Alle verhalen

Acht jaar testosteron omdat ze een tomboy was

Vrouw · GedetransitioneerdTransitie 31 → Detransitie 39124
Deze verhalen zijn samengevat met behulp van AI.

Op Reddit delen mensen vaak hun ervaringen in meerdere reacties of posts. Om deze informatie toegankelijker te maken, verzamelt detrans.ai al die verspreide stukjes in één, gemakkelijk te lezen samenvatting en tijdlijn. Alle systeemprompts zijn genoteerd op de prompts-pagina.

Soms kan AI hallucineren of dingen stellen die niet waar zijn. Maar over het algemeen zijn de samengevatte verhalen nauwkeurige weergaven van de originele reacties van gebruikers.

Samenvatting

Ik ben een gedetransitioneerde vrouw die 8 jaar als man leefde, op mijn 31e met testosteron en sociale transitie begon en op mijn 39e detransitioneerde na top surgery en een hysterectomie. Ik besef nu dat ik alleen transitioneerde omdat ik vond dat ik me niet 'als een vrouw' gedroeg, terwijl ik gewoon een tomboy ben, en ik heb spijt dat ik mijn hele dertigerjaren heb verspild. Ik ben depressief over onomkeerbare veranderingen, zoals dunner wordend haar op mijn kruin en een lagere stem, en op sommige dagen voel ik me een monster, maar ik omarm langzaam mijn vrouwelijkheid weer. Ik moest mijn arts en familie vertellen dat ik non-binair was om weer het oestrogeen te krijgen dat ik na mijn hysterectomie medisch nodig heb, maar sindsdien ben ik uitgekomen als vrouw. Ik ben getrouwd met een biseksuele man met twee biologische kinderen en heb tot nu toe vooral steunende reacties gekregen.

Volledig verhaal

I am a woman who detransitioned after living as a man for about eight years. I started transitioning at 31 and detransitioned around age 39, so I spent my entire 30s in transition. I was on testosterone for 8 years, had a double mastectomy (top surgery), and later had a hysterectomy with removal of my uterus, tubes, ovaries, and cervix — which means I now have to take estrogen for health reasons. I also plan to get breast implants because I've been constantly losing weight and worry about fat loss, and because I like the way implants look and feel. For a while I knew I was actually a woman and that transitioning to male wasn't right for me, but I was scared to admit it. I told my doctor and family I was non-binary so I could get back on estrogen, and I worried the dose was too low. I felt ashamed and afraid to tell anyone the truth, even my therapist (an LGBT specialist) whom I love — I couldn't get the courage up to tell him. I eventually came out and started detransitioning about a month and a half before January 2025 (so around mid-November 2024). I now realize I transitioned because I didn't feel 'like a woman' was supposed to, when really I'm just a tomboy — a woman can be anything she wants and I didn't need to pretend to be male to act like myself. I wish I had sought therapy and worked through my assumptions about how women should act instead of transitioning. I'm really depressed now about irreversible changes: my hair is very thin on top and I can't get my voice to go higher, which makes me feel like 'some kind of monster.' I regret a lot — wasting my entire 30s, the hormones, the surgeries, losing my old self and my femininity. I'm not confident enough to wear women's clothing in public yet, though I do at home; I try to feel feminine with cute clothes, makeup, earrings, and necklaces. Most days I feel frumpy and ugly, but I remind myself I'm going in the right direction and that things won't be the same as before but I can still be a woman and be happy again. I'm married to a bi man and we have 2 biological children. My in-laws were very resistant when I first started transitioning; I'm less worried about my sister (who is open) and a couple of friends. I was afraid of how people would react but everyone has been supportive so far.