Alle verhalen

Op 13 sociaal getransitioneerd, op 17 gedetransitioneerd

Vrouw · Gedesisteerd145
Deze verhalen zijn samengevat met behulp van AI.

Op Reddit delen mensen vaak hun ervaringen in meerdere reacties of posts. Om deze informatie toegankelijker te maken, verzamelt detrans.ai al die verspreide stukjes in één, gemakkelijk te lezen samenvatting en tijdlijn. Alle systeemprompts zijn genoteerd op de prompts-pagina.

Soms kan AI hallucineren of dingen stellen die niet waar zijn. Maar over het algemeen zijn de samengevatte verhalen nauwkeurige weergaven van de originele reacties van gebruikers.

Samenvatting

Ik ben een gedetransitioneerde vrouw die op mijn 13e sociaal transitioneerde nadat ik op mijn 12e over trans zijn had geleerd, ongeveer vier jaar zonder hormonen als man leefde en rond 2020 detransitioneerde. Mijn dysforie was borstgebonden en vervaagde met de tijd; ik schrijf mijn transitie nu toe aan lichaamsdysmorfie, psychische ziekte, zelfhaat en vooral door mannen omringd zijn. Ik accepteer elke voornaamwoorden, behoud mijn gekozen naam en ben van plan die juridisch te veranderen. Ik voel me nu zelfverzekerder en leer van mezelf te houden zoals ik ben. Ik blijf transmensen over het algemeen steunen.

Volledig verhaal

I was born female. I first came out to my friends at age 13 (around 2016) as trans, after finding out about being trans at about age 12 and initially identifying as agender, then as trans a few months later. I had known something felt 'weird' about me from a young age and remembered thinking I should have been a boy. I genuinely had dysphoria, but it was only related to my chest. I spent about four years living as male, which was alright but never changed anything internally and I still disliked myself in an unhealthy way. I never took hormones, thankfully. I attributed my transition to body dysmorphia, mental illness, self-hate, and being exclusively around men and relating to them much more than girls. After about four years, the dysphoria started going away, and by 2020 I detransitioned (peak trans 2016 to detrans 2020). Getting used to being a girl/feminine-identifying person again felt weird and a bit embarrassing to me personally, though not embarrassing in general. I decided to keep going by my chosen name and planned to legally change it at some point, since it is not very gender-specific and fits me better than my dead name. I now go by any pronouns because maintaining a specific identity got tiring; I just want to chill and love myself for who I am. I am trying to love myself as I am rather than worrying about changing, and instead focusing on how I treat myself now. I feel a lot more confident and am starting to love myself for me. I have expressed supportive, accepting attitudes toward trans people generally, saying that if someone is trans you should accept and love them because they are still your kid, and that if it makes someone happy it makes them happy and others should not police their identity.