Deze verhalen zijn samengevat met behulp van AI.
Op Reddit delen mensen vaak hun ervaringen in meerdere reacties of posts. Om deze informatie toegankelijker te maken, verzamelt detrans.ai al die verspreide stukjes in één, gemakkelijk te lezen samenvatting en tijdlijn. Alle systeemprompts zijn genoteerd op de prompts-pagina.
Soms kan AI hallucineren of dingen stellen die niet waar zijn. Maar over het algemeen zijn de samengevatte verhalen nauwkeurige weergaven van de originele reacties van gebruikers.
Samenvatting
Ik ben opgevoed als katholiek in een kwetsend, vrouwenhatend gezin en omdat ik niet wist dat homo zijn een optie was, begreep ik mijn aantrekking tot meisjes en mijn masculiniteit als een mannelijke ziel in een vrouwenlichaam. Ik transitioneerde en ging volledig door voor man, voelde me sociaal meer op mijn gemak, maar ervoer nooit de gendereuforie die transmannen beschrijven en er voelde altijd iets niet goed. Toen ik mijn geïnternaliseerde vrouwenhaat heroverwoog, besefte ik dat ik misschien altijd een butch lesbienne in ontkenning was geweest, en nu ben ik aan het detransitioneren: ik experimenteer met ‘zij’-voornaamwoorden en vrouwenkleding bij goede vrienden terwijl ik werk aan het accepteren van mijn lichaam. Er worden geen operaties of medische details genoemd en geen suïcidale gedachten beschreven.
Volledig verhaal
I was raised Catholic in what I describe as an abusive and misogynistic household. From a young age I was attracted to girls and was masculine, but because I didn't know being gay was an option, I understood myself as having a male soul in a female body. I never missed being female and I hated puberty, always desiring male secondary sex characteristics and a male body. When trans identity became more accepted in mainstream society, I felt it described me and I accepted it for years. I lived as a man and passed completely as male; I felt a lot more at ease in society as a man and was less anxious in social interactions when perceived as male. However, something still felt off and I never felt the gender euphoria that trans men describe — it was underwhelming getting what I thought I wanted for years. I never fully dissected my internalized misogyny or why I wanted to be a man so badly. My lack of enthusiasm about transitioning made me reconsider my life and choices, and I realized I may have always just been a butch lesbian in denial in a society where that isn't presented as an option. I'm not looking forward to being seen as aggressive or as a failed woman as a butch, but I now realize society is the issue rather than beating myself down. I've been experimenting with reverting casually, without pressure to become a total girly girl. I got close friends to call me 'she' and lend me feminine clothes to experiment with. Forcing myself to look at my reflection moved me from feeling nauseous to accepting and even loving my body; I see acknowledging that your own brain is your biggest enemy as a key step in learning to accept yourself. I also noted that my brain had been trained to feel pain about being misgendered, associating those words with hurt and betrayal, which we hadn't confronted initially. I was interested in book recommendations to help with this process.