Alle verhalen

De zelfmoorddreiging van een therapeut kreeg de zegen van het gezin

Man · GedetransitioneerdEerste dysforie 15 → Transitie 19512
Deze verhalen zijn samengevat met behulp van AI.

Op Reddit delen mensen vaak hun ervaringen in meerdere reacties of posts. Om deze informatie toegankelijker te maken, verzamelt detrans.ai al die verspreide stukjes in één, gemakkelijk te lezen samenvatting en tijdlijn. Alle systeemprompts zijn genoteerd op de prompts-pagina.

Soms kan AI hallucineren of dingen stellen die niet waar zijn. Maar over het algemeen zijn de samengevatte verhalen nauwkeurige weergaven van de originele reacties van gebruikers.

Samenvatting

Ik ben een gedetransitioneerde man die zich vanaf ongeveer mijn 15e-16e als trans identificeerde en op mijn 19e medisch transitioneerde, bijna 5 jaar als transvrouw op oestrogeen leefde en in de zomer van 2022 detransitioneerde. Mijn dysforie was grotendeels sociaal opgewekt, voortkomend uit nooit een mannelijke jongen zijn, wrijving met mijn vader over mijn vrouwelijkheid en het gevoel dat ik als jongen niet mezelf kon zijn. Een therapeut misleidde mijn familie door te beweren dat ik zelfmoord zou plegen zonder steun, wat ik na mijn detransitie ontdekte. Ik heb blijvende lichamelijke veranderingen, waaronder borstweefsel, en ervaar steeds terugkerende golven van de wens een vrouw te zijn, maar ben over het geheel genomen gelukkiger nu ik weer als man leef. Ik heb geworsteld met depressie en heb soms ernstig aan zelfmoord gedacht, maar ik werk aan acceptatie en een gezonder leven.

Volledig verhaal

I identified as trans starting around 15-16 years old and medically transitioned at 19, living as a trans woman for roughly 5 years on estrogen. I detransitioned in Summer 2022, returning to living as a man. Before hearing about trans issues, I had almost no problems with my body but did struggle with depression, anxiety, low self-esteem, and I have autism. I first heard about trans stuff around the time Caitlyn Jenner came out and latched onto it, partly because becoming a different person seemed desirable and partly because I was never a masculine boy, which caused friction with my father and some male relatives. I believe my dysphoria was mostly socially rather than biologically induced, and that social aspect faded over time. I also found that trying to pass and appear as a 'normal' woman was increasingly stressful and not worth it. My therapist told my family I would take my own life if they did not support my transition, which emotionally manipulated them into compliance. After detransitioning, I discovered this deception and felt sad and disappointed rather than angry, believing the therapist was caught up in an affirmation-only culture. I have permanent physical changes from hormones, including breast tissue that does not go away, and I struggle with this. I experience waves of wishing I was a woman, sometimes severely depressed over it, but overall I am happier than when transitioning. I have decided to be more apathetic toward my gender rather than caring strongly about my 'manhood.' I found male role models in books helpful for reconciling being a man without being toxic. I am bisexual with a preference for men and dated during transition (one trans woman and two men). I have disconnected from most trans friends because their lives revolve around trans stuff. I remain politically liberal/moderate, not a one-issue voter. I have struggled with depression and have strongly considered taking my own life at times.