Alle verhalen

Tomboy in 1979, nooit een diagnose nodig gehad

Vrouw · Gedesisteerd1,1K
Deze verhalen zijn samengevat met behulp van AI.

Op Reddit delen mensen vaak hun ervaringen in meerdere reacties of posts. Om deze informatie toegankelijker te maken, verzamelt detrans.ai al die verspreide stukjes in één, gemakkelijk te lezen samenvatting en tijdlijn. Alle systeemprompts zijn genoteerd op de prompts-pagina.

Soms kan AI hallucineren of dingen stellen die niet waar zijn. Maar over het algemeen zijn de samengevatte verhalen nauwkeurige weergaven van de originele reacties van gebruikers.

Samenvatting

Ik ben een gedetransitioneerde/gedesisteerde vrouw, eigenlijk een gendernonconformistische heteroseksuele vrouw die nooit medisch is getransitioneerd en rond mijn 12e accepteerde dat ik vrouw was, terwijl ik zowel mijn mannelijke als vrouwelijke kanten waardeerde. Ik groeide op in de jaren 70-80 als tomboy in herenjasjes en platte schoenen, en ik raad jonge mensen online nu af zich te haasten met labels of medische transitie. Ik ben scherp kritisch over de affirmatieve aanpak van genderzorg voor jongeren, puberteitsremmers en ontoereikende poortwachters, en ik steun autismescreening voor kinderen die aan hun gender twijfelen. Ik moedig anderen aan zichzelf te vergeven, hun biologie te accepteren en te stoppen met het zoeken naar goedkeuring van vreemden.

Volledig verhaal

I grew up in the 1970s and 1980s and have never felt particularly male or female. Around age 12 I worked out that although I was female, my genetic make-up contained equal numbers of male and female ancestors, so it was perfectly fine to appreciate both sides. I was always a tomboy, never felt girly, and never felt 'like a girl', but I accepted my sex because it matters medically. I tended towards men's corduroy jackets from charity shops, flat shoes, and shortish hair; I like make-up but rarely wear it, and dresses only for very special occasions. I am heterosexual and describe myself as a 'mannish woman, comfy in my own skin'. I was brought up to believe you can wear what you want and do the career you want, which is why I find the current pigeon-holing of men and women so repugnant. I took a course years ago whose main lesson was 'don't give away your power' - not to let strangers' opinions affect me. I have a sister who is much more invested in her looks than I am. I have never medically transitioned; my account is that of a gender-nonconforming woman who never needed to change her body. I now spend a lot of time on detrans and gender-questioning forums offering support, encouraging self-acceptance, and urging young people not to rush into boxes or labels. I am critical of the affirmative approach to youth gender medicine, believing autism screening should come first, that puberty blockers cause irreversible loss, and that the movement failed to gatekeep. I advise people doubting transition to detransition and see how they feel, and I warn about the physical effects of hormones on both male and female bodies.