Alle verhalen

Een snor gehouden, een naam gehouden, geen testosteron

Vrouw · Gedesisteerd112
Deze verhalen zijn samengevat met behulp van AI.

Op Reddit delen mensen vaak hun ervaringen in meerdere reacties of posts. Om deze informatie toegankelijker te maken, verzamelt detrans.ai al die verspreide stukjes in één, gemakkelijk te lezen samenvatting en tijdlijn. Alle systeemprompts zijn genoteerd op de prompts-pagina.

Soms kan AI hallucineren of dingen stellen die niet waar zijn. Maar over het algemeen zijn de samengevatte verhalen nauwkeurige weergaven van de originele reacties van gebruikers.

Samenvatting

Ik identificeerde een tijd als transmasc/non-binair maar desisteerde zonder ooit medisch te transitioneren of testosteron te nemen. Ik veranderde mijn naam in een neutrale en heb die gehouden, en ik heb nooit de behoefte gevoeld om als mijn geboortesekse door te gaan. Ik worstel met het gevoel dat mijn ervaringen niet 'echt' zijn wanneer de transgemeenschap spijtoptanten als verwaarloosbaar voorstelt. Ik blijf gedesisteerd, voel me prettig in mijn geboortesekse en ben actief in het steunen van anderen bij rouw over transitiegerelateerde beslissingen. Ik heb een zichtbare snor die ik gedeeltelijk heb laten lasercen en nog steeds scheer.

Volledig verhaal

I identified with a transmasc/non-binary identity for a while but never got deeply involved in the trans community and eventually desisted. I never medically transitioned and have never been on testosterone. I changed my name to a neutral one because I disliked my birth name, which is masculine-leaning, and I kept that name change. Changing names is common in my country. I have a visible mustache; I had some of it lasered off but I still shave. My voice sits in a slightly lower register — still clockable as female or somewhat androgynous — and I have been told it sounds like a woman's voice. I've dealt with the feeling that my experiences 'could not be REAL' when seeing trans community posts calling famous gender-nonconforming people 'eggs' or saying regretters are so rare they shouldn't matter, which made me doubt my past experiences and feel like I shouldn't be real. I've engaged with detransition/desistance discussions, offering reassurance that grief lessens with time, that decisions made at the time were tools to cope, and that framing things as 'I did this to myself' can be a way of owning one's own narrative.