Alle verhalen

Borstoperatie en twee jaar testosteron, dan een goedgekeurde hysterectomie die nooit werd gedaan

Vrouw · Gedetransitioneerd142
Deze verhalen zijn samengevat met behulp van AI.

Op Reddit delen mensen vaak hun ervaringen in meerdere reacties of posts. Om deze informatie toegankelijker te maken, verzamelt detrans.ai al die verspreide stukjes in één, gemakkelijk te lezen samenvatting en tijdlijn. Alle systeemprompts zijn genoteerd op de prompts-pagina.

Soms kan AI hallucineren of dingen stellen die niet waar zijn. Maar over het algemeen zijn de samengevatte verhalen nauwkeurige weergaven van de originele reacties van gebruikers.

Samenvatting

Ik ben een gedetransitioneerde vrouw die als man leefde, twee jaar hormonen nam, een borstoperatie (top surgery) onderging en dekking voor een hysterectomie accepteerde maar die nooit liet uitvoeren. Ik detransitioneerde nadat ik besefte dat ik getransitioneerd was om te ontsnappen aan kindertrauma en relatietrauma, waaronder psychisch en seksueel misbruik, dat me mijn vrouwelijke identiteit deed haten. Ik ben ongeveer anderhalf jaar van de hormonen af en leef nu als androgyne vrouw, maar de meeste trans vrienden lieten me vallen en feministische kringen zien me als beschadigd en misvormd, waardoor ik het gevoel heb nergens bij te horen. Ik pleit nu stevig voor degelijke psychiatrische screening vóór hormonen of operaties en bekritiseer het versneld doorsluizen naar blijvende ingrepen. In mijn eigen verhaal worden sinds mijn detransitie geen suïcidale gedachten of zelfbeschadiging beschreven.

Volledig verhaal

I am a detransitioned female. I was always very gender-nonconforming as a child. I have a history of psychological and sexual abuse, and childhood and relationship-based trauma that made me grow to hate my female identity because I associated it with being weak and inferior — I didn't realize one could be female AND strong. As trans stuff became popular on the internet, I got sucked into it and concluded I must be trans; I now understand I was using transition as an escape so I wouldn't have to face the trauma I held, much of which tied back to my birth sex. I was funneled through the system quickly: I signed a piece of paper with no evaluation and, bam, hormones. I was on hormones for 2 years. After about a year on hormones I had top surgery, same fast-tracked procedure. My doctor also offered me paperwork for a hysterectomy and phalloplasty; I accepted the hysterectomy and received coverage but got cold feet, never booked the surgery, and was afraid of it causing sexual dysfunction. Four years after the onset of my trans-ness I realized the whole thing was rooted in trauma, and I detransitioned. I have been off hormones for about a year and a half now and am living as an androgynous woman. Since detransitioning, most of my trans friends have turned their backs on me — friends silently abandoning me. I tried to get more involved in feminist circles, but a lot of people there seem to view me as a damaged, mentally ill, and disfigured woman. I feel like neither "side" wants me and it's creating a lot of self-loathing. I'm afraid of entering LGBT spaces now, even though I'm not straight, out of fear of mistreatment. I do still have a few friends and a supportive partner who don't mind how I appear, but I feel like I will always be visibly different, which makes going out and not being self-conscious hard; I wonder how noticeable it is in public. I have come to believe people need to be properly screened before being offered major, life-altering surgeries and hormones. I think the current trans community and the idea of fast-tracking people into permanent, body-altering procedures means people slip through the cracks of a broken system that pushes people along for fear of being seen as "-phobic" or "gatekeeping," and hides the fact that people detransition at all. I believe people who end up in this position are more victims of an ideology than sick monsters. We detransitioners need support, not to be told we are damaged.