Alle verhalen

Vier jaar op T, en geen weg terug naar welke kant dan ook

Vrouw · Gedetransitioneerd355
Deze verhalen zijn samengevat met behulp van AI.

Op Reddit delen mensen vaak hun ervaringen in meerdere reacties of posts. Om deze informatie toegankelijker te maken, verzamelt detrans.ai al die verspreide stukjes in één, gemakkelijk te lezen samenvatting en tijdlijn. Alle systeemprompts zijn genoteerd op de prompts-pagina.

Soms kan AI hallucineren of dingen stellen die niet waar zijn. Maar over het algemeen zijn de samengevatte verhalen nauwkeurige weergaven van de originele reacties van gebruikers.

Samenvatting

Ik ben een gedetransitioneerde vrouw (ftmtf) die op mijn 17e met testosteron begon en het vier jaar nam, inclusief top surgery, en ik identificeer me niet meer als man maar kan mezelf ook niet als vrouw zien. Ik koos ervoor op T te blijven omdat stoppen ernstige depressie, angst, stemmingswisselingen en de terugkeer van pijnlijke menstruaties veroorzaakte, en ik voel dat T het enige is wat me stabiliseert. Ik heb het gevoel dat ik eruitzie als een 'mutilated' androgyn persoon, word voor transvrouw aangezien en voel me vervreemd van vrouwenruimtes. Ik heb spijt van de transitie en wou dat ik het ongedaan kon maken, maar zie geen zin in feminiserende ingrepen gezien de kosten en blijvende veranderingen. Ik ben 21, geïsoleerd en zonder steun, en heb passieve suïcidale gedachten — ik denk vaak aan 'deleting myself' en heb het gevoel dat ik alleen maar ruimte inneem.

Volledig verhaal

I was born female and started testosterone at 17, and by the time I was writing this I had been on T for about four years. I had already had top surgery, my voice deepened considerably, my facial features changed, and I developed an adam's apple. I fully pass as male, even with long hair, but I never fit in with men and felt like a "fake man" — it has been an isolating experience. I also don't see myself as a woman anymore because of my appearance. I used to participate in "transmedical" subs and firmly believed I had dysphoria, but I have more dysphoria over my body now than I ever did before. I quit taking T for a few months, but it was a miserable few months — I was anxious and depressed, had bad mood swings, and my period came back "with a vengeance," more painful than before. I went to an OB/GYN during that time and it was "the most humiliating experience ever" — the female doctor was judgmental and everyone was confused why I was there. The only option offered was birth control for life, which makes me crazy and depressed. I don't really want to stop T because estrogen as my dominant hormone makes me go crazy; T has been the only thing that stabilized my emotions and kept me calm and stable, otherwise I would have been suicidal. On T I feel more energetic, lost weight easily, gained strength, am less emotional, have no mood swings, my hair thickened, and no periods. I don't really want to try living as a woman again. Estrogen won't undo a deep voice, top surgery, or my facial changes. As a broke college student I would need laser sessions, maybe FFS or voice feminization surgery, and even then I'd just look like a "clocky trans woman." I'm not even sure any of that would make me happy. I've already accepted that no straight man would really want me. I would go back in time and stop myself from transitioning, but after years of hormones and surgery I just don't see the point — I'd always be a "mutilated" woman, which is how I view myself. I don't entirely hate living as a man; it feels limiting in self-expression but I've learned to adapt and be myself without caring what people think. It's fine if people view me as a feminine man, a woman, or androgynous. I'm ftmtf and thinking about detransitioning, but I don't really want to live as a woman or pass as one — I just don't want estrogen as my dominant hormone. I don't have a good support system or anyone who understands where I'm coming from, so it's been very isolating; I posted looking for detrans friends because our experiences are unique. I'm sick of being read as a trans woman: I have a deep voice, masculine features, I'm tall, and no "female looking body" after top surgery, so I look like a guy with long hair. If I correct people they assume I'm a trans woman. I'm scared of dressing in a stereotypical feminine way because of stares, so I dress androgynously. I feel like I can't enter the women's bathroom or the women's section without feeling like a creep, and I feel alienated from other women. I worry I'll never have someone love my body, never get pregnant or have my own kids — "It just pains me inside everyday" — and I hope my fertility isn't affected. I have ovaries, a uterus and a vagina, and being read as male even by people who know I'm detrans is soul crushing. I live a pretty depressing existence and it's worse that I did this to myself out of stupid insecurities. I'm only 21 and not looking forward to my future; I think about deleting myself so often and feel like I'm only taking up space, getting by day by day, sometimes minute to minute.