Alle verhalen

Nog steeds op testosteron, maar ze noemt het geen transitie meer

Vrouw · Gedetransitioneerd462
Deze verhalen zijn samengevat met behulp van AI.

Op Reddit delen mensen vaak hun ervaringen in meerdere reacties of posts. Om deze informatie toegankelijker te maken, verzamelt detrans.ai al die verspreide stukjes in één, gemakkelijk te lezen samenvatting en tijdlijn. Alle systeemprompts zijn genoteerd op de prompts-pagina.

Soms kan AI hallucineren of dingen stellen die niet waar zijn. Maar over het algemeen zijn de samengevatte verhalen nauwkeurige weergaven van de originele reacties van gebruikers.

Samenvatting

Ik ben een gedetransitioneerde/gedesisteerde vrouw. Ik transitioneerde rond 2014 sociaal, nam vanaf ongeveer 2017 testosteron en had een top surgery met dubbele incisie, wat mijn levenskwaliteit sterk verbeterde. Ik identificeer me niet langer als man, en eigenlijk helemaal niet met gender — ik noem mezelf „gewoon een vrouw en dysfoor” en genderkritisch — maar ik ben niet gedetransitioneerd en blijf testosteron gebruiken, deels voor krachtwinst, terwijl ik sociaal leef als getransitioneerde vrouw onder een mannennaam. Ik heb aanhoudende dysforie, geïnternaliseerde vrouwenhaat, schuldgevoelens over mijn seksualiteit, ben geïsoleerd van zowel trans- als detrans-gemeenschappen en had in 2022 een MATI-episode, uitgelokt door „gay ftm”-ruimtes. Ik ben bang dat detransitioneren gewoon weer een fixatie of doelpaal zou worden, en ik twijfel oprecht of ik moet stoppen met hormonen of sociaal moet detransitioneren. Ik identificeer me nu als vrouw — een gedesisteerde maar niet volledig gedetransitioneerde butch — nog steeds op testosteron en onzeker over de toekomst.

Volledig verhaal

I was born female and first felt dysphoria as a teenager; I came out and socially transitioned around 2014 (six years of social transition by mid-2020) and began testosterone around 2017 (three years of HRT by mid-2020, five years by September 2022). I went through extensive DBT, which taught me distress tolerance skills and helped me manage my dysphoria, though I've always been clear that neither therapy nor transition is a 'cure'—just ways to cope. By 2019 I no longer identified as male or with gender at all; I described myself as 'just a female and dysphoric,' leaning gender critical and alienated from most trans spaces for it. I claimed a gender-critical subreddit for transitioned people in 2019. In mid-2020 I was deeply ambivalent about top surgery—terrified of waking up feeling like I'd lost something, but also unable to keep binding, which caused enough back pain that I was taking Advil before class. After years of sitting with it, I admitted to myself that surgery was what I wanted and went through with double incision mastectomy, which brought a significant increase in my quality of life. By 2021 I described myself as 'desisted but not detrans,' living as a transitioned female that nobody in my life knew about, feeling guilty both for being read as male and for not actually feeling male. I worried detransition would just become another goalpost I fixated on, and that I'd swing into hyperfeminism out of identity insecurity. I've considered pausing testosterone but value the strength and endurance gains too much, and stopping after five years wouldn't change much cosmetically. I'm homosexual and struggle with sexuality guilt alongside transition guilt; a woman flirting with me in 2022 sent me into a spiral. I've been triggered by 'gay ftm' spaces because I transitioned partly to escape associations with heterosexuality and pregnancy, and I've had a MATI episode over feeling like I have no community—trans spaces feel overrun by heterosexual dysphorics, detrans spaces feel off-limits since I'm not detransitioning, and butch spaces reject transitioned women. I currently identify as female, essentially a butch who is desisted but not detransitioning, still on testosterone, still using a male name and presenting masculinely, and I remain uncertain about whether to detransition.