Deze verhalen zijn samengevat met behulp van AI.
Op Reddit delen mensen vaak hun ervaringen in meerdere reacties of posts. Om deze informatie toegankelijker te maken, verzamelt detrans.ai al die verspreide stukjes in één, gemakkelijk te lezen samenvatting en tijdlijn. Alle systeemprompts zijn genoteerd op de prompts-pagina.
Soms kan AI hallucineren of dingen stellen die niet waar zijn. Maar over het algemeen zijn de samengevatte verhalen nauwkeurige weergaven van de originele reacties van gebruikers.
Samenvatting
Ik ben een gedetransitioneerde vrouw die zich ongeveer tien jaar als homoseksuele man identificeerde, maar nooit medisch is getransitioneerd en nooit als man doorging. Ik begrijp nu dat mijn dysforie en mijn drang om te masculiniseren voortkwamen uit geïnternaliseerd vrouwenhaat, homofobie en afgunst op mannen — ook afgunst op hoe dikke mannen werden behandeld ten opzichte van dikke vrouwen. Ik heb nooit een operatie of hormonen gehad, dus er zijn geen onomkeerbare medische veranderingen of vruchtbaarheidsproblemen te melden. Ik heb nu een butch/femme-relatie met een partner die mij aantrekkelijk vindt zoals ik ben, wat ik als levensveranderend omschrijf. Ik pleit ervoor dat geslachtsdysforie in de kindertijd vaak voorkomt bij homoseksuele kinderen en dat jezelf accepteren beter is dan proberen te veranderen. Ik werk nog steeds aan de onderliggende oorzaken van mijn dysforie en zeg dat ik nog steeds psychisch worstel, maar ouder ben en mezelf beter ken.
Volledig verhaal
I was a very sex-dysphoric child and have always been masculine in general. I found out what being trans was around 2009/2010, when I was a teenager, and I put everything into it. Knowing there was a 'way out' made my internal dysphoria — probably rooted in misogyny — ten times worse, because it was easier to say my 'transness' was the reason I was miserable instead of facing all the things I already hated about myself.
I identified as a gay man for years. For a long time I thought I was attracted to men, but it took me a while, and some unpleasant sexual experiences, to recognize that I wasn't actually attracted to them — I was envious of them. I think I was reconciling my homosexuality with how unattractive I found the idea of being a lesbian: 'I'm still gay, but a man now,' that kind of thing. Internalized misogyny and homophobia were definitely part of it, though I'm still figuring out all the underlying causes.
I also used to be really fat — 'tlc special fat,' as I put it — and I envied the fact that fat men were treated better than fat women. That connection only became clear to me years after losing weight and growing older. Envy played a large part in my own desire to escape my body.
I never medically transitioned, and therefore never truly passed. I never fit in as a man. I did not look like them, I did not act like them, and the more men I surrounded myself with and tried to emulate, the more I realized you are not 'actually' something you have to force yourself to be. I did this for a decade. Nobody ever saw me as a man. One of the biggest things for me in not medically transitioning — and something that took me a while to fully accept — was that I was never going to be a man, only a transman, which are very different things.
What helped me was realizing that childhood sex dysphoria is pretty common in gay children. Thinking back to how I was as a child only reinforced my then-current state of mind of 'I am trans and always have been' — but I wasn't; I was masculine and always have been. I don't 'feel' like a woman, I just am one. I am now in a 'heteronormative' butch/femme relationship, and finding somebody who thought I was sexually attractive as I was, as my body was, was transformative for me. There is nothing wrong with, or disgusting about, being a butch woman. In my opinion it's always more damaging to try and change who you are rather than accept it.
I've spent time advising younger people considering transition: I tell them they can always transition when they're older and their brain is more developed, but detransitioning is much harder, and I've urged them to make sure they don't have an idealized view of what transitioning entails.