Alle verhalen

Masculien sinds haar kindertijd, op het werk voor een man aangezien

Vrouw · Gedetransitioneerd122
Deze verhalen zijn samengevat met behulp van AI.

Op Reddit delen mensen vaak hun ervaringen in meerdere reacties of posts. Om deze informatie toegankelijker te maken, verzamelt detrans.ai al die verspreide stukjes in één, gemakkelijk te lezen samenvatting en tijdlijn. Alle systeemprompts zijn genoteerd op de prompts-pagina.

Soms kan AI hallucineren of dingen stellen die niet waar zijn. Maar over het algemeen zijn de samengevatte verhalen nauwkeurige weergaven van de originele reacties van gebruikers.

Samenvatting

Ik ben een gedetransitioneerde vrouw die als vrouw is geboren, mijn hele leven masculien overkwam en te horen kreeg dat masculien zijn betekende dat ik trans was. Ik gebruikte bijna 5 jaar wisselend testosteron en ben er nu ongeveer anderhalf jaar af, met een lagere stem, gezichtstrekken en gezichtsbeharing die ik dagelijks scheer. Ik had nooit borstdysforie en bond alleen om door te gaan voor man; ik ben meer dan een jaar geleden gestopt met binden. Nu word ik ongeveer wekelijks op het werk met hij/hem aangesproken, en als man worden gezien door de HRT-veranderingen geeft me echte dysforie en doet meer pijn dan toen ik trans was. Ik heb gemengde gevoelens — wat spijt, wat dankbaarheid — maar ik houd mijn masculiene presentatie en ben niet van plan die te veranderen voor het comfort van anderen.

Volledig verhaal

I was born female and presented masculine even before I ever transitioned — that masculine expression has always been how I am, not something that started with transition. I was gendered correctly as a woman back then, so my presentation alone was never the problem. I came to be led to believe that my masculinity inherently meant I could be trans, and I was sadly mistaken about that. I started testosterone and was on and off it inconsistently for nearly 5 years. I never actually had dysphoria about my chest; I only bound because I thought I had to in order to pass, and binding hurt. I stopped binding a little over a year ago, and if I had known that even my chest wouldn't affect how people perceive me, I would have stopped binding a long time ago. I've been off testosterone for about a year and a half now. The changes from HRT are what skew how people read me: my voice is lower than average, and I have facial features and some facial hair growth from testosterone. I shave my face every day — without it there's no noticeable stubble to anyone else, but enough for me to notice. I don't shave my legs. I present masculine, and I've had to come to terms with my masculine expression and the fact that I'm still a woman and was wrong about being a man, just because I'm masculine. I get gendered correctly on the phone, so I know most of the misconception about me comes from my appearance rather than my voice. Since detransitioning, I get he/him'd at least once a week at work by associates who have otherwise heard me referred to with she/her. That misgendering now hurts more than it did when I was actually trans, because now it's a reminder that my body has been changed in ways I can't fully undo. The dysphoria I experience when I'm perceived as male because of characteristics changed from HRT is detrimental to my mental health. Parts of me regret transitioning, and parts of me are grateful I had the freedom to transition — it helped me find peace in my identity, even though it came at a cost. I'm not going to sacrifice my masculine expression to appease people's ignorance about what a woman can look like. Cis women have been butch forever, and my problem is not with my butch presentation, because I've presented this way forever, even pre-transition. My view now is that transition isn't the answer just because someone is gender nonconforming, and I wish I'd been told that masculinity alone doesn't make someone a man.