Alle verhalen

Top surgery op 18, en nu heet het dat reconstructie niet meer kan

Vrouw · GedetransitioneerdTransitie 15 → Detransitie 23534
Deze verhalen zijn samengevat met behulp van AI.

Op Reddit delen mensen vaak hun ervaringen in meerdere reacties of posts. Om deze informatie toegankelijker te maken, verzamelt detrans.ai al die verspreide stukjes in één, gemakkelijk te lezen samenvatting en tijdlijn. Alle systeemprompts zijn genoteerd op de prompts-pagina.

Soms kan AI hallucineren of dingen stellen die niet waar zijn. Maar over het algemeen zijn de samengevatte verhalen nauwkeurige weergaven van de originele reacties van gebruikers.

Samenvatting

Ik ben een gedetransitioneerde vrouw. Ik begon rond mijn 15e met transitioneren, nam vanaf mijn 18e ongeveer vier jaar testosteron, kreeg op mijn 18e een top surgery en detransitioneerde op mijn 23e; nu ben ik 24. Ik heb diep spijt dat ik mijn borsten ben kwijtgeraakt — deels door borsttrauma en operatiecomplicaties waardoor reconstructie naar verluidt niet meer mogelijk is — en het maakt me depressief en ik voel me er onaantrekkelijk door, al ben ik onlangs wel begonnen met het onderzoeken van reconstructiemogelijkheden in New Jersey. Ik ben al ruim een jaar van de testosteron af. Ik worstel met een diepe stem en leefde aanvankelijk een 'dubbelleven', waarbij ik me alleen in het weekend als vrouw presenteerde en door de week als mannelijke leraar werkte. Inmiddels ben ik uit de kast gekomen bij minstens één ondersteunende baas en heb ik een zomerbaantje als vrouw gehad. Ik zoek een detrans-gemeenschap in de regio NJ/NYC omdat ik me eenzaam voel, en het zien van de vooruitgang van andere detransitioners hielp me te geloven dat ik weer als vrouw door zou kunnen gaan.

Volledig verhaal

I am a detransitioned woman (FTMTF) who started my social transition around age 15 and began testosterone at 18, staying on it for about four years. I decided to detransition at 23 and have now been off testosterone for over a year; I am currently 24. I began experimenting with presenting as female again — shaving my beard, wearing wigs, and wearing makeup — and I love looking like a woman again. For a while I lived what I called a double life: presenting as a woman only on weekends while going to my job at a school as 'Mr. ___' Monday through Friday, which felt like a chore and a disguise and negatively affected my mental health. I work with kids as a teacher and worried about confusing them or people thinking I had transitioned into a woman; I also felt I got more respect presenting as a man in an academic setting, though colleagues may have read me as a gay man because of how I talk and act. Before detransitioning I was insecure about my deep voice from testosterone and asked about vocal exercises; my voice is still deep enough that people sometimes second-guess my gender, though I have big hips and a curvy backside so people usually recognize me as female. I got top surgery at 18 and now deeply regret losing my breasts — I had a lot of trauma on my chest and complications during recovery, so reconstruction was said not to be an option, and padding makes me uncomfortable because it's obvious. Thinking about it makes me very depressed and I feel not sexy in my body because of it. I have been exploring breast reconstruction again at 24, partly so people won't stare at my chest or question my gender given my voice, but I'm also hesitant about going through surgery again and worried about cost and availability in New Jersey. I came out about my detransition to my boss at my school job before starting a summer camp job — my first time ever working as a woman — and she was very supportive and understanding; I still hadn't come out as detrans at my school job. I wear wigs daily and was looking for an affordable glueless human-hair wig. Seeing other detransitioners' progress pictures on this page helped me come out of my shell, express my femininity, and believe I could pass as a girl again; getting 'femmed up' healed a part of me I didn't know needed healing. I've been reaching out for detrans friends in the NJ/NYC area because I feel lonely, and I've thanked others for sharing their stories and offered encouragement that 'we will heal.'