Alle verhalen

Een hysterectomie, een vriend en het gezin dat ze niet kan krijgen

Vrouw · Gedetransitioneerd425
Deze verhalen zijn samengevat met behulp van AI.

Op Reddit delen mensen vaak hun ervaringen in meerdere reacties of posts. Om deze informatie toegankelijker te maken, verzamelt detrans.ai al die verspreide stukjes in één, gemakkelijk te lezen samenvatting en tijdlijn. Alle systeemprompts zijn genoteerd op de prompts-pagina.

Soms kan AI hallucineren of dingen stellen die niet waar zijn. Maar over het algemeen zijn de samengevatte verhalen nauwkeurige weergaven van de originele reacties van gebruikers.

Samenvatting

Ik ben een gedetransitioneerde vrouw die testosteron heeft genomen en een mastectomie, hysterectomie en andere operaties heeft gehad, en ik heb nu diep spijt van de blijvende veranderingen aan mijn lichaam. Mijn mannelijke haarlijn, diepere stem en platte borst veroorzaken steeds terugkerend leed, en ik worstel met het gevoel een „echte vrouw” te zijn, vooral op mijn werk in een door mannen gedomineerd vakgebied en tijdens seks met mijn vriend. Ik wil geen implantaten omdat ik operaties zat ben, al heb ik prothesen en vulling overwogen. In 2025, bijna dertig, rouwde ik erom dat ik door mijn hysterectomie geen biologische kinderen kan krijgen met de liefde van mijn leven, hoewel hij heeft aangeboden te adopteren. Nu denk ik dat „geïnformeerde toestemming bullshit is” en ik bekritiseer de transitiebeweging en dring er bij anderen op aan zich uit te spreken, zodat clinici toekomstige patiënten kunnen informeren.

Volledig verhaal

I was born female and I transitioned in my twenties, taking testosterone and having a mastectomy, a hysterectomy, and other surgeries — I've said I've 'already had so many [surgeries] in my life.' I also had a buzz cut for about a year before deciding to grow it out, which triggered a wave of regret about my masculinized hairline and widow's peak. I detransitioned and now identify as a woman, though I struggle to feel like a 'real woman' because of my deepened voice and flat chest. I've described myself as 'brainwashed by the internet' and said I felt an 'ick feeling' even before and during transition that I should have taken as a red flag. I went back to my mastectomy surgeon to tell her about my regrets; she said I was the first of her patients to come back with regrets, and I cried in my car afterward. I've said I don't want implants because I'm 'sick of surgery and altering my body' and because implants would need replacing every 10 years, though I've considered prosthetics and padded bras to feel less flat. My chest is a persistent source of distress: I can't wear many clothes I want, and during sex with my boyfriend I 'look at my chest and die a little on the inside,' even though he finds me beautiful. I've always had body image issues, which was one reason I transitioned. In my new job in a male-dominated industry (about 90% men), people often mistake me for a boy. In 2025, at almost thirty and in a loving relationship, I realized I can't have biological children with my partner because of my hysterectomy — I'd had everything but my ovaries removed, originally for relief from horrible periods and fear of pregnancy. His biggest dream is having kids, and he's offered to adopt, but I grieve the loss and feel it's my fault for not understanding what I was giving up. I now say 'informed consent is bullshit' and criticize the transition movement, believing that if no one speaks up, providers will 'keep handing out surgery and hormones like candy.' I think it's important to tell clinicians about our experiences so they can inform others.