideation on a weekly/daily basis for the last fifteen years, gauge my suicide risk at 70-80%, and asked the community for options on how to die in peace. I have transitioned and detransitioned. I have been bullied by men, boys, and males almost my entire life: concrete blocks thrown at my head, hit in the head with a fire log, physically assaulted by other soldiers, called variations of gay in school, made fun of for liking feminine things, and forced to live with misogynistic, sexist comments and rape culture because I was perceived as 'one of the boys.' Being identified with those who abused me causes emotional pain, like being publicly confused for my abuser. I haven't had sex or pursued a serious relationship in almost seven years. I worry about being around children to avoid contributing to confusion around trans identities. I have had to sacrifice a large amount of personal identity, feeling guilty about using a feminine name for fear of misrepresentation and appropriation of women's identities, and I am emotionally and mentally exhausted from constant 'misgendering' and reliving trauma. I put my life on hold waiting for 'surgical and hormonal rapture into a normal life' and am finding it hard to pick back up. I have PTSD that keeps me from getting out and being around people. I can't have surgery, am about twice the age of someone I replied to, and am stuck in the opposite space from them; I call myself non-binary. I believe we've all been programmed by mainstream media.