Deze verhalen zijn samengevat met behulp van AI.
Op Reddit delen mensen vaak hun ervaringen in meerdere reacties of posts. Om deze informatie toegankelijker te maken, verzamelt detrans.ai al die verspreide stukjes in één, gemakkelijk te lezen samenvatting en tijdlijn. Alle systeemprompts zijn genoteerd op de prompts-pagina.
Soms kan AI hallucineren of dingen stellen die niet waar zijn. Maar over het algemeen zijn de samengevatte verhalen nauwkeurige weergaven van de originele reacties van gebruikers.
Samenvatting
Ik transitioneerde vier jaar geleden, had een geslachtsaanpassende operatie, en detransitioneerde medio 2025 na jaren van verkeerd gegenderd worden en uitputting, en ik identificeer me nu als man. Ik ben al ongeveer zeven maanden zonder oestrogeen omdat de genderkliniek weigert mij testosteron voor te schrijven, met het argument dat mijn verhaal niet in hun narratief past. Ik ben vrienden en mijn therapeut kwijtgeraakt door mijn detransitie, al blijft mijn moeder me steunen. Ik heb een borderline persoonlijkheidsstoornis en heb gekampt met suïcidale gedachten, uit angst dat ik het jaar misschien niet overleef. Ik geloof nu dat transitie een poppenkast is en dat transvrouwen niet thuishoren in vrouwenruimtes.
Volledig verhaal
I transitioned four years ago and lived as a woman for that whole period. I had sex reassignment surgery (SRS) about a year and a half ago, after three years on estrogen. I'm 36 (now 37) and I stopped taking estrogen in June 2025 after becoming exhausted by constant misgendering and the effort of trying to be seen as a woman. I realized I'm not a woman and felt stupid for thinking I could become one. I'm angry that no one told me you can't change gender, and angry that I was told I now have a vagina.
The main reason I transitioned in the first place seems to have been a desire to be someone else / escape, but the reason I detransitioned was the constant misgendering, the looks, and the realization that it was all a charade. I also lost my best friend (who was pro-trans) and was rejected by LGBTQ groups when I came out as detrans. My therapist was unsupportive of my detransition - he said my pants were too short for a man and pointed to my painted nails as evidence I was still feminine. I decided to find a new therapist. I've lost two dear friends since coming out as detrans.
After stopping estrogen I wanted to masculinize again, but the endocrinologist won't give me testosterone because the psychiatrist still thinks I'm a woman. The gender clinic won't even tell me if being without hormones post-op is dangerous. Private endos refused to give me HRT. I've been without hormones for about 7 months now (as of Jan 2026). I'm post-op so I can't produce hormones naturally. My breasts are small (36A) and I hope they'll shrink on testosterone. I gained a hip size on estrogen.
I've been diagnosed with borderline personality disorder. I see a therapist and a psychiatrist. I've been suicidal - I was afraid I'd kill myself when I worried no one would want a man without a penis, and as of January 2026 I said I think about killing myself after SRS and I'm afraid this will be my last year. I feel like a victim of this ideology. I'm very alone.
On the positive side, I've cut my hair short and I'm at peace with being seen as a man. I said I feel free. I've realized that being gender non-conforming doesn't mean you're trans. I now believe transition shouldn't be allowed if you can't pass, and that it's all a charade anyway. I also think trans women don't belong in women's spaces - it's wrong and dangerous for women. I wear eyeliner sometimes. I'm 5'10". My mom is amazing and always supports me - she's my main support. Dating is hard but possible, you just have to look for bi guys. What keeps me going is knowing I'm a good person regardless of how I look.