Deze verhalen zijn samengevat met behulp van AI.
Op Reddit delen mensen vaak hun ervaringen in meerdere reacties of posts. Om deze informatie toegankelijker te maken, verzamelt detrans.ai al die verspreide stukjes in één, gemakkelijk te lezen samenvatting en tijdlijn. Alle systeemprompts zijn genoteerd op de prompts-pagina.
Soms kan AI hallucineren of dingen stellen die niet waar zijn. Maar over het algemeen zijn de samengevatte verhalen nauwkeurige weergaven van de originele reacties van gebruikers.
Samenvatting
Ik ben een gedetransitioneerde vrouw die op ongeveer twaalf of dertien jaar sociaal transitioneerde, zo'n twee jaar, en op mijn veertiende detransitioneerde, zonder ooit hormonen te nemen of een operatie te hebben, nadat ik hoorde dat pubertijdremmers onvruchtbaarheid kunnen veroorzaken. Nu identificeer ik me als biseksuele vrouw en maak ik me soms zorgen dat zelfs dat ‘een fase’ is, al weet ik diep van binnen dat zowel mannen als vrouwen me aantrekken. Ik volg therapie voor problemen die met mijn transitie-ervaring samenhangen en ben actief in detransitiegemeenschappen, waar ik anderen steun. Ik uit geen intense spijt, maar noem verloren tijd en onverkende seksualiteit als de belangrijkste kosten, en ik zie transitie nu als ‘geen makkelijke oplossing’ voor onderliggende verwarring.
Volledig verhaal
I socially transitioned when I was about twelve or thirteen, around 2012-2013, and lived that way for about two years before detransitioning at fourteen. At the time I was so confused about my sexuality that I reasoned, 'because I'm a tomboy that means I have to be a boy, right?' I found out about being trans through Tumblr when I was twelve. Around that time I wanted to go on medication to stop my hormones from kicking in, but after researching I found out they could leave you sterile, and as someone who wants kids I decided against it. So I never went on hormones or had any surgeries — my transition was social only.
I came out of it thinking I had just been confused: 'I thought I was trans for the longest time when I'm just...me. and that's ok.' I've described my experience as being 'in the exact same boat' as others who realized 'a transition isn't an easy fix' for underlying issues. I've also said 'That's what happened to me personally' when someone described a similar path.
Sexuality has been a real source of anxiety for me. I never got to explore my sexuality as a bisexual woman, and after detransitioning I worried that identifying as bisexual was 'a phase too,' even though I'm pretty sure it isn't because I know to my core that both guys and girls are attractive. I'm female and currently identify as a woman — I've told another detransitioned person, 'The answer is, I'm me, just like you said in your post. Keep going strong, girl.'
I'm currently in therapy for issues connected to this experience — when asked if I was getting help I replied, 'Yep, I'm getting therapy for it.' I've been supportive of others going through detransition, telling one person 'You still look great. Sending love!!' and wishing another well on a difficult decision. I think education about gender and sexuality in schools is 'good...fantastic even,' and I've been an engaged member of detransition communities since at least mid-2020, commenting regularly on others' stories. I don't express regret in a bitter way so much as a reflective one — the main losses I name are lost time and unexplored sexuality.