Deze verhalen zijn samengevat met behulp van AI.
Op Reddit delen mensen vaak hun ervaringen in meerdere reacties of posts. Om deze informatie toegankelijker te maken, verzamelt detrans.ai al die verspreide stukjes in één, gemakkelijk te lezen samenvatting en tijdlijn. Alle systeemprompts zijn genoteerd op de prompts-pagina.
Soms kan AI hallucineren of dingen stellen die niet waar zijn. Maar over het algemeen zijn de samengevatte verhalen nauwkeurige weergaven van de originele reacties van gebruikers.
Samenvatting
Ik identificeerde me vanaf mijn 14e als FtM en was bijna 22 toen ik begon te twijfelen, nadat ik sinds oktober 2020 testosteron nam en top surgery had gepland. Het werken aan mijn trauma deed mijn dysforie vervagen, en ik stopte met hormonen, besefte dat ik geen operatie wilde en identificeerde me niet meer met het FtM-deel van mijn leven. Ik identificeer me nu als agender en gendernonconform, ben ambivalent over hoe anderen me zien en voel dat ik gewoon mezelf ben. Ik heb er spijt van dat ik mijn trauma niet heb aangepakt vóór de transitie en wou dat iemand me had gezegd dat te doen. Ik vind dat transitie bekritiseerd kan worden om de schade die het veroorzaakt zonder helemaal verboden te worden, en dat volwassenen fouten moeten mogen maken als onderdeel van opgroeien.
Volledig verhaal
I identified as FtM from age 14 and was nearly 22 when I started questioning. I had been on testosterone since October 2020 but had kind of stopped taking it. I had pretty severe gender dysphoria from a relatively young age — I did not feel like a woman and I did feel like a man. I socially transitioned for a few years before starting hormones and had plans for surgery. It wasn't until top surgery became a very real possibility that I realized something didn't feel right. Being called male no longer felt right, but being female didn't feel right either. I considered being nonbinary but didn't see myself that way either. The idea of just being a gender-nonconforming woman scared me for a lot of reasons. I have a lot of trauma to work through. I had been thinking for about a month about maybe detransitioning. I was okay being seen as male or female or whatever, it just wasn't *right*. I didn't know who or what I was.
I started actually working through my trauma, and my dysphoria started going away. I realized I didn't really want surgery, and I wasn't sure about hormones either. I did some soul searching and realized I don't "feel like" anything anymore — I'm just me. I'm pretty ambivalent towards how other people see me: male, female, both, neither, it's all okay with me. I guess I still am technically trans/not cis, since I identify as agender and gender-nonconforming, but I don't identify with the transgender FtM part of my life anymore. I wish someone had told me to focus on my trauma before I ever started transitioning in the first place. I have no idea how to "feel like" a woman or a man or anything else — I don't feel like anything, I just feel like me. I think you can criticize something for the harm it causes without completely banning it, and allowing adults to make mistakes allows for growth as a person, because making mistakes is how you learn and grow.