Alle verhalen

Uit de kast op haar 16e, gedesisteerd op haar 18e — geen hormonen, geen operatie

Vrouw · GedesisteerdEerste dysforie 12 → Sociale transitie 15 → Desistance 1874
Deze verhalen zijn samengevat met behulp van AI.

Op Reddit delen mensen vaak hun ervaringen in meerdere reacties of posts. Om deze informatie toegankelijker te maken, verzamelt detrans.ai al die verspreide stukjes in één, gemakkelijk te lezen samenvatting en tijdlijn. Alle systeemprompts zijn genoteerd op de prompts-pagina.

Soms kan AI hallucineren of dingen stellen die niet waar zijn. Maar over het algemeen zijn de samengevatte verhalen nauwkeurige weergaven van de originele reacties van gebruikers.

Samenvatting

Ik ben een gedesisteerde vrouw met aanhoudende genderdysforie; ik kwam op mijn 16e uit de kast als trans, maar accepteerde rond mijn 18e dat ik een vrouw met dysforie ben en geen man. Ik ben nooit voor hormonen of operaties gegaan. Ik heb nog steeds slechte dagen met dysforie en betrap mezelf erop dat ik mannelijk gedrag nabootst, maar ik voel me veel minder beperkt nu ik mezelf als vrouw accepteer dan toen ik probeerde een man te zijn. Ik kwam naar de detrans-gemeenschap zonder zeker te weten of ik erbij hoorde, omdat mijn verhaal over desisteren gaat en niet over medische detransitie. Ik identificeer me momenteel als vrouw die genderdysforie ervaart.

Volledig verhaal

I was raised in a very homophobic household and came out as pansexual at 14. I had a long history of gender dysphoria but didn't have a name for it until about 15. Growing up I always considered myself one of the boys — I hated having breasts (mine were quite large, and even at around 12 I was trying to hide them), I wore boys' clothes, tried to participate in boys' sports, and hated the curves of my body. I hated seeing my body. At 15 I decided I was gender-fluid, largely because I hated hearing anyone refer to me as "she." At 16 I came out to a few friends as trans while hiding it from my family — though not very well, since I was often called "he" in public and had to pretend to be mortified. Around 18 I started to really struggle: I didn't identify as anything because nothing fit. I wasn't non-binary; I just didn't feel like I fit anything. That was around the time I began to accept that I was just a woman who has gender dysphoria. I never medically transitioned — no hormones or surgeries are mentioned in my posts. I still experience gender dysphoria: there are days I hate seeing myself, days I feel more masculine and get depressed thinking about all the days I didn't look masculine, and I often catch myself replicating behaviors I observed in men. Even so, I feel far less restricted now that I accept that I am a woman who experiences dysphoria than I ever did trying to be a man. I came to the detrans community unsure whether I belonged, since my story felt different — I desisted socially rather than detransitioning after medical intervention. I noted that if I told the same story in a trans community they'd probably try to get me to transition. I currently identify as a woman who experiences gender dysphoria and has desisted from living as trans.