Alle verhalen

Vier jaar op HRT, daarna slechter zonder

Man · GedetransitioneerdEerste dysforie 5 → Transitie 17 → Detransitie 215,1K
Deze verhalen zijn samengevat met behulp van AI.

Op Reddit delen mensen vaak hun ervaringen in meerdere reacties of posts. Om deze informatie toegankelijker te maken, verzamelt detrans.ai al die verspreide stukjes in één, gemakkelijk te lezen samenvatting en tijdlijn. Alle systeemprompts zijn genoteerd op de prompts-pagina.

Soms kan AI hallucineren of dingen stellen die niet waar zijn. Maar over het algemeen zijn de samengevatte verhalen nauwkeurige weergaven van de originele reacties van gebruikers.

Samenvatting

Ik ben een gedetransitioneerde hetero man die ongeveer vier jaar als vrouw leefde nadat ik op mijn 17e met HRT begon, en rond mijn 21e-22e stopte omdat ik concludeerde dat transitie te beperkt was om me ooit tevreden met mijn lichaam te maken. Mijn dysforie begon in de vroege kindertijd, leidde rond mijn 13e tot een zelfmoordpoging en is nooit weggegaan — ze is erger geworden sinds mijn detransitie. Nu, op mijn 27e, voel ik dat ik mijn twintiger jaren heb verspild, heb ik geen relaties, worstel ik met zelfzorg en depressie, en overweeg ik vaak opnieuw te transitioneren maar wijs ik dat af als zinloos. Ik ben niet van plan mezelf van het leven te beroven vanwege de pijn die het mijn familie zou doen, maar ik beschrijf gewoon ‘blijven ademen’ als mijn manier om door het leven te komen. Ik steun transitie voor sommige mensen maar vind dat er veel strengere screening nodig is, en ik ben kritisch over zowel anti-trans conservatieven die detransitioners als pion gebruiken als over detransitioners die vijandig tegen trans mensen praten.

Volledig verhaal

I was born male and have identified as a detransitioned man since I stopped transitioning about five years ago. I first realized something was wrong with my sex/gender when I was very young — definitely since kindergarten, with vague memories before that — but I had no language for it; I was just a 'problem child' with self-confidence issues and a deep hatred of being seen. Around age 13 things got much worse, and I tried to kill myself at 13 and was planning to finish the job at 16 before I discovered that transition was an option. All my exposure to trans people beforehand had been negative — Jerry Springer-style mockery and conservative fearmongering — so I was actively transphobic throughout my childhood and never imagined transition could apply to me. I started looking into transition at 15 and started HRT at 17, in the early 2010s. I was on HRT for about 3 to 4 years total. I quit cold turkey when I detransitioned, about four years into transition (around age 21-22), and began using my birth name again. I was just figuring out how to save for surgery when I stopped. I quit because I realized medical transition is far too limited to ever make me happy with my body — it can't change bone structure, past experiences, reproductive capability, or my underlying biology — and I was spending all my time stressed about what it couldn't fix. I also spent a lot of time around gender-critical/anti-trans activists who constantly told me I'd never be a woman, never be loved, never pass without clothes, and was a predatory misogynist; I was in a bad place and caved to those arguments. I'm now 27 (as of mid-2023). I have persistent lifelong sex dysphoria that has gotten worse since detransitioning, and I consider retransitioning frequently but conclude it would be futile at my age. I detransitioned without really wanting to; I did it because I judged transition pointless. I am a straight male detransitioner and a Christian (I did not detransition for religious reasons).